Wybrałam się do Chin na szybką przebieżkę. Bardzo możliwe, że była to moja ostatnia, przynajmniej na jakiś czas, wizyta w kraju jednej strefy czasowej. Wizyta była krótka, acz wielce treściwa i bogata w doznania. Po raz kolejny mówili, że będzie smród, tłok i obrzydliwość pod wszelką postacią, a było czysto i przyjemnie. Nawet nie musiałam sikać w zbiorowej toalecie przy jednym korycie bez drzwi, więc tym bardziej jestem miło zaskoczona z takiego obrotu spraw. Kanton jest naprawdę fajnym miastem. Wcale nie czuć oddechów 12 milionów ludzi, którzy tam żyją, podczas gdy w Hong Kongu codziennie czuję jak 7 milionów wsiada ze mną do metra. Można sobie zdrowo pospacerować i pomyśleć, że kiedyś z takiego spaceru po ulicach chińskich można było nie wrócić. Tymczasem nam udało się trafić do artystycznej wioski, gdzie codzienność miesza się ze sztuką, woda z ziemią i pamięć o przodkach ze współczesnością. Dnia nam nie starczyło, by we wszystkich miejscach, w których chciałyśmy wypić kawę, zdążyć posiedzieć. Jednak odwaliłyśmy kawał niezłej roboty i tak oto, o godzinie szóstej byłyśmy wypełnione kawą po brzegi. Aż dziw, że starczyło jeszcze miejsca na kawałek sernika. Koniec dnia został uwieńczony jedzeniem żaby w zupie, albo zupy w żabie. Musiałabym żab zjeść z dziesięć, żeby się napełnić, ale mimo wszystko było to całkiem smaczne jak na płaza. I tu na myśl przychodzi mi jedno porównanie, które od lat mnie nawiedza, że jednak wszystko smakuje jak kurczak. To samo mówili o wężu, gołębiu i krewetkach. I to samo ja teraz powiem o żabie.Nie wszystkie drogi prowadzą do Rzymu, jedno jest jednak pewne, wszystko smakuje jak kurak.