niedziela, 20 maja 2012

Komiks

Życie w King Kongu to jak branie udziału w komiksie. Wszystko, począwszy od karaluchów na ulicy, a skończywszy na mieszkańcach tego miejsca jest przerysowane. Budynki za wysokie, ulice za wąskie, metro za krótkie, dystanse do pokonania w 40 minut za długie, język śmieszny, Chińczycy głośni. Chodzę po ulicach i nie mogę się nadziwić, że to prawdziwe życie, a nie jakiś żart. Mam wrażenie, że zaraz ktoś wyskoczy zza rogu i krzyknie: Jesteś w ukrytej kamerze! Nikt jednak nie krzyczy, nikt się nie śmieje, życie toczy się swoim rytmem, a ja mam coraz większe zmarszczki na czole od tego nieustannego zdziwienia i łapie się na tym, że chodzę po ulicach z otwartymi ustami, na wszelki wypadek, gdyby przyszło mi się zdziwić. Komiks. Jeżeli jakiś powstaje, to tylko w King Kongu. I jeżeli to prawda, że Batman jest gejem, to Robin dzieli ze mną mieszkanie, a ja jestem Kobietą Kot. Tylko czekam, aż mi kocie wąsy urosną i zacznę skakać pomiędzy budynkami w lateksowym kostiumie. Już nic mnie nie nie zdziwi. Nie na krańcu świata. Nie w King Kongu. Tu wszystko jest możliwe i jak najbardziej normalne.