HK nigdy nie śpi. O pierwszej w nocy kawiarnie są wciąż pełne ludzi, od czwartej rano już są pełne ludzi. Od ósmej rano faceci w garniturach okładają drzewa w parkach ćwicząc kung fu, żeby zdążyć rozhulać się przed całym dniem za biurkiem. Koło dziewiątej stuletnie babcie poruszają się falowym ruchem Tai Chi w stronę domów, żeby schronić się przed nadchodzącym upałem. Tu jak nigdzie na świecie czuję, że wszystko płynie, nic nie stoi w miejscu, świat poddaje się nieustającej zmianie. Myśli, jak karaluchy, poruszają się chaotycznie, odbijają się od krawężników, ścian i szklanych domów i wracają do głowy. By odpocząć od umysłowej ciasnoty i miasta w którym nawet psy nie mają gdzie sikać, a właściciele biegają za psem z gazetą, by złapać psią kupkę uciekamy na wyspy. HK ma ich chyba z 800, bo każda kupka kamieni, która tylko choć trochę wystaje ze słonej wody jest własnością miasta - państwa. Mamy więc niezłe pole do popisu. Na wyspach życie toczy się innym rytmem. A myśli już na promie warują spokojniej wraz z zostawianiem kolejnych wieżowców za plecami. Wiedzą, że już za chwilę będą spuszczone ze smyczy, będą taplać się w wodzie, chodzić samopas i gonić małe kraby, aż nie padną ze zmęczenia na gorący piasek.
Tylko na dzikich plażach można spotkać Wszechświat spacerujący powolnie o piątej na ranem wpatrując się w morze, gdy jeszcze HK spokojnie pochrapuje w swoim złotym łożu. Za każdym razem przybiera inną formę, nie zawsze udaje mi się go rozpoznać. Czasem jest światłem w ciemnej wodzie podczas nocnego pływania, czasem ociężałym jeżozwierzem szukającym pożywienia na skraju drogi. Ostatnio był wielkim szarym bawołem puszczonym samopas na wyspie Lantau, by chwilę później zmienić się w sprzedawcę kawy w małym sklepiku, któremu odebrano zdolność mowy. Szkoda, bo miałam tyle pytań, a musieliśmy zadowolić się prostymi gestami i wymianą uśmiechów. Cena za rozmowy z Wszechświatem - 68$, niezbyt wygórowana, biorąc pod uwagę ceny mieszkań i przejazdów metrem, kawa gratis. Takie właśnie momenty totalne pozwalają mi wierzyć, że jakoś sobie damy radę w oszalałym mieście na krańcu świata, że będzie z tego dużo dobrego, że warto było rzucić wszystko, co dobrze znane w cholerę i ruszyć kolejny raz w drogę.
Tylko na dzikich plażach można spotkać Wszechświat spacerujący powolnie o piątej na ranem wpatrując się w morze, gdy jeszcze HK spokojnie pochrapuje w swoim złotym łożu. Za każdym razem przybiera inną formę, nie zawsze udaje mi się go rozpoznać. Czasem jest światłem w ciemnej wodzie podczas nocnego pływania, czasem ociężałym jeżozwierzem szukającym pożywienia na skraju drogi. Ostatnio był wielkim szarym bawołem puszczonym samopas na wyspie Lantau, by chwilę później zmienić się w sprzedawcę kawy w małym sklepiku, któremu odebrano zdolność mowy. Szkoda, bo miałam tyle pytań, a musieliśmy zadowolić się prostymi gestami i wymianą uśmiechów. Cena za rozmowy z Wszechświatem - 68$, niezbyt wygórowana, biorąc pod uwagę ceny mieszkań i przejazdów metrem, kawa gratis. Takie właśnie momenty totalne pozwalają mi wierzyć, że jakoś sobie damy radę w oszalałym mieście na krańcu świata, że będzie z tego dużo dobrego, że warto było rzucić wszystko, co dobrze znane w cholerę i ruszyć kolejny raz w drogę.