Intensywność świata może przyprawić o gorączkę. W tym tygodniu było już wszystko. Japońskie nudle, naszyjniki w kształcie koników pony, surferowska impreza, na której proporcje uczestników rozłożyły się 90% do 10%, odpowiednio na białe smoki (gówna dla wtajemniczonych) i lokalnych. Jakby tego było mało, braliśmy czynny udział w akcji ratunkowej strażaków pt. ratujmy uwięzionych imprezowiczów. Udział nasz był epicki i zapisał się w historii galerii XXX, dla zainteresowanych szczegółami, wystąpiliśmy w roli uwięzionych w piwnicy ofiar, bo ktoś musiał, inaczej akcja sensu by nie miała. Otarliśmy się o śmierć z zapocenia, ale kolejny raz wygraliśmy zatarg ze śmiercią i umówiliśmy się na spotkanie w bliżej nieokreślonej przyszłości. Ile to już razy - powiedziała Mateczka Śmierć - zafurkotała peleryną i tyleśmy ją widzieli. Pomyślałam, że podchodzi do swej pracy niezbyt poważnie, tak jak my do życia i tylko dlatego znowu nam się upiekło. Z radości żeśmy zostali przywróceni do życia w niedzielę obróciliśmy na wieczór panieński i chińskie wesele, duński obiad i kanałowe leczenie zęba. Zdjęcia wkrótce.
Ani się nie obejrzymy, a nas w Hong Kongu wieczność zastanie, takie mam dziś zdanie o naszym, moim, wszelkim po i bycie w tym azjatyckim kraju. Przyjeżdżasz na chwilę, zostajesz na zawsze. Jedni, by pielęgnować swoją wolność, inni by szukać siebie, pieniędzy, możliwości, przeczekać kryzys w Europie, przeczekać Europę czy Polskę w ogóle. Przyjeżdżasz z jednym plecakiem, obrastasz w rzeczy, kupujesz lodówkę, zaczynasz gotować, hodować bazylię na parapecie i zanim się obejrzysz zapuszczasz korzenie, idziesz do polskiego konsulatu na wigilię i kwitniesz, owocujesz i gnijesz z dala od ojczyzny. W międzyczasie można urodzić dziecko, założyć firmę, poleżeć na plaży i przeczytać kilka książek. A później spakować korzenie do walizki, wrócić i okazuje się, że nie tak łatwo je zapuścić po raz kolejny, bo jakaś część tutaj, a inna tam. A i ziemia inna. I warunki do rozrostu różne. Generalnie ciężka sprawa. Dobra wiadomość jest taka, że już coraz mniej czuję się rozciągnięta między miejscami. Wydaje się, że głowa nareszcie przyswoiła prostą prawdę, że nie ma mnie tam, bo jestem tutaj i odwrotnie. A kiedy zawinę się z Matuszką Śmiercią, to nie będzie mnie ani tutaj, ani tam. Po prostu.
Piotrek mówi, że mamy głębie, zależnie od dnia, rozkłada się to procentowo na dwoje w różnych proporcjach. Raz u mnie krater, a u niego płycizna, a na następny dzień odwrotnie. I tak wpadają informacje, ludzie i humory w te nasze kratery. Czasem wychodzą nam bokiem, wyrastają jak kwiaty między żebrami, wylewają się uszami, wypłakujemy je ze łzami. Przepadają, choćbyśmy chcieli by zostały. Na amen. Bo może byłoby z tego co dobrego. I tak chodzimy jak te przepastne czarne dziury. Wżeramy czas, ludzi i miejsca. Ale lepiej mieć głębię wspólną, niż jej nie mieć. W ogólnym rozliczeniu wychodzimy więc na plus. Plus, któryśmy przetargowali w sobotę na imprezie za kolejne kilka dni życia. Coś wisielczy mam humor widzę i w związku z tym, zawijam się, bo nie jest tak źle jakby się to czytało, tak jakoś ostatnio po prostu mi patrzenie z perspektywy ostatecznej lepiej wychodzi.