środa, 4 lipca 2012

o tym, o czym do tej pory nie zdążyłam naskrobać

Tyle się dzieje, że nie nadążam pisać. Budynki rosną w oczach, przybywa pięter, a ubywa nieba. Na ubieranie życia w słowa potrzeba czasu, a ja narzucam byle co i biegnę, wiecznie spóźniona. Z noszenia dwóch różnych skarpetek już się chyba nigdy nie wyleczę, choć kupiłam sobie kilka ładnych par na Mong Koku z mocnym postanowieniem poprawy. Mam jednak przeczucie, że nie wszyscy skruszeni grzesznicy odnajdą drogę, tym bardziej Ci, których przewinienia liczy się w skarpetkach. Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie żałuję. Liczę, że może mi na koniec liźnie z tymi skarpetkami, a w skarpetkach uda mi się przemycić życie. I znajdę się po drugiej stronie. Obawiam się jednak, że swoje trzeba będzie odpokutować za poprzednie wcielenia ( za te skarpetki i za przemyt przez niebiańskie granice). Niech i tak będzie. Ale jeżeli już będę musiała swoje odsiedzieć, to poproszę o zmianę wyroku. Trochę tylko. Najłaskawszy Panie sędzio proszę o nagięcie reguł. Nie, nie całkiem. Tylko troszeczkę. Swoje odstoję. Odżyję. Przetrwam. Ale jakby się tak dało zrobić, że jak już zostaję na tym łez padole, to przynajmniej wśród bliskich mi, którzy też naskrobali tyle, że zostają na kolejną kadencję. Mogłybyśmy być drzewami. Takimi stojącymi blisko, jakieś brzozy mogły by być, choć ja to pewnie będę płaczącą wierzbą, biorąc pod uwagę przeszłość łzawą. Wtedy będziemy miały całe kolejne wcielenie na wymianę drzewnych myśli, naszumimy się za wszystkie czasy. Albo jaskółkami. Byśmy świergotały, wiły gniazda w stodołach dobrych ludzi, ostrzegały przed deszczem, zwiastowały dobrą pogodę. A jak nie to chuj z tym. Kamieniem też mogę być. Tylko czy to nie za surowa kara za przewinienia skarpetkowe? Przecież chęci mam dobre... O, proszę zobaczyć..