poniedziałek, 24 czerwca 2013

o porzucaniu tego co dobre

A więc stało się jak przypuszczałam. Azja złamała mi serce, mimo tego, że jeszcze rok temu sierpniową porą gotowa byłam wyjechać z dnia na dzień i porzucić to zwariowane miasto w diabły. Wszystko się ułożyło, nabrało mniej lub więcej sensu w moich polskich oczach, a dziś rozpoczynam proces zawijania korzeni.
Obym do przyszłej niedzieli się nie wykrwawiła na śmierć.

Zresztą sami popatrzcie. Jak mogę Azję porzucić?











poniedziałek, 10 czerwca 2013

Dla tych, którzy się dopominają












Z braku jakichkolwiek dobrych wydarzeń do opisania, historii do opowiedzenia, zapierających dech w piersi widoków, których brakuje, bo Hong Kong pogrążył się w jakiejś ciężkiej chmurze wody i trochę się teraz kisi  w oczekiwaniu na chmury podniesienie i wpuszczenie świeżego powietrza do wnętrza szklanej bańki, w której się właśnie znajdujemy, i w końcu z braku laku - relacja z Chińskiej ziemi, z krótkiego pobytu jakiś czas temu. Wyprawa odbyła się w pośpiechu, spontanicznie, choć niekoniecznie jechaliśmy radośnie i z lekkim sercem. Powód dla którego jechaliśmy nie był w żadnym calu powodem do eforii, wręcz przeciwnie. Jechaliśmy żegnać umierającą babcię Willa. Wizyta miała na celu jak już wspomniałam pożegnanie, ale też zrobienie ruchu w zwykłym chińskim domu. Zarówno pierwsze jak i drugie założenie udało się wypełnić w stu procentach. Ruch był i ogólne przerażenie wizytą białych duchów, wydawało się, że wraz z naszym pojawieniem dom spłonie, taki był rejwach. Chińczycy  prewencyjnie zalali groźbę dużą ilością zielonej herbaty, bo domu było szkoda. Babcia natomiast uznała, że skoro przyjeżdzają do niech goście z zagranicy, to ona jednak umierać nie będzie, bo na tym łez padole można by coś jeszcze dobrego zrobić. Z tego co wiem, rośnie w siłę, je chińskie pierożki i nie zdziwiła bym się, gdyby za jakiś czas przyjechała w gości, ustawiać nas po kątach.
 Niezbadane są wyroki boskie.
 I bardzo dobrze.