niedziela, 25 listopada 2012

o planowanych morderstwach w liczbie trzech

Kochani, jestem wiecznie spóźniona. Czy to ja nie umiem odpowiednio oszacować potrzebnego mi czasu, czy czas napierdala i w swojej względności jest również złośliwy i humorzasty. Nigdy go nie ma kiedy potrzeba, za to nadmiar, kiedy człowiek chciałby żeby było właśnie tyle ile nada i ani grama więcej. Jakie nie byłyby by powody, goni mnie czas. Wiszę na włosku, kończę kurs angielskiego, który powinnam była zrobić 3 miesiące temu, ale ze względu na ogólne rozproszenia kończę dopiero teraz. Z rozproszeniami to generalnie trzeba będzie coś zrobić, ale nie dziś, dziś nie mam czasu. 
Mam jakieś dwa szkice notatek dla Was, ale z wyżej wymienionych powodów, nie zostały oszlifowane i opublikowane. Może później. Swoją drogą "może później" idzie pod nóż zaraz po tym jak przybędzie mi czasu i rozprawię się z rozproszeniami. A kolejną sprawą, która wymaga natychmiastowego działania, jak tylko czas zwolni, jest "jutro". "Jutro" powinnam była zabić już dawno, poćwiartować, rozczłonkować i pochować pod podłogą, tak by ciało nigdy nie zostało znalezione, a dowody zbrodni tejjakże koniecznej nigdy nie zostały wykorzystane przeciwko niewinnym. 
Sami widzicie ile tu spraw niecierpiących zwłoki, zwłoki znoszę chwilowo ja, ale myślę, że czas ich już policzony. 
Wracam do kursu, a tymczasem "czas", "może później" i "jutro" odtańcowywują nad moim rozłożonym na kanapie jak w trumnie ciałem swój zwycięski taniec. 

Tańczcie, tańczcie, ten się śmieje, kto się śmieje ostatni.