wtorek, 26 marca 2013

Codzienność powinna mieć dwie opcje, dobrą i złą. Jak jest dobrze, to nie powinno być źle i vice versa.
Tymczasem, borem, lasem i dolinami, mamy tu misz masz emocji od samego rana do późnego wieczora.

udajemy, że nic się nie stało, że nic się nie dzieje, że nie ma to znaczenia, że może samo przejdzie, że może samo się ułoży, że może samo wróci

nie wraca

wtorek, 19 marca 2013

o obsesjach azjatyckich

Na Cyprze kradną pieniądze, W Hong Kongu zabrali słońce. Ciemność zapadła o godzinie trzeciej i Duch unosił się nad górami. Później duch sobie poszedł i spadł bursztynowy deszcz. Autobusy działały jak zwykle, nikt nawet się nie pokwapił, by wyłączyć telefon, mimo burzy. Za miesiąc minie rok od kiedy przeniosłam się do Azji. Szybko zleciało. Od roku uczę się jak manewrować między ludźmi, którzy chyba nigdy nie nauczą się chodzić po chodnikach, już zawsze będą poruszać się ruchem chaotycznym, zygzagowatym. Aż strach pomyśleć, co by się działo gdyby lubili sobie wypić. A może dobrze by im to zrobiło, powpadaliby sobie w ramiona i zdziwiliby się obecnością drugiego człowieka. Od prawie roku oglądam rozpad społeczeństwa, które spojrzenia i oddechy zamieniło na modlitwę do Candy Crush. Zastanawiam się, kto do tego dopuścił, że starzy i młodzi napierdalają we wszystkich pozycjach i miejscach w małe ekraniki, że ponad wszystko przekładają, trzy żółte kuleczki, które należy ułożyć w jednym rzędzie. Że tym karmi się grzeczne i niegrzeczne dzieci, że tak się relaksują, spędzają (wspólnie) czas w knajpach i na ławkach, w parkach, pary. Mamy czekające na dzieci przed szkołą, niańki przed przedszkolami, nauczyciele na lekcjach, uczniowie w przerwach, tłumy na peronach...

I tylko modlę się, bym po powrocie do Polski nie zastała takiego stanu rzeczy. Boże, naród swój wybrany, od wody, ognia i Candy Crush uchroń!


wtorek, 12 marca 2013

filipiny raz jeszcze, nigdy do zrzygania












Jeszcze kilka zdjęć z Filipin, bo właśnie odebrałam kliszę. Pobyt tam wspominam jako wycieczkę do raju, krainy spływającej może nie miodem, ale szczęściem w pierwotnej postaci i otwartości. Jak Bóg da to jeszcze wrócę.