środa, 30 maja 2012

O cudach, niewidach

Tę małą notatkę  piszę z myślą o mojej chrześnicy, Kaszalocie. Kaszalot jest 7letnią dziewczynką skrzyżowaną z Robin Hoodem. Nie wiem jak to się udało jej rodzicom, ale tak właśnie jest. Dziecko o jaśniutkich włosach i budowie ciała małej wróżki, można by ją było sprzedać w najbliższym sklepie jako lalkę, dopóki się nie uśmiechnie i nie pokaże kilku wybitych zębów. Goni po chaszczach z kijem, drze się jak mały afrykański wyjec, buduje szałasy, podprowadza mamie spinacze do bielizny, a siostrom zabawki. Mieszka więcej na ulicy, niż w domu, obdziera sobie ręce, odprawia indiańskie czary z małą Klarą Marą, ma pierze we włosach od gonienia kur i wiatr w głowie i mówi, że jest szczęśliwa.
Tak więc dla tego małego odkrywcy, dziecka szczęścia, wrzucam kilka zdjęć z wielką nadzieją, że jej się spodoba hongkońska fotograficzna historyjka o cudach i niewidach.



W Rosji dwójka dzieci znalazła świetnie zachowane ciało małego Mamuta.Dano mu na imie Luba, co po polsku znaczy Miłość. Jest wielkości bernardyna i właśnie przyjechał do HK, więc go odwiedziliśmy z Piotrasem w centrum handlowym, gdzie go wystawiono. Średnio prestiżowe miejsce dla kogoś kto ma kilka tysięcy lat na karku.

 Tygrys. Wypchany.
Motylszczaki. Niektóre są tak duże jak nietoperz albo ptak. A na dodatek włochate. Jak poszliśmy do parku, nie mogłam się przyzwyczaić i cały czas się uchylałam jak jakiś leciał, żeby we mnie nie wycedził, aż w końcu Piotrek się wydarł, żebym przestała go straszyć. No i się skończyło. Teraz jestem dzielna i już się nie boję. Motyli.


















 Lampiony.



 Kuzyni Pandziora Bandziora.

 Zabawki produkowane w HK.

I aparat produkcji hongkongskiej o polskiej nazwie.

Jak tośmy poszli zdobywać świat, a on leżał bezbronny u naszych stóp.








wtorek, 29 maja 2012

Rzecz o Panu Wongu

Pan Wong jest legendą kulinarną całego Hong Kongu. Do Wonga przychodzi się całą grupą, płaci się 50 $ i je do oporu, piwo w ilościach nieograniczonych w cenie obiadu. Pan Wong funkcjonuje ponad prawem, dlatego może rozstawiać stoliki na całej długości ulicy, mimo rozlicznych kontroli. Sadza gości na deskach, brezencie, stołkach i skrzynkach, jednym słowem dla każdego znajdzie się miejsce. Wong ma też swój własny sposób okazywania zachwytu kobiecą urodą, te które przejdą srogą eliminację czułego wongowskiego oka, zostają uderzone w tył głowy i zapewniam, że nie jest to lekkie uderzenie. Mi przy pierwszym spotkaniu dziwnie wykręcił dłoń, w związku z tym wnioskuję, że nie spełniłam wszystkich standardów, niemniej zasłużyłam na uwagę właściciela. Jak dla mnie - wystarczający powód do zadowolenia. Wciąż się głowimy, ile i komu Wong zapłacił za swoje przywileje, trzeba jednak powiedzieć, że wszyscy jedzą mu z ręki ( dosłownie!). I na co potentatowi knajpa, w której osobiście roznosić jedzenie? Dziwactwo starego milionera? Wydaje się jednak, że to pozostanie jego tajemnicą, którą Wong zabierze do grobu. Okazało się również, że oprócz legendarnej knajpy, ulicy i chodnika Wong jest właścicielem nie używanej klimatycznej księgarni z masą książek, kilku klopów na tej samej ulicy i brał udział w ostatnich wyborach. Jednym słowem, gdzie się nie obrócisz - Wong. I jednego mogę być pewna, jeszcze nie raz o nim usłyszymy, dlatego zapamiętajcie to nazwisko, Mr. Wong. On może kiedyś rządzić światem.
A oto i Pan Wong we własnej osobie w naszej osobistej łazience.




piątek, 25 maja 2012

Rzecz o Piotrku

Niektórym z Was należą się wyjaśnienia dotyczące osoby niejakiego Piotrka, który jest częściowo odpowiedzialny za moją wielką ucieczkę z Alcatraz. Wszystkim po kolei i każdemu z osobna muszę tłumaczyć, że Piotrek nie jest moim chłopakiem. Nie przeszkadza mu to jednak codziennie budzić mnie kawą i świeżo wyciśniętym sokiem z pomarańczy, być ze mną w hongkongskim zdrowiu, szczęściu, w smutku i chorobie. Z Piotrkiem łączy mnie wiele, choćby to, że potykamy się w tym samym momencie, tą samą nogą. Oboje mamy blizny na czole. Piotras przycedził w filar w wieku 20 lat, Kukurysia w płytkę chodnikową w wieku 12. Mamy podobne doświadczenia, przewineliśmy się przez kilka krajów, lubimy włóczęgę i równocześnie zaczęły nam robić się zmarszczki na czole. Zastanawiamy się nad tymi samymi kwestiami, męczą nas te same pytania. Kiedy pomyślę, że muszę mu wysłać smsa, w tym samym momencie zaczyna dzwonić mój telefon. Jesteśmy tacy sami, dlatego drzemy się na siebie jak opętani, wymieniając poglądy i ścierając punkty widzenia, niezależnie od tego czy to środek ulicy, czy stacja metra. I choć drę się na niego jakby mnie ktoś ze skóry obdzierał i największą krzywdę robił, to jednak słucham tego, co wykrzykuje, bo wiem, że robi to w najlepszej wierze, i odkrzykuję, bo przecież muszę postawić na swoim. Najśmiejszniejsze jest to, że mógłby nic nie mówić, bo wiem co powie, zanim to zrobi. Jak jest zły, to odczuwam jgo złość przez własną skórę. Jak coś go wkurza, to wiem dlaczego, bo sama irytowałabym się z tego samego poziomu.  Razem robimy obczajki w barach, razem biegniemy przez deszcz. Razem jemy obiady, choć Piotras mówi, że jedzeniem nigdy się nie dzieli.
I tylko Piotras lubi mieć wszystko poukładane,zaczynając od życia, a na majtkach skończywszy, a mi wszystko jedno...

Taka to przyjaźń zawlekła mnie na koniec świata.




czwartek, 24 maja 2012

Psy mają pchły, a ludzie myśli.

Psy mają pchły, a ludzie myśli. I jeszcze gdyby je tylko mieli to pół biedy. Albo i jedna/czwarta.
A tu się okazuje, że większość myśli jest niewygodna, swędzi cholernie i zawsze lokuje się tak, że ani się podrapać, ani ich dosięgnąć. I bądź tu zdrowy człowieku, jak całe gniazdo myśli nienawistnych kotłuje Ci się na karku. Łap wiatr w żagle, ciesz się chwilą i bierz z życia co najlepsze, gdy biega Ci takie stadko i tu ugryzie, tu uszczypnie, tam podrażni! A ile człowiek myśli o tym samym. W koło Macieju, analiza przeanalizowanego i analizowanego tylko raz, bo raz to stanowczo za mało. A nowe myśli, pomysły i zbawcze plany leżą gdzieś odłogiem w zapomnianej części umysłu.Wielką umiejętnością jest myślenie. Pleśń kwitnie, choroby się szerzą, bakterie harcują, na nic chińskie maseczki! Jeżeli nas wykończy jakaś epidemia, to nie będzie to ptasia grypa na którą i tak pół świata się zaszczepiło, a potok słów i myśli skołtunionych. No i pchły oczywiście.


niedziela, 20 maja 2012

Rzecz o jedzeniu




Komiks

Życie w King Kongu to jak branie udziału w komiksie. Wszystko, począwszy od karaluchów na ulicy, a skończywszy na mieszkańcach tego miejsca jest przerysowane. Budynki za wysokie, ulice za wąskie, metro za krótkie, dystanse do pokonania w 40 minut za długie, język śmieszny, Chińczycy głośni. Chodzę po ulicach i nie mogę się nadziwić, że to prawdziwe życie, a nie jakiś żart. Mam wrażenie, że zaraz ktoś wyskoczy zza rogu i krzyknie: Jesteś w ukrytej kamerze! Nikt jednak nie krzyczy, nikt się nie śmieje, życie toczy się swoim rytmem, a ja mam coraz większe zmarszczki na czole od tego nieustannego zdziwienia i łapie się na tym, że chodzę po ulicach z otwartymi ustami, na wszelki wypadek, gdyby przyszło mi się zdziwić. Komiks. Jeżeli jakiś powstaje, to tylko w King Kongu. I jeżeli to prawda, że Batman jest gejem, to Robin dzieli ze mną mieszkanie, a ja jestem Kobietą Kot. Tylko czekam, aż mi kocie wąsy urosną i zacznę skakać pomiędzy budynkami w lateksowym kostiumie. Już nic mnie nie nie zdziwi. Nie na krańcu świata. Nie w King Kongu. Tu wszystko jest możliwe i jak najbardziej normalne.