niedziela, 30 grudnia 2012
czwartek, 20 grudnia 2012
o końcu ery
Nokia, która służyła mi od lat przestała działać. Zwlekałam z wymianą ile mogłam, dopóki jeszcze krzycząc do słuchawki mogłam cokolwiek powiedzieć i wciskając słuchawkę do ucha mogłam cokolwiek usłyszeć. W końcu wymieniłam ją na jeden z modeli inteligentnych podróbek chińskiej produkcji i w ten sposób wstąpiłam na nową ścieżkę życia. Dwa dni przed końcem świata musiałam oswoić się z nową technologią i efekt jest taki, że sama czuję się jak chińska podróbka. Nie pałamy do siebie miłością, więc na miesiąc miodowy do Chin jej nie zabiorę.
Technologicznych nowinek to nie koniec, wczoraj oglądałam Hobbita w 3D i przez półtorej godziny biegła na mnie oszalała horda orków. Dalej nie jestem pewna czy mi się podobało.Okulary zsuwały się na oczy, za każdym razem kiedy przechyliłam głowę, obraz się rozmywał i więcej było z tym całym sprzętem udręki niż zabawy. Wychodzi na to, że nowe nie zawsze znaczy lepsze. Oby świat po końcu świata miał trochę więcej sensu niż dzisiejsze telefony i kino. Wszystkiego dobrego.
http://www.youtube.com/watch?v=JsxavPANO8s
Technologicznych nowinek to nie koniec, wczoraj oglądałam Hobbita w 3D i przez półtorej godziny biegła na mnie oszalała horda orków. Dalej nie jestem pewna czy mi się podobało.Okulary zsuwały się na oczy, za każdym razem kiedy przechyliłam głowę, obraz się rozmywał i więcej było z tym całym sprzętem udręki niż zabawy. Wychodzi na to, że nowe nie zawsze znaczy lepsze. Oby świat po końcu świata miał trochę więcej sensu niż dzisiejsze telefony i kino. Wszystkiego dobrego.
http://www.youtube.com/watch?v=JsxavPANO8s
poniedziałek, 17 grudnia 2012
o stagnacji
Nastały czasy pięknych słońc, poza tym czasu nie przybyło i męczą mnie pytania co zrobić z tym czasem, który dostaliśmy. W związku z tym, że męczą mnie mnożące znaki zapytania chodzę i oglądam ryby w restauracyjnych akwariach, co generalnie nie pomaga, ale przynajmniej rybom może przez chwilę raźniej zanim skończą na czyimś talerzu.
wtorek, 11 grudnia 2012
O tym co robię, gdy mnie tu nie ma
Ktoś mi ostatnio powiedział, że doba odczuwalna ma jedynie szesnaście godzin. Tłumaczyłoby to moją nieobecność, niedospanie i nienadążanie. Wszystko ma się zmienić z wejściem w nową, harmonijną erę Wodnika. I jak mi niuejdżowskie teorie nie podchodzą, tak naprawdę mam nadzieję, że ta się sprawdzi, świat przestanie się wahać, czas się uspokoi, a nam się zrobi wygodniej na tym padole. Zanim jeszcze jednak era wodna nastąpi, na którą czekam jak na zbawienie, muszę wybierać między tym co chce zrobić, bo na wszystko czasu nie starczy i siłą rzeczy w pierwszej kolejności odpadło moje wirtualne skrobanie na rzecz twórczości domowej. Żeby nie być gołosłowną próbki poniżej i w tej chwili to jedyne co mogę dać, bo wszystko inne w proszku i częściach.


o więźniach wyzwolonych
Zaspałam dziś na zajęcia o 17.30. System drzemek popołudniowych okazał się mieć jedną poważną wadę.
I tą luką jest za cichy budzik. Świat się nie zawalił. Czas płynie dalej.
Umówiłam się z Piotrkiem na obiad w restauracji nad którą mieszkamy. I tu wracam do posta, który został dawno temu napisany, a zostął wżarty przez nienasycony internet.
Restauracja nazywa się "Grube Słońce", ale w naszym lokalnym gronie nazywamy ją "U więźniów". Restauracja może i nieco obskurna, ale panowie serwują tam najlepszy makaron po singapursku w mieście. Po singapursku znaczy się z resztek. Generalnie nudle, curry, trochę szynki, trzy krewetki, trochę warzyw i jajko na koniec. Żeśmy mieli nosa, wiedzieliśmy gdzie zamieszkać.
Panowie - Więźniowie, a jest ich sporo, nosili do tej pory szare koszule i kaloszki po kostki i stąd nasza prześmiewczy zwyczaj nazywania ich więźniami. Śmialiśmy się, że pracują tam za karę, odpracowywują dożywocie, bo w Chinach nie ma miejsca dla darmozjadów. Wpadaliśmy często i zwykle zamawialiśmy singapur style, w związku z tym, na sam nasz widok, kluski zaczynają skwierczeć na pataleni.
Ciężki czas przeżywaliśmy w lipcu, kiedy restauracja się zamknęła na jakiś czas. Wyniesiono dosłownie wszystko razem z podłogą i sufitami. A następnie wniesiono na nowo. Więźniów wysłano na przymusowe wakacje na Majorkę. Teraz restauracja to naprawdę grube słońce. Aż kipi od złota i neonów. A więźniowie zmienili swoje szare uniformy na kamizelki ze złotymi guzikami i tylko ręce niedomyte, papieros w ustach i ogólne zagubienie zdradzają, z kim naprawdę mamy do czynienia.
I tą luką jest za cichy budzik. Świat się nie zawalił. Czas płynie dalej.
Umówiłam się z Piotrkiem na obiad w restauracji nad którą mieszkamy. I tu wracam do posta, który został dawno temu napisany, a zostął wżarty przez nienasycony internet.
Restauracja nazywa się "Grube Słońce", ale w naszym lokalnym gronie nazywamy ją "U więźniów". Restauracja może i nieco obskurna, ale panowie serwują tam najlepszy makaron po singapursku w mieście. Po singapursku znaczy się z resztek. Generalnie nudle, curry, trochę szynki, trzy krewetki, trochę warzyw i jajko na koniec. Żeśmy mieli nosa, wiedzieliśmy gdzie zamieszkać.
Panowie - Więźniowie, a jest ich sporo, nosili do tej pory szare koszule i kaloszki po kostki i stąd nasza prześmiewczy zwyczaj nazywania ich więźniami. Śmialiśmy się, że pracują tam za karę, odpracowywują dożywocie, bo w Chinach nie ma miejsca dla darmozjadów. Wpadaliśmy często i zwykle zamawialiśmy singapur style, w związku z tym, na sam nasz widok, kluski zaczynają skwierczeć na pataleni.
Ciężki czas przeżywaliśmy w lipcu, kiedy restauracja się zamknęła na jakiś czas. Wyniesiono dosłownie wszystko razem z podłogą i sufitami. A następnie wniesiono na nowo. Więźniów wysłano na przymusowe wakacje na Majorkę. Teraz restauracja to naprawdę grube słońce. Aż kipi od złota i neonów. A więźniowie zmienili swoje szare uniformy na kamizelki ze złotymi guzikami i tylko ręce niedomyte, papieros w ustach i ogólne zagubienie zdradzają, z kim naprawdę mamy do czynienia.
niedziela, 25 listopada 2012
o planowanych morderstwach w liczbie trzech
Kochani, jestem wiecznie spóźniona. Czy to ja nie umiem odpowiednio oszacować potrzebnego mi czasu, czy czas napierdala i w swojej względności jest również złośliwy i humorzasty. Nigdy go nie ma kiedy potrzeba, za to nadmiar, kiedy człowiek chciałby żeby było właśnie tyle ile nada i ani grama więcej. Jakie nie byłyby by powody, goni mnie czas. Wiszę na włosku, kończę kurs angielskiego, który powinnam była zrobić 3 miesiące temu, ale ze względu na ogólne rozproszenia kończę dopiero teraz. Z rozproszeniami to generalnie trzeba będzie coś zrobić, ale nie dziś, dziś nie mam czasu.
Mam jakieś dwa szkice notatek dla Was, ale z wyżej wymienionych powodów, nie zostały oszlifowane i opublikowane. Może później. Swoją drogą "może później" idzie pod nóż zaraz po tym jak przybędzie mi czasu i rozprawię się z rozproszeniami. A kolejną sprawą, która wymaga natychmiastowego działania, jak tylko czas zwolni, jest "jutro". "Jutro" powinnam była zabić już dawno, poćwiartować, rozczłonkować i pochować pod podłogą, tak by ciało nigdy nie zostało znalezione, a dowody zbrodni tejjakże koniecznej nigdy nie zostały wykorzystane przeciwko niewinnym.
Sami widzicie ile tu spraw niecierpiących zwłoki, zwłoki znoszę chwilowo ja, ale myślę, że czas ich już policzony.
Wracam do kursu, a tymczasem "czas", "może później" i "jutro" odtańcowywują nad moim rozłożonym na kanapie jak w trumnie ciałem swój zwycięski taniec.
Tańczcie, tańczcie, ten się śmieje, kto się śmieje ostatni.
piątek, 16 listopada 2012
o dzielni
Są takie sytuacje, takie momenty, które nigdy by się nie wydarzyły, gdyby nie wyjechali na koniec świata. Zdarzają się rzadko, ale kiedy już następują są jedyne w swoim rodzaju.
Piotrek w klapkach, skarpetkach, za dużej podkoszulce I love Hong Kong.
Kukuryna w klapkach, getrach, z całodniowym garbem na plecach.
Dwa browary i paczka fajek. Siedzą przed blokiem. Bratają się z nocą.
Karaluch wielkości małego słonia taszczy połowę orzeszka ziemnego.
Piotrek: "Ale wielki. Patrz, i coś taszczy w tym swoim dziobie!"
Kukuryna (pociągłe spojrzenie w stronę karalucha walczącego z orzeszkiem.)
Chwila zadumy, kontemplacja karaluszego mocowania z orzechem. Kibicowanie raz orzeszkowi, raz karaluchowi. Stawianie zakładów kto dłużej wytrzyma. Sprawa wygląda poważnie, karaluch spocony do skóry pierwotnej, zatacza się z wysiłku...
Piotrek: " Ale przebiera tymi nogami. Najebał się, Friday night fever!".
Karaluch toczy się dalej, publiczność znudzona nienadchodzącym i mało spektakularnym zakończeniem walki zawija się do bloku komentując przebieg starcia. Brak oklasków, jedynie nierówny odgłos klapków daje znać, że kolejny dzień w Azji został właśnie zakończony.
Kurtyna.
Piotrek w klapkach, skarpetkach, za dużej podkoszulce I love Hong Kong.
Kukuryna w klapkach, getrach, z całodniowym garbem na plecach.
Dwa browary i paczka fajek. Siedzą przed blokiem. Bratają się z nocą.
Karaluch wielkości małego słonia taszczy połowę orzeszka ziemnego.
Piotrek: "Ale wielki. Patrz, i coś taszczy w tym swoim dziobie!"
Kukuryna (pociągłe spojrzenie w stronę karalucha walczącego z orzeszkiem.)
Chwila zadumy, kontemplacja karaluszego mocowania z orzechem. Kibicowanie raz orzeszkowi, raz karaluchowi. Stawianie zakładów kto dłużej wytrzyma. Sprawa wygląda poważnie, karaluch spocony do skóry pierwotnej, zatacza się z wysiłku...
Piotrek: " Ale przebiera tymi nogami. Najebał się, Friday night fever!".
Karaluch toczy się dalej, publiczność znudzona nienadchodzącym i mało spektakularnym zakończeniem walki zawija się do bloku komentując przebieg starcia. Brak oklasków, jedynie nierówny odgłos klapków daje znać, że kolejny dzień w Azji został właśnie zakończony.
Kurtyna.
poniedziałek, 12 listopada 2012
o wieczności
Intensywność świata może przyprawić o gorączkę. W tym tygodniu było już wszystko. Japońskie nudle, naszyjniki w kształcie koników pony, surferowska impreza, na której proporcje uczestników rozłożyły się 90% do 10%, odpowiednio na białe smoki (gówna dla wtajemniczonych) i lokalnych. Jakby tego było mało, braliśmy czynny udział w akcji ratunkowej strażaków pt. ratujmy uwięzionych imprezowiczów. Udział nasz był epicki i zapisał się w historii galerii XXX, dla zainteresowanych szczegółami, wystąpiliśmy w roli uwięzionych w piwnicy ofiar, bo ktoś musiał, inaczej akcja sensu by nie miała. Otarliśmy się o śmierć z zapocenia, ale kolejny raz wygraliśmy zatarg ze śmiercią i umówiliśmy się na spotkanie w bliżej nieokreślonej przyszłości. Ile to już razy - powiedziała Mateczka Śmierć - zafurkotała peleryną i tyleśmy ją widzieli. Pomyślałam, że podchodzi do swej pracy niezbyt poważnie, tak jak my do życia i tylko dlatego znowu nam się upiekło. Z radości żeśmy zostali przywróceni do życia w niedzielę obróciliśmy na wieczór panieński i chińskie wesele, duński obiad i kanałowe leczenie zęba. Zdjęcia wkrótce.
Ani się nie obejrzymy, a nas w Hong Kongu wieczność zastanie, takie mam dziś zdanie o naszym, moim, wszelkim po i bycie w tym azjatyckim kraju. Przyjeżdżasz na chwilę, zostajesz na zawsze. Jedni, by pielęgnować swoją wolność, inni by szukać siebie, pieniędzy, możliwości, przeczekać kryzys w Europie, przeczekać Europę czy Polskę w ogóle. Przyjeżdżasz z jednym plecakiem, obrastasz w rzeczy, kupujesz lodówkę, zaczynasz gotować, hodować bazylię na parapecie i zanim się obejrzysz zapuszczasz korzenie, idziesz do polskiego konsulatu na wigilię i kwitniesz, owocujesz i gnijesz z dala od ojczyzny. W międzyczasie można urodzić dziecko, założyć firmę, poleżeć na plaży i przeczytać kilka książek. A później spakować korzenie do walizki, wrócić i okazuje się, że nie tak łatwo je zapuścić po raz kolejny, bo jakaś część tutaj, a inna tam. A i ziemia inna. I warunki do rozrostu różne. Generalnie ciężka sprawa. Dobra wiadomość jest taka, że już coraz mniej czuję się rozciągnięta między miejscami. Wydaje się, że głowa nareszcie przyswoiła prostą prawdę, że nie ma mnie tam, bo jestem tutaj i odwrotnie. A kiedy zawinę się z Matuszką Śmiercią, to nie będzie mnie ani tutaj, ani tam. Po prostu.
Piotrek mówi, że mamy głębie, zależnie od dnia, rozkłada się to procentowo na dwoje w różnych proporcjach. Raz u mnie krater, a u niego płycizna, a na następny dzień odwrotnie. I tak wpadają informacje, ludzie i humory w te nasze kratery. Czasem wychodzą nam bokiem, wyrastają jak kwiaty między żebrami, wylewają się uszami, wypłakujemy je ze łzami. Przepadają, choćbyśmy chcieli by zostały. Na amen. Bo może byłoby z tego co dobrego. I tak chodzimy jak te przepastne czarne dziury. Wżeramy czas, ludzi i miejsca. Ale lepiej mieć głębię wspólną, niż jej nie mieć. W ogólnym rozliczeniu wychodzimy więc na plus. Plus, któryśmy przetargowali w sobotę na imprezie za kolejne kilka dni życia. Coś wisielczy mam humor widzę i w związku z tym, zawijam się, bo nie jest tak źle jakby się to czytało, tak jakoś ostatnio po prostu mi patrzenie z perspektywy ostatecznej lepiej wychodzi.
Ani się nie obejrzymy, a nas w Hong Kongu wieczność zastanie, takie mam dziś zdanie o naszym, moim, wszelkim po i bycie w tym azjatyckim kraju. Przyjeżdżasz na chwilę, zostajesz na zawsze. Jedni, by pielęgnować swoją wolność, inni by szukać siebie, pieniędzy, możliwości, przeczekać kryzys w Europie, przeczekać Europę czy Polskę w ogóle. Przyjeżdżasz z jednym plecakiem, obrastasz w rzeczy, kupujesz lodówkę, zaczynasz gotować, hodować bazylię na parapecie i zanim się obejrzysz zapuszczasz korzenie, idziesz do polskiego konsulatu na wigilię i kwitniesz, owocujesz i gnijesz z dala od ojczyzny. W międzyczasie można urodzić dziecko, założyć firmę, poleżeć na plaży i przeczytać kilka książek. A później spakować korzenie do walizki, wrócić i okazuje się, że nie tak łatwo je zapuścić po raz kolejny, bo jakaś część tutaj, a inna tam. A i ziemia inna. I warunki do rozrostu różne. Generalnie ciężka sprawa. Dobra wiadomość jest taka, że już coraz mniej czuję się rozciągnięta między miejscami. Wydaje się, że głowa nareszcie przyswoiła prostą prawdę, że nie ma mnie tam, bo jestem tutaj i odwrotnie. A kiedy zawinę się z Matuszką Śmiercią, to nie będzie mnie ani tutaj, ani tam. Po prostu.
Piotrek mówi, że mamy głębie, zależnie od dnia, rozkłada się to procentowo na dwoje w różnych proporcjach. Raz u mnie krater, a u niego płycizna, a na następny dzień odwrotnie. I tak wpadają informacje, ludzie i humory w te nasze kratery. Czasem wychodzą nam bokiem, wyrastają jak kwiaty między żebrami, wylewają się uszami, wypłakujemy je ze łzami. Przepadają, choćbyśmy chcieli by zostały. Na amen. Bo może byłoby z tego co dobrego. I tak chodzimy jak te przepastne czarne dziury. Wżeramy czas, ludzi i miejsca. Ale lepiej mieć głębię wspólną, niż jej nie mieć. W ogólnym rozliczeniu wychodzimy więc na plus. Plus, któryśmy przetargowali w sobotę na imprezie za kolejne kilka dni życia. Coś wisielczy mam humor widzę i w związku z tym, zawijam się, bo nie jest tak źle jakby się to czytało, tak jakoś ostatnio po prostu mi patrzenie z perspektywy ostatecznej lepiej wychodzi.
niedziela, 4 listopada 2012
o niedomaganiu
Od tygodnia ćwiczę umieranie. Nie taka prosta prawa jakby się zdawało. Tyle opcji i pozycji do wyboru. Na leżąco, na brzuchu, na wznak, z ręką zwisającą z łóżka w dramatycznym geście. Z głową w tej samej pozycji i otwartymi oczami, by wzmóc dramatyzm jeszcze więcej. Straszę Piotrka zwłokami, które od czasu do czasu przemieszczają się w stronę kuchni po kolejną szklankę wody a następnie wracają na swoje miejsce, by gnić dalej. Czasem w zrywie trupiej energii zamiotę pół podłogi, po czym rzucę miotłę i paprochy i wracam do łóżka myśleć dalej o zaświatach. Piotrek już zaczął wznosić modły do tylko siebie znanego Boga: dobry jeżu, a nasz panie daj jej wieczne żulowanie. Rozmarzyłam się w kwestii przeniesienia się na wieczne pastwiska, ale widzę, że nie taka prosta sprawa z tym umieraniem.
Z ćwiczeń dostałam piątkę i skierowanie z powrotem do życia ze skutkiem natychmiastowym.
Z ćwiczeń dostałam piątkę i skierowanie z powrotem do życia ze skutkiem natychmiastowym.
No to nadchodzę.
czwartek, 1 listopada 2012
Subskrybuj:
Posty (Atom)




























