Od 12 godzin siedzimy w domu. Ogłoszono 8 stopień zagrożenia tajfunowego i komu życie miłe siedzi grzecznie w domu, najlepiej daleko od okien (w naszym przypadku jedyne bezokienna przestrzeń to korytarz pomiędzy kuchnią a łazienką, ale nie zmieścimy się tam razem, więc w ramach kompromisu zmieniamy się co 2h)
i ogląda filmy (w każdej chwili może zostać odcięta woda, prąd i gaz, ale WiFi będzie działać). HK szykował się na tajfun od samego rana. Witryny sklepowe zostały zaklejone taśmą, kosze na śmieci przywiązane do poręczy. Za oknem ciemno zrobiło się już po południu, zrobiliśmy zapasy żywności, odwołano wszystkie zajęcia, metro opustoszało. Od ładnych kilku godzin deszcz z wiatrem panoszą się w mieście, uprawiając dziki taniec, a my czekamy do końca tajfunu. Z naszych obliczeń wynika, że tajfun trwa od dwóch filmów, jeszcze kolejnych pięć i będzie po wszystkim. No, może osiem.
poniedziałek, 23 lipca 2012
sobota, 21 lipca 2012
o azjatyckiej adaptacji
Tajfun pokrzyżował nam plany i wielkie obiecane pierwsze surfowanie spełzło na niczym. Nie ma spektakularnych zdjęć, nie ma słońca i nawet plażę sobie dziś odpuszczam, zwłaszcza, że nagromadziło się rzeczy do zrobienia i muszę teraz trochę nadgonić.
Nie będzie więc mrożących krew w żyłach opowieści o tym jak walczyłam z falami, rekinami i deską surfingową, a o adaptowaniu do azjatyckiej rzeczywistości. Kupiłam gumowe buty. Jest to znak, że zaczynam myśleć jak Chińczycy. Wszystko musi być proste, funkcjonalne, wygodne i na długo. Z moich obserwacji wynika, że adaptacja przebiega od stóp do głowy. Nie odwrotnie. Najpierw kupujesz kroksy, później uczysz się nosić wełniane skarpetki w 30 stopniowym upale. Następnie przychodzi czas na trapery z futerkiem w lecie, długie spodnie niezależnie od pogody, później przestajesz tęsknić za żurkiem z kiełbasą, zaczynasz wcinać całego kurczaka razem z chrząstkami (dobre na cerę) i ani się obejrzysz oczka masz skośne, biegasz wszędzie z parasolem, jesteś jednym z nich i nie pamiętasz już skąd przyjechałeś. Trzeba powiedzieć, że sprytnie sobie to wszystko obmyślili i nie dziwota, że świat is made in china. Żadne Che Gevary i wielkie rewolucje, tylko niezmordowana praca u podstaw (chińska specjalność) i świat jest Twój.
A jeszcze można zmamić na koniec pieniądzem, wyprzedażą i długowiecznością i wszyscy jedzą Ci (nudle, bo co innego) z ręki. Tak więc walczymy o polskość w opresyjnym środowisku, od czasu do czasu ćwiczymy narzekanie, żeby nie zapomnieć jak to się robi, bo nas nie przyjmą na łono Matki Ojczyzny po powrocie, lamentujemy nad wiadomościami onetowskimi z kraju i słuchamy rzewnych piosenek w ojczystym języku, śpiewamy Koko Koko Euro spoko, raz na dwa tygodnie oglądamy Dzień Świra i ćwiczymy siadanie na kanapie w dzinsach, żeby nie zapomnieć jak wkurzająca może być codzienność, bośmy się zrelaksowali na plażach, nachapali soli i wiatru i nie wiadomo, czy nam się całkiem nie poprzestawiało w głowach od tego całego słońca w nadmiarze. Tyle na dziś, bo jest niedziela, tajfun się czai, bo dawno nas nie odwiedzał i praca czeka.
Nie będzie więc mrożących krew w żyłach opowieści o tym jak walczyłam z falami, rekinami i deską surfingową, a o adaptowaniu do azjatyckiej rzeczywistości. Kupiłam gumowe buty. Jest to znak, że zaczynam myśleć jak Chińczycy. Wszystko musi być proste, funkcjonalne, wygodne i na długo. Z moich obserwacji wynika, że adaptacja przebiega od stóp do głowy. Nie odwrotnie. Najpierw kupujesz kroksy, później uczysz się nosić wełniane skarpetki w 30 stopniowym upale. Następnie przychodzi czas na trapery z futerkiem w lecie, długie spodnie niezależnie od pogody, później przestajesz tęsknić za żurkiem z kiełbasą, zaczynasz wcinać całego kurczaka razem z chrząstkami (dobre na cerę) i ani się obejrzysz oczka masz skośne, biegasz wszędzie z parasolem, jesteś jednym z nich i nie pamiętasz już skąd przyjechałeś. Trzeba powiedzieć, że sprytnie sobie to wszystko obmyślili i nie dziwota, że świat is made in china. Żadne Che Gevary i wielkie rewolucje, tylko niezmordowana praca u podstaw (chińska specjalność) i świat jest Twój.
A jeszcze można zmamić na koniec pieniądzem, wyprzedażą i długowiecznością i wszyscy jedzą Ci (nudle, bo co innego) z ręki. Tak więc walczymy o polskość w opresyjnym środowisku, od czasu do czasu ćwiczymy narzekanie, żeby nie zapomnieć jak to się robi, bo nas nie przyjmą na łono Matki Ojczyzny po powrocie, lamentujemy nad wiadomościami onetowskimi z kraju i słuchamy rzewnych piosenek w ojczystym języku, śpiewamy Koko Koko Euro spoko, raz na dwa tygodnie oglądamy Dzień Świra i ćwiczymy siadanie na kanapie w dzinsach, żeby nie zapomnieć jak wkurzająca może być codzienność, bośmy się zrelaksowali na plażach, nachapali soli i wiatru i nie wiadomo, czy nam się całkiem nie poprzestawiało w głowach od tego całego słońca w nadmiarze. Tyle na dziś, bo jest niedziela, tajfun się czai, bo dawno nas nie odwiedzał i praca czeka.
niedziela, 15 lipca 2012
O niedzielnym plażowaniu
Znów pojechaliśmy na plażę. Kolejną. Od początku przyjazdu jeszcze nie powtórzyliśmy lokalizacji, a jeszcze kilka mamy do sprawdzenia. Na razie króluje Pui O z uroczym kempingiem, ale prawdziwy rarytas szykuje się za tydzień - Szek O, gdzie mam zamiar złapać deskę surfingową (KRZYŚKA DESKA I PRZYJACIELE słyszeli? Kiedy się już do NY dotoczę, będę odpowiednio przygotowana, by dołączyć do teamu. Szykujcie torebunię z napisem.) i trochę powiosłować łapkami. Na cuda nie liczę, pewnie serfer ze mnie żaden, oby mnie tylko rekiny nie zjadły, to będzie wystarczająco jak na pierwszy raz.
Co do reszty azjatyckiego życia, to niewiele się dzieje. Wszechświat pod postacią bawoła znajdował się w tym samym miejscu, w którym go zostawiłam w zeszłym tygodniu. Nic nie ruszyło do przodu. Powietrze zastygło na tydzień w wielkim oczekiwaniu, Wszechświat wstrzymał oddech. Autobus przejechał, odnotowałam, że Wszechświat wciąż jest, Wszechświat odnotował po raz kolejny, że ja jestem, odetchnął głęboko i powrócił do leniwego skubania trawy. Nic się nie wydarzyło. Meteoryty minęły ziemię o cal, tajfun przeszedł bokiem, słońce nie zgasło. Nie wiem na co czekaliśmy.
Co do reszty azjatyckiego życia, to niewiele się dzieje. Wszechświat pod postacią bawoła znajdował się w tym samym miejscu, w którym go zostawiłam w zeszłym tygodniu. Nic nie ruszyło do przodu. Powietrze zastygło na tydzień w wielkim oczekiwaniu, Wszechświat wstrzymał oddech. Autobus przejechał, odnotowałam, że Wszechświat wciąż jest, Wszechświat odnotował po raz kolejny, że ja jestem, odetchnął głęboko i powrócił do leniwego skubania trawy. Nic się nie wydarzyło. Meteoryty minęły ziemię o cal, tajfun przeszedł bokiem, słońce nie zgasło. Nie wiem na co czekaliśmy.
środa, 11 lipca 2012
o tym jak czasem uda mi się potrzymać Wszechświat za rękę
HK nigdy nie śpi. O pierwszej w nocy kawiarnie są wciąż pełne ludzi, od czwartej rano już są pełne ludzi. Od ósmej rano faceci w garniturach okładają drzewa w parkach ćwicząc kung fu, żeby zdążyć rozhulać się przed całym dniem za biurkiem. Koło dziewiątej stuletnie babcie poruszają się falowym ruchem Tai Chi w stronę domów, żeby schronić się przed nadchodzącym upałem. Tu jak nigdzie na świecie czuję, że wszystko płynie, nic nie stoi w miejscu, świat poddaje się nieustającej zmianie. Myśli, jak karaluchy, poruszają się chaotycznie, odbijają się od krawężników, ścian i szklanych domów i wracają do głowy. By odpocząć od umysłowej ciasnoty i miasta w którym nawet psy nie mają gdzie sikać, a właściciele biegają za psem z gazetą, by złapać psią kupkę uciekamy na wyspy. HK ma ich chyba z 800, bo każda kupka kamieni, która tylko choć trochę wystaje ze słonej wody jest własnością miasta - państwa. Mamy więc niezłe pole do popisu. Na wyspach życie toczy się innym rytmem. A myśli już na promie warują spokojniej wraz z zostawianiem kolejnych wieżowców za plecami. Wiedzą, że już za chwilę będą spuszczone ze smyczy, będą taplać się w wodzie, chodzić samopas i gonić małe kraby, aż nie padną ze zmęczenia na gorący piasek.
Tylko na dzikich plażach można spotkać Wszechświat spacerujący powolnie o piątej na ranem wpatrując się w morze, gdy jeszcze HK spokojnie pochrapuje w swoim złotym łożu. Za każdym razem przybiera inną formę, nie zawsze udaje mi się go rozpoznać. Czasem jest światłem w ciemnej wodzie podczas nocnego pływania, czasem ociężałym jeżozwierzem szukającym pożywienia na skraju drogi. Ostatnio był wielkim szarym bawołem puszczonym samopas na wyspie Lantau, by chwilę później zmienić się w sprzedawcę kawy w małym sklepiku, któremu odebrano zdolność mowy. Szkoda, bo miałam tyle pytań, a musieliśmy zadowolić się prostymi gestami i wymianą uśmiechów. Cena za rozmowy z Wszechświatem - 68$, niezbyt wygórowana, biorąc pod uwagę ceny mieszkań i przejazdów metrem, kawa gratis. Takie właśnie momenty totalne pozwalają mi wierzyć, że jakoś sobie damy radę w oszalałym mieście na krańcu świata, że będzie z tego dużo dobrego, że warto było rzucić wszystko, co dobrze znane w cholerę i ruszyć kolejny raz w drogę.
Tylko na dzikich plażach można spotkać Wszechświat spacerujący powolnie o piątej na ranem wpatrując się w morze, gdy jeszcze HK spokojnie pochrapuje w swoim złotym łożu. Za każdym razem przybiera inną formę, nie zawsze udaje mi się go rozpoznać. Czasem jest światłem w ciemnej wodzie podczas nocnego pływania, czasem ociężałym jeżozwierzem szukającym pożywienia na skraju drogi. Ostatnio był wielkim szarym bawołem puszczonym samopas na wyspie Lantau, by chwilę później zmienić się w sprzedawcę kawy w małym sklepiku, któremu odebrano zdolność mowy. Szkoda, bo miałam tyle pytań, a musieliśmy zadowolić się prostymi gestami i wymianą uśmiechów. Cena za rozmowy z Wszechświatem - 68$, niezbyt wygórowana, biorąc pod uwagę ceny mieszkań i przejazdów metrem, kawa gratis. Takie właśnie momenty totalne pozwalają mi wierzyć, że jakoś sobie damy radę w oszalałym mieście na krańcu świata, że będzie z tego dużo dobrego, że warto było rzucić wszystko, co dobrze znane w cholerę i ruszyć kolejny raz w drogę.
poniedziałek, 9 lipca 2012
o tym, że krem do opalania czasami nie wystarcza
Wróciliśmy z tułaczki czerwoniuścy jak homary. Jestem w stanie uwierzyć, że do jutra urosną nam czułki, a pojutrze Chińczycy zrobią z nas zupę. Ze słońcem nie ma żartów, krem do opalania 80 nie zdał egzaminu. Jak tak dalej pójdzie to będziemy musieli odkładać fundusze na nową skórę, a nie na wycieczkę na Filipiny. Do rozkładania namiotu zostaliśmy urodzeni, rekordowy czas: 5m35s i nie zamierzamy na tym poprzestać, gdyby trochę poćwiczyć to i do 3 minut zejdziemy, ale nie wiem, czy śledzie z plastiku i papierowy tropik to przeżyją. Harcerze jak się patrzy! I tylko nikt nie przewidział, że morze szumi i klimatyzacja nawala. Ja się w sumie wyspałam, tylko materac piaskowy trochę się zbulwił i głowę mam jakby przechyloną nieco w prawo, ale do rana poziom płynów wróci do normy i balans myśli zostanie zachowany. Piotras zniósł spartańskie warunki nieco gorzej i o 5 rano założył na uszy skarpetki, a o 6 jeszcze ręcznik i worek od namiotu. Dziwię się, że się nie udusił w tym turbanie. Domęczeni odpoczywaniem w raju ledwie dowlekliśmy się do norki.
http://www.youtube.com/watch?v=spCNg3pyU2Q
http://www.youtube.com/watch?v=spCNg3pyU2Q
sobota, 7 lipca 2012
o tym jak niczego nie mogę znaleźć
Hong Kong to jeden wielki labirynt. Niby takie duże miasto, kwitnąca metropolia, w której życie toczy się na odpowiednim poziomie i od pierwszego dnia pobytu człowiek ma wrażenie, że przeniósł się z epoki Flinstonów do Jetsonów, a jak przyjdzie coś znaleźć to można zwariować. Jest tu chyba więcej centrum handlowych niż ludzi. Poczty szukałam chyba dwa tygodnie, na całe miasto znalazłam dwie skrzynki pocztowe. Tampony sprzedają tylko w jednym sklepie, sklepu z kliszami nie uświadczysz, po wełnę jeżdzę na najbardziej zatłoczony targ świata. Za to nową obudowę do iPhon'a w kształcie babeczki z bakaliami można kupić na każdym rogu, a tusz do drukarki można znaleźć w automatach jak do coca coli na każdej stacji metra. Dobrze, że jedzenie jest ogólnie dostępne, bo bym uwierzyła, że Chińczycy hongkondzcy żywią się elektroniką i ciepłym powietrzem, albo pieniędzmi w ilościach nieograniczonych.
Świat oszalał, a HK jest tego najlepszym przykładem. Listę rzeczy nieodnalezionych odkładam na półkę,(skoro do tej pory ich nie kupiłam to może da się i bez nich żyć) i jadę na dwa dni na plażę. Może do tej pory otworzą jakiś sklep, w którym będę mogła zaopatrzyć się w przedmioty użytku codziennego.
Franco mówi, że ludziom łatwiej jest myśleć o końcu świata niż o końcu ery technologicznej i powrocie do życia w zgodzie z naturą. Jeżeli ma rację i w grudniu nie dosięgnie nas apokalipsa, a po prostu runie imperium pieniądza, w Hong Kongu zacznie się lament nad upadłym Babilonem, który będzie słychać aż w Polsce. Nie pozostało mi więc nic innego jak tylko zawijać się i zaprzyjaźnić z Matką Naturą.
Do zobaczenia za dwa dni!
środa, 4 lipca 2012
o tym, o czym do tej pory nie zdążyłam naskrobać
Tyle się dzieje, że nie nadążam pisać. Budynki rosną w oczach, przybywa pięter, a ubywa nieba. Na ubieranie życia w słowa potrzeba czasu, a ja narzucam byle co i biegnę, wiecznie spóźniona. Z noszenia dwóch różnych skarpetek już się chyba nigdy nie wyleczę, choć kupiłam sobie kilka ładnych par na Mong Koku z mocnym postanowieniem poprawy. Mam jednak przeczucie, że nie wszyscy skruszeni grzesznicy odnajdą drogę, tym bardziej Ci, których przewinienia liczy się w skarpetkach. Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie żałuję. Liczę, że może mi na koniec liźnie z tymi skarpetkami, a w skarpetkach uda mi się przemycić życie. I znajdę się po drugiej stronie. Obawiam się jednak, że swoje trzeba będzie odpokutować za poprzednie wcielenia ( za te skarpetki i za przemyt przez niebiańskie granice). Niech i tak będzie. Ale jeżeli już będę musiała swoje odsiedzieć, to poproszę o zmianę wyroku. Trochę tylko. Najłaskawszy Panie sędzio proszę o nagięcie reguł. Nie, nie całkiem. Tylko troszeczkę. Swoje odstoję. Odżyję. Przetrwam. Ale jakby się tak dało zrobić, że jak już zostaję na tym łez padole, to przynajmniej wśród bliskich mi, którzy też naskrobali tyle, że zostają na kolejną kadencję. Mogłybyśmy być drzewami. Takimi stojącymi blisko, jakieś brzozy mogły by być, choć ja to pewnie będę płaczącą wierzbą, biorąc pod uwagę przeszłość łzawą. Wtedy będziemy miały całe kolejne wcielenie na wymianę drzewnych myśli, naszumimy się za wszystkie czasy. Albo jaskółkami. Byśmy świergotały, wiły gniazda w stodołach dobrych ludzi, ostrzegały przed deszczem, zwiastowały dobrą pogodę. A jak nie to chuj z tym. Kamieniem też mogę być. Tylko czy to nie za surowa kara za przewinienia skarpetkowe? Przecież chęci mam dobre... O, proszę zobaczyć..
Subskrybuj:
Posty (Atom)










