niedziela, 25 listopada 2012

o planowanych morderstwach w liczbie trzech

Kochani, jestem wiecznie spóźniona. Czy to ja nie umiem odpowiednio oszacować potrzebnego mi czasu, czy czas napierdala i w swojej względności jest również złośliwy i humorzasty. Nigdy go nie ma kiedy potrzeba, za to nadmiar, kiedy człowiek chciałby żeby było właśnie tyle ile nada i ani grama więcej. Jakie nie byłyby by powody, goni mnie czas. Wiszę na włosku, kończę kurs angielskiego, który powinnam była zrobić 3 miesiące temu, ale ze względu na ogólne rozproszenia kończę dopiero teraz. Z rozproszeniami to generalnie trzeba będzie coś zrobić, ale nie dziś, dziś nie mam czasu. 
Mam jakieś dwa szkice notatek dla Was, ale z wyżej wymienionych powodów, nie zostały oszlifowane i opublikowane. Może później. Swoją drogą "może później" idzie pod nóż zaraz po tym jak przybędzie mi czasu i rozprawię się z rozproszeniami. A kolejną sprawą, która wymaga natychmiastowego działania, jak tylko czas zwolni, jest "jutro". "Jutro" powinnam była zabić już dawno, poćwiartować, rozczłonkować i pochować pod podłogą, tak by ciało nigdy nie zostało znalezione, a dowody zbrodni tejjakże koniecznej nigdy nie zostały wykorzystane przeciwko niewinnym. 
Sami widzicie ile tu spraw niecierpiących zwłoki, zwłoki znoszę chwilowo ja, ale myślę, że czas ich już policzony. 
Wracam do kursu, a tymczasem "czas", "może później" i "jutro" odtańcowywują nad moim rozłożonym na kanapie jak w trumnie ciałem swój zwycięski taniec. 

Tańczcie, tańczcie, ten się śmieje, kto się śmieje ostatni. 



piątek, 16 listopada 2012

o dzielni

Są takie sytuacje, takie momenty, które nigdy by się nie wydarzyły, gdyby nie wyjechali na koniec świata. Zdarzają się rzadko, ale kiedy już następują są jedyne w swoim rodzaju.

Piotrek w klapkach, skarpetkach, za dużej podkoszulce I love Hong Kong.
Kukuryna w klapkach, getrach, z całodniowym garbem na plecach.

Dwa browary i paczka fajek. Siedzą przed blokiem. Bratają się z nocą.

Karaluch wielkości małego słonia taszczy połowę orzeszka ziemnego.

Piotrek: "Ale wielki. Patrz, i coś taszczy w tym swoim dziobie!"

Kukuryna (pociągłe spojrzenie w stronę karalucha walczącego z orzeszkiem.)

Chwila zadumy, kontemplacja karaluszego mocowania z orzechem. Kibicowanie raz orzeszkowi, raz karaluchowi. Stawianie zakładów kto dłużej wytrzyma. Sprawa wygląda poważnie, karaluch spocony do skóry pierwotnej, zatacza się z wysiłku...

Piotrek: " Ale przebiera tymi nogami. Najebał się, Friday night fever!".

Karaluch toczy się dalej, publiczność znudzona nienadchodzącym i mało spektakularnym zakończeniem walki zawija się do bloku komentując przebieg starcia. Brak oklasków, jedynie nierówny odgłos klapków daje znać, że kolejny dzień w Azji został właśnie zakończony.

Kurtyna.












poniedziałek, 12 listopada 2012

o wieczności

Intensywność świata może przyprawić o gorączkę. W tym tygodniu było już wszystko. Japońskie nudle, naszyjniki w kształcie koników pony, surferowska impreza, na której proporcje uczestników rozłożyły się 90% do 10%, odpowiednio na białe smoki (gówna dla wtajemniczonych) i lokalnych. Jakby tego było mało, braliśmy czynny udział w akcji ratunkowej strażaków pt. ratujmy uwięzionych imprezowiczów. Udział nasz był epicki i zapisał się w historii galerii XXX, dla zainteresowanych szczegółami, wystąpiliśmy w roli uwięzionych w piwnicy ofiar, bo ktoś musiał, inaczej akcja sensu by nie miała. Otarliśmy się o śmierć z zapocenia, ale kolejny raz wygraliśmy zatarg ze śmiercią i umówiliśmy się na spotkanie w bliżej nieokreślonej przyszłości. Ile to już razy - powiedziała Mateczka Śmierć - zafurkotała peleryną i tyleśmy ją widzieli. Pomyślałam, że podchodzi do swej pracy niezbyt poważnie, tak jak my do życia i tylko dlatego znowu nam się upiekło. Z radości żeśmy zostali przywróceni do życia w niedzielę obróciliśmy na wieczór panieński i chińskie wesele, duński obiad i kanałowe leczenie zęba. Zdjęcia wkrótce.
 Ani się nie obejrzymy, a nas w Hong Kongu wieczność zastanie, takie mam dziś zdanie o naszym, moim, wszelkim po i bycie w tym azjatyckim kraju. Przyjeżdżasz na chwilę, zostajesz na zawsze. Jedni, by pielęgnować swoją wolność, inni by szukać siebie, pieniędzy, możliwości, przeczekać kryzys w Europie, przeczekać Europę czy Polskę w ogóle. Przyjeżdżasz z jednym plecakiem, obrastasz w rzeczy, kupujesz lodówkę, zaczynasz gotować, hodować bazylię na parapecie i zanim się obejrzysz zapuszczasz korzenie, idziesz do polskiego konsulatu na wigilię i kwitniesz, owocujesz i gnijesz z dala od ojczyzny. W międzyczasie można urodzić dziecko, założyć firmę, poleżeć na plaży i przeczytać kilka książek. A później spakować korzenie do walizki, wrócić i okazuje się, że nie tak łatwo je zapuścić po raz kolejny, bo jakaś część tutaj, a inna tam. A i ziemia inna. I warunki do rozrostu różne. Generalnie ciężka sprawa. Dobra wiadomość jest taka, że już coraz mniej czuję się rozciągnięta między miejscami. Wydaje się, że głowa nareszcie przyswoiła prostą prawdę, że nie ma mnie tam, bo jestem tutaj i odwrotnie. A kiedy zawinę się z Matuszką Śmiercią, to nie będzie mnie ani tutaj, ani tam. Po prostu.

Piotrek mówi, że mamy głębie, zależnie od dnia, rozkłada się to procentowo na dwoje w różnych proporcjach. Raz u mnie krater, a u niego płycizna, a na następny dzień odwrotnie. I tak wpadają informacje, ludzie i humory w te nasze kratery. Czasem wychodzą nam bokiem, wyrastają jak kwiaty między żebrami, wylewają się uszami, wypłakujemy je ze łzami. Przepadają, choćbyśmy chcieli by zostały. Na amen. Bo może byłoby z tego co dobrego. I tak chodzimy jak te przepastne czarne dziury. Wżeramy czas, ludzi i miejsca. Ale lepiej mieć głębię wspólną, niż jej nie mieć. W ogólnym rozliczeniu wychodzimy więc na plus. Plus, któryśmy przetargowali w sobotę na imprezie za kolejne kilka dni życia. Coś wisielczy mam humor widzę i w związku z tym, zawijam się, bo nie jest tak źle jakby się to czytało, tak jakoś ostatnio po prostu mi patrzenie z perspektywy ostatecznej lepiej wychodzi.


niedziela, 4 listopada 2012

o niedomaganiu

Od tygodnia ćwiczę umieranie. Nie taka prosta prawa jakby się zdawało. Tyle opcji i pozycji do wyboru. Na leżąco, na brzuchu, na wznak, z ręką zwisającą z łóżka w dramatycznym geście. Z głową w tej samej pozycji i otwartymi oczami, by wzmóc dramatyzm jeszcze więcej. Straszę Piotrka zwłokami, które od czasu do czasu przemieszczają się w stronę kuchni po kolejną szklankę wody a następnie wracają na swoje miejsce, by gnić dalej. Czasem w zrywie trupiej energii zamiotę pół podłogi, po czym rzucę miotłę i paprochy i wracam do łóżka myśleć dalej o zaświatach. Piotrek już zaczął wznosić modły do tylko siebie znanego Boga: dobry jeżu, a nasz panie daj jej wieczne żulowanie. Rozmarzyłam się w kwestii przeniesienia się na wieczne pastwiska, ale widzę, że nie taka prosta sprawa z tym umieraniem.
Z ćwiczeń dostałam piątkę i skierowanie z powrotem do życia ze skutkiem natychmiastowym.

No to nadchodzę. 



























czwartek, 1 listopada 2012

o gniciu

ponieważ umierłam, a teraz gnije, kilka starych zdjęć z zenita, nowości dopiero jak powstanę z martwych










+ dwa zdjęcia zgnilizny