poniedziałek, 24 czerwca 2013

o porzucaniu tego co dobre

A więc stało się jak przypuszczałam. Azja złamała mi serce, mimo tego, że jeszcze rok temu sierpniową porą gotowa byłam wyjechać z dnia na dzień i porzucić to zwariowane miasto w diabły. Wszystko się ułożyło, nabrało mniej lub więcej sensu w moich polskich oczach, a dziś rozpoczynam proces zawijania korzeni.
Obym do przyszłej niedzieli się nie wykrwawiła na śmierć.

Zresztą sami popatrzcie. Jak mogę Azję porzucić?











poniedziałek, 10 czerwca 2013

Dla tych, którzy się dopominają












Z braku jakichkolwiek dobrych wydarzeń do opisania, historii do opowiedzenia, zapierających dech w piersi widoków, których brakuje, bo Hong Kong pogrążył się w jakiejś ciężkiej chmurze wody i trochę się teraz kisi  w oczekiwaniu na chmury podniesienie i wpuszczenie świeżego powietrza do wnętrza szklanej bańki, w której się właśnie znajdujemy, i w końcu z braku laku - relacja z Chińskiej ziemi, z krótkiego pobytu jakiś czas temu. Wyprawa odbyła się w pośpiechu, spontanicznie, choć niekoniecznie jechaliśmy radośnie i z lekkim sercem. Powód dla którego jechaliśmy nie był w żadnym calu powodem do eforii, wręcz przeciwnie. Jechaliśmy żegnać umierającą babcię Willa. Wizyta miała na celu jak już wspomniałam pożegnanie, ale też zrobienie ruchu w zwykłym chińskim domu. Zarówno pierwsze jak i drugie założenie udało się wypełnić w stu procentach. Ruch był i ogólne przerażenie wizytą białych duchów, wydawało się, że wraz z naszym pojawieniem dom spłonie, taki był rejwach. Chińczycy  prewencyjnie zalali groźbę dużą ilością zielonej herbaty, bo domu było szkoda. Babcia natomiast uznała, że skoro przyjeżdzają do niech goście z zagranicy, to ona jednak umierać nie będzie, bo na tym łez padole można by coś jeszcze dobrego zrobić. Z tego co wiem, rośnie w siłę, je chińskie pierożki i nie zdziwiła bym się, gdyby za jakiś czas przyjechała w gości, ustawiać nas po kątach.
 Niezbadane są wyroki boskie.
 I bardzo dobrze.


wtorek, 7 maja 2013

o losie

O losie przeklęty! Żeby Cię tak rdza od środka toczyła i do szczętu zżarła!
Rzucasz nami jak łupiną na wodzie i człowiek już sam nie wie co ze sobą robić. Czy w depresji się środkowowschodniej pogrążyć, czy menczęnnictwie polskim, czy może w melancholii przeplatającej się z nostalgią, czy może duszę słowiańską  powinien z serca całego i myśli wszystkich pielęgnować, czy może skakać jak małpa z radości, bo młody jest i piękny i niczego mu nie brakuje, niezależnie od tego skąd pochodzi.
 A żebyś tak szczezł, Ty i owoc żywota Twego - możliwości przeklęte!
Kiedyś matka była matką, ojciec ojcem, a policjant policjantem i wszystko było prostsze.
Matkę trzeba było szanować, ojciec popijał, a policjantów się nie lubiło. Koniec i kropka.
 Teraz każdy może być wszystkim i w związku z tym jesteśmy niczym. Tu możliwość, tam możliwość. Czasu brakuje i wszystko zrobione na pół gwizdka. A powiadam Wam, lepszy jeden gwizdek w garści niż tuzin na dachu.
 To tyle na dziś, naczytałam się Bargielskiej i teraz mam heretyczny nastrój ducha.
 Do tygodnia powinno mi przejść, ale jeżeli nie wyrażę skruchy, może mi ktoś przywalić.
Pewnie zgłosi się ktoś z PiSu na ochotnika.

sobota, 4 maja 2013

o filmie



Nie do końca rozumiem, czy to kwestia jakiś decyzji, które podejmowało się w odpowiednim czasie i ja ten moment przegapiłam, czy jeszcze wszystko przede mną i jakoś to się ułoży niezależnie od tego, czy to widzę bardziej czarno, czy biało. Jeszcze wszystko będzie dobrze, tak sobie powtarzam, głupia, nie zdając sobie sprawy z pewnego absurdu tych słów. Z obecności złudzenia, które jakoś przysłoniło moją przyzwoitą, skądinąd, rzeczywistość. Jest przecież tak pięknie. Jak u Wong Kar Waia praktycznie. To jest film z pięknym zakończeniem. Z cudownymi zwrotami akcji i zapierającymi dech zdjęciami. Z dobrze dobraną muzyką. Możemy już otwierać szampana, bo jest co świętować. Możemy ściskać się we łzach, skakać z niewymownej radości i mdleć z oszołomienia. Za dobrze przeżyte chwile uhonorują nas nas palmą. Zresztą, co ja mówię, jak nie dadzą, to sami ją sobie przyznamy, może nawet w ten weekend, na plaży. Od jakiegoś czasu bujamy się po czerwonym dywanie, nie czując jego miękkości pod stopami. Dywan zawsze może się skończyć, bo tak to z dywanami, zwłaszcza tymi lepszymi bywa. Ale pewnie w innym miejscu i innej porze rozwiną kolejny. I znowu będą błyskać flesze i będziemy na pierwszych stronach gazet. Także, nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, show must on, niezależnie od spaczonej perspektywy. Wystarczy zmienić obiektyw. Jakby komuś po drodze zgubiła się głowa to przykleimy w photoshopie i będzie prawie jak ta poprzednia. To tylko kwestia czasu, kiedy opadną maski, nabierzemy powietrza w płuca i znów będziemy mieli siłę powiedzieć, że było nieźle, a teraz jesteśmy już starzy, ale warto było. I gdybyśmy żyli, to raz jeszcze, od początku do końca, do ostatniej kropki, to tak właśnie i nie inaczej. 

środa, 1 maja 2013

wtorek, 30 kwietnia 2013

o tym co przeminęło z wiatrem

Puff! Szampan! Bąbelki i gromki aplauz! Jutro mija rok od kiedy umościłam się na azjatyckiej ziemi i uwiłam gniazdo szerszenie w Piotrkowej odpucowanej norce. Nora odetchnie kiedy się z niej zabiorę ze swoimi gratami. Bajka chińska dobiega końca i jak to zwykle w bajkach bywa, przewrotnymi drogami dotarłam do happy endu. Turbulencje były, a jakże. Były też wielkie odkrycia. I tak sobie pomyślałam, że nie było tak źle, jakby się czasem wydawać mogło w momentach opresji i niedoli. Nawet karaluchy można polubić i do naprzemiennego deszczu i duchoty przyzwyczaić. Wczoraj zachwyt nad życiem własnym osiągnął zenit i nawet sraczka była by została wyniesiona na ołtarz, ale w porę się opamiętałam, dałam sobie po mordzie i biegunkę zostawiam tam gdzie była. Oczywiście nawiedzają mnie myśli, że jednak było to dobre, stworzone przez Boga jedynego, stwarzane przez 365 dni bez wytchnienia i teraz żal porzucać więzi już nawiązane, podwórka oswojone i ulice znajome. Ale tym razem obiecałam sobie nie oglądać się wstecz za tym, co zostawiam, podnieść brodę znad  ziemi, co trudne czasem, ze względu na ograniczenia spowodowane niewielkim wzrostem, wziąć co moje, wyćwiczone, odkryte, odszukane i brać nogi za pas razem z tobołami zanim melancholia mnie dopadnie, nostalgia zatrzyma, brak wizji klarownych zakleszczy i nigdzie się nie ruszę. Tropie swojej wilczej po raz kolejny mówię "siema, to gdzie teraz?" i wydupcam za drzwi, zanim mnie macki dopadną bezpieczeństwa.

Na dowód nostalgii przyczajonej w pełnej gotowości za drzwiami, by mnie schwycić kiedy się tylko z Nory wychylę zdjęcia przyjaciół. Więzi na piasku hongkongskim zbudowanych, które mam nadzieję, mimo wszystko, będą trwać.










wtorek, 23 kwietnia 2013

O Kantonie

Wybrałam się do Chin na szybką przebieżkę. Bardzo możliwe, że była to moja ostatnia, przynajmniej na jakiś czas, wizyta w kraju jednej strefy czasowej. Wizyta była krótka, acz wielce treściwa i bogata w doznania. Po raz kolejny mówili, że będzie smród, tłok i obrzydliwość pod wszelką postacią, a było czysto i przyjemnie. Nawet nie musiałam sikać w zbiorowej toalecie przy jednym korycie bez drzwi, więc tym bardziej jestem miło zaskoczona z takiego obrotu spraw. Kanton jest naprawdę fajnym miastem. Wcale nie czuć oddechów 12 milionów ludzi, którzy tam żyją, podczas gdy w Hong Kongu codziennie czuję jak 7 milionów wsiada ze mną do metra. Można sobie zdrowo pospacerować i pomyśleć, że kiedyś z takiego spaceru po ulicach chińskich można było nie wrócić. Tymczasem nam udało się trafić do artystycznej wioski, gdzie codzienność miesza się ze sztuką, woda z ziemią i pamięć o przodkach ze współczesnością. Dnia nam nie starczyło, by we wszystkich miejscach, w których chciałyśmy wypić kawę, zdążyć posiedzieć. Jednak odwaliłyśmy kawał niezłej roboty i tak oto, o godzinie szóstej byłyśmy wypełnione kawą po brzegi. Aż dziw, że starczyło jeszcze miejsca na kawałek sernika. Koniec dnia został uwieńczony jedzeniem żaby w zupie, albo zupy w żabie. Musiałabym żab zjeść z dziesięć, żeby się napełnić, ale mimo wszystko było to całkiem smaczne jak na płaza. I tu na myśl przychodzi mi jedno porównanie, które od lat mnie nawiedza, że jednak wszystko smakuje jak kurczak. To samo mówili o wężu, gołębiu i krewetkach. I to samo ja teraz powiem o żabie.Nie wszystkie drogi prowadzą do Rzymu, jedno jest jednak pewne, wszystko smakuje jak kurak.