wtorek, 22 stycznia 2013

o kiszeniu

Nadszedł kryzys zimowy, choć zimy zupełnie w naszych tropikalnych stronach nie widać.
Podejrzewam nawet, że tu już nie chodzi o zwały śniegu i ciemności, a że polska dusza tak już została zaprogramowana, że przez kilka miesięcy hibernuje się i kisi, podgniwa i zachodzi pleśnią, by później na nowo się odrodzić wraz z pierwszymi promieniami słońca. Widocznie jesteśmy jak rośliny półroczne, swoje pod śniegiem musimy odleżeć, niezależnie od miejsca zamieszkania. Za to Chińczycy są definitywnie całoroczni. A jakby mogli to w ogóle wybrali by nieśmiertelność. Podążając więc za głosem własnej duszy, która sama wie co dla mnie najlepsze, kiszę się wewnętrznie i zachodzę pleśnią.

Dobrze, że chociaż są tego jakieś rezultaty: Hushpuppy i tenisówki z czerwoną pandą.
Z najlepszymi życzeniami na polski okres kiszenia.




niedziela, 20 stycznia 2013

o rezygnowaniu

Mam na imię Pola, od pół roku mieszkam w Chinach i dziś wykrzesałam z siebie nieznane mi dotąd pokłady energii i nieustępliwości o które bym siebie nie podejrzewała. Miło się zaskoczyłam, i kolejny raz doświadczam, że warto było wyjechać tak daleko, choćby po to by je odkryć.
Jednak trochę tak jest, że w Polsce się nie rezygnuje, nie mówi się wprost, klepiemy się po główkach, mówimy ogólnikami, wijemy się jak piskorze i jakoś to wszystko się układa. W Chinach okazało się, że tak nie można, nie da rady, w końcu, że to wielce niewskazane i szkodzi zdrowiu, a biorąc pod uwagę, że zdrowie mam tylko jedno, doszliśmy do punktu, w którym albo, kurwa, oni albo ja.

Zrezygnować z zajęć/pracy to wysiłek niewspółmierny do rezultatów, jednym słowem gra niewarta świeczki.
Argumenty używane w kolejności: nie mogę więcej uczyć - nie mam czasu - mam inne zajęcia - obowiązki - marzenia - chcę sobie jeszcze pożyć.
Co zrobiliśmy, że tak się zachowujesz - dlaczego myślisz tylko o sobie - tu następuje długie łkanie - następnie zmiana taktyki z zastraszającej na proszącą - proszę poucz go jeszcze to mały chłopiec.

Tak się składa, że cały Hong Kong i pół Chin jest pełen małych chłopców, a ja jestem jedna i jakbym się nie ugoniła, koniec końców, wszystkich małych chłopców angielskiego nie nauczę. Nawet nie jestem prawdziwym nauczycielem.

Masz jakieś sugestie - chciałabym pracować mniej. Mam dla Ciebie propozycję - pracuj więcej.

Czeka mnie jeszcze jedna, poważna rozmowa w środę, ale zachwycona nowo odkrytymi pokładami sił, będę przygotowana. I od wczoraj, gdy rozpętałam tu wojnę chińską o dzieci, tłuką mi się po głowie słowa Stasiuka, który mówił, że "Ale też satysfakcja, że nie wszyscy dali się opętać ideą hodowli zdrowego człowieka:  żeby człowiek był coraz tańszy w obsłudze, dłużej żył, by więcej pracować i coraz więcej konsumować." 
Chińczycy są nieznośni. Ale nie z nami takie numery. 


niedziela, 13 stycznia 2013

O tym jak odratowałam zdjęcia z Chin

Prześwietliłam kliszę z Chin i tylko cudem jakoś udało mi się trochę zniszczonych zdjęć odratować. 
I zupełnym przypadkiem udało mi się uchwycić to, czego nie było widać w tym kolorowym i głośnym świecie podczas naszych wędrówek.
A może Chiny właśnie takie trochę są, a na pierwszy rzut oka tego nie widać, dopiero prześwietlona klisza oddaje całą atmosferę tego miejsca z kozami na cmentarzu, koszami i polami bawełny, górami, które gdy miasteczko pogrąża się w śnie, wstają i ruszają w swoje nocne wędrówki pełne kamienistych rozmów, by o brzasku wrócić na swoje miejsce. 












poniedziałek, 7 stycznia 2013

o poniedziałkach

Oto jak efektywnie potrafię spędzać czas, byleby nie robić tego co trzeba.
Los w proszku, naczynia nie umyte, pranie nie zrobione. 
Za to jest staruszka-panda,
I mały punk.
I spoko.



sobota, 5 stycznia 2013

o Sandrze chandrze

Jestem nie do życia, ale wypadałoby ten stan pominąć minutą ciszy. Moja wszechpolska dusza domaga się poważnej dawki narzekania, niestety nie mogę jej w żaden sposób pomóc, więc będzie musiała się do tego stanu przyzwyczaić, zacisnąć zęby i przeczekać. Mogłabym ponarzekać na zimę i mało słońca, ale stan pogody jest daleki od wymaganego, zimno zbyt mało odczuwalne, więc temat rzeka w tym przypadku nie zda egzaminu. Mogłabym przyczepić się jak pijawka do pracy i rutyny, jednak biorąc pod uwagę, że pracuję w niepełnym wymiarze godzin otrzymując za samą obecność swej osoby pełnowartościową wypłatę, będę musiała sobie odpuścić. Im dalej w las tym gorzej. Prawie nie wpuszczono mnie na film dozwolony od lat osiemnastu, więc odchodząca młodość i starzenie odpada. Że bywam sama już dawno przestało mi być smutno. Figura jak marzenie - nie da rady. Nuda, w żadnym wypadku, cały czas się coś dzieje. Jednym słowem, z braku laku, zasuszam swoją polską duszę. Pewnego dnia wstanę, a ona jak wylinka zostanie na łóżku i już nigdzie za mną się nie powlecze.
Wysłałabym Wam zdjęcia zrobione moją chińską podróbką, w ramach potwierdzania, jak mi dobrze z moją zajebistością, ale nie chce się zainstalować na moim komputerze. Nie wszystko zatem takie piękne, jakby się zdawało, swoją urojoną frustrację wyładuję więc wciskając dziko jej plastykowe klawisze. Znalazłam wroga publicznego na dzisiejszy wieczór, jestem uratowana. Dobranoc.


wtorek, 1 stycznia 2013

o kitajskim ślubie











Różowy efekt powstał przez przypadek, przy wyciąganiu kliszy z aparatu przytrzymałam kliszę palcem i zdjęcie zmieniło kolor.
 Babcia ze szklanką jest moim faworytem. 

o nocnym życiu tego świata