niedziela, 30 grudnia 2012

O historii z zębem w roli głównej

Fotoreportaż z zamierzchłej już historii z zębem. Zastanawiałam się, czy nie pyknąć sobie takiego złotego.
Ale co się odwlecze...





czwartek, 20 grudnia 2012

o końcu ery

Nokia, która służyła mi od lat przestała działać. Zwlekałam z wymianą ile mogłam, dopóki jeszcze krzycząc do słuchawki mogłam cokolwiek powiedzieć i wciskając słuchawkę do ucha mogłam cokolwiek usłyszeć.  W końcu wymieniłam ją na jeden z modeli  inteligentnych podróbek chińskiej produkcji i w ten sposób wstąpiłam na nową ścieżkę życia. Dwa dni przed końcem świata musiałam oswoić się z nową technologią  i efekt jest taki, że sama czuję się jak chińska podróbka. Nie pałamy do siebie miłością, więc na miesiąc miodowy do Chin jej nie zabiorę.
Technologicznych nowinek to nie koniec, wczoraj oglądałam Hobbita w 3D i przez półtorej godziny biegła na mnie oszalała horda orków. Dalej nie jestem pewna czy mi się podobało.Okulary zsuwały się na oczy, za każdym razem kiedy przechyliłam głowę, obraz się rozmywał i więcej było z tym całym sprzętem udręki niż zabawy. Wychodzi na to, że nowe nie zawsze znaczy lepsze. Oby świat po końcu świata miał trochę więcej sensu niż dzisiejsze telefony i kino. Wszystkiego dobrego.

http://www.youtube.com/watch?v=JsxavPANO8s

poniedziałek, 17 grudnia 2012

o stagnacji

Nastały czasy pięknych słońc, poza tym czasu nie przybyło i męczą mnie pytania co zrobić z tym czasem, który dostaliśmy. W związku z tym, że męczą mnie mnożące znaki zapytania chodzę i oglądam ryby w restauracyjnych akwariach, co generalnie nie pomaga, ale przynajmniej rybom może przez chwilę raźniej zanim skończą na czyimś talerzu.












wtorek, 11 grudnia 2012

O tym co robię, gdy mnie tu nie ma

Ktoś mi ostatnio powiedział, że doba odczuwalna ma jedynie szesnaście godzin. Tłumaczyłoby to moją nieobecność, niedospanie i nienadążanie. Wszystko ma się zmienić z wejściem w nową, harmonijną erę Wodnika. I jak mi niuejdżowskie teorie nie podchodzą, tak naprawdę mam nadzieję, że ta się sprawdzi, świat przestanie się wahać, czas się uspokoi, a nam się zrobi wygodniej na tym padole. Zanim jeszcze jednak era wodna nastąpi, na którą czekam jak na zbawienie, muszę wybierać między tym co chce zrobić, bo na wszystko czasu nie starczy i siłą rzeczy w pierwszej kolejności odpadło moje wirtualne skrobanie na rzecz twórczości domowej. Żeby nie być gołosłowną próbki poniżej i w tej chwili to jedyne co mogę dać, bo wszystko inne w proszku i częściach.








o więźniach wyzwolonych

Zaspałam dziś na zajęcia o 17.30. System drzemek popołudniowych okazał się mieć jedną poważną wadę.
I tą luką jest za cichy budzik. Świat się nie zawalił. Czas płynie dalej.

Umówiłam się z Piotrkiem na obiad w restauracji nad którą mieszkamy. I tu wracam do posta, który został dawno temu napisany, a zostął wżarty przez nienasycony internet.
Restauracja nazywa się "Grube Słońce", ale w naszym lokalnym gronie nazywamy ją "U więźniów".  Restauracja może i nieco obskurna, ale panowie serwują tam najlepszy makaron po singapursku w mieście. Po singapursku znaczy się z resztek. Generalnie nudle, curry, trochę szynki, trzy krewetki, trochę warzyw i jajko na koniec. Żeśmy mieli nosa, wiedzieliśmy gdzie zamieszkać.
Panowie - Więźniowie, a jest ich sporo, nosili do tej pory szare koszule i kaloszki po kostki i stąd nasza prześmiewczy zwyczaj nazywania ich więźniami. Śmialiśmy się, że pracują tam za karę, odpracowywują dożywocie, bo w Chinach nie ma miejsca dla darmozjadów. Wpadaliśmy często i zwykle zamawialiśmy singapur style, w związku z tym, na sam nasz widok, kluski zaczynają skwierczeć na pataleni.
Ciężki czas przeżywaliśmy w lipcu, kiedy restauracja się zamknęła na jakiś czas. Wyniesiono dosłownie wszystko razem z podłogą i sufitami. A następnie wniesiono na nowo. Więźniów wysłano na przymusowe wakacje na Majorkę. Teraz restauracja to naprawdę grube słońce. Aż kipi od złota i neonów. A więźniowie zmienili swoje szare uniformy na kamizelki ze złotymi guzikami i tylko ręce niedomyte, papieros w ustach i ogólne zagubienie zdradzają, z kim naprawdę mamy do czynienia.