Na Cyprze kradną pieniądze, W Hong Kongu zabrali słońce. Ciemność zapadła o godzinie trzeciej i Duch unosił się nad górami. Później duch sobie poszedł i spadł bursztynowy deszcz. Autobusy działały jak zwykle, nikt nawet się nie pokwapił, by wyłączyć telefon, mimo burzy. Za miesiąc minie rok od kiedy przeniosłam się do Azji. Szybko zleciało. Od roku uczę się jak manewrować między ludźmi, którzy chyba nigdy nie nauczą się chodzić po chodnikach, już zawsze będą poruszać się ruchem chaotycznym, zygzagowatym. Aż strach pomyśleć, co by się działo gdyby lubili sobie wypić. A może dobrze by im to zrobiło, powpadaliby sobie w ramiona i zdziwiliby się obecnością drugiego człowieka. Od prawie roku oglądam rozpad społeczeństwa, które spojrzenia i oddechy zamieniło na modlitwę do Candy Crush. Zastanawiam się, kto do tego dopuścił, że starzy i młodzi napierdalają we wszystkich pozycjach i miejscach w małe ekraniki, że ponad wszystko przekładają, trzy żółte kuleczki, które należy ułożyć w jednym rzędzie. Że tym karmi się grzeczne i niegrzeczne dzieci, że tak się relaksują, spędzają (wspólnie) czas w knajpach i na ławkach, w parkach, pary. Mamy czekające na dzieci przed szkołą, niańki przed przedszkolami, nauczyciele na lekcjach, uczniowie w przerwach, tłumy na peronach...
I tylko modlę się, bym po powrocie do Polski nie zastała takiego stanu rzeczy. Boże, naród swój wybrany, od wody, ognia i Candy Crush uchroń!