Tajfun pokrzyżował nam plany i wielkie obiecane pierwsze surfowanie spełzło na niczym. Nie ma spektakularnych zdjęć, nie ma słońca i nawet plażę sobie dziś odpuszczam, zwłaszcza, że nagromadziło się rzeczy do zrobienia i muszę teraz trochę nadgonić.
Nie będzie więc mrożących krew w żyłach opowieści o tym jak walczyłam z falami, rekinami i deską surfingową, a o adaptowaniu do azjatyckiej rzeczywistości. Kupiłam gumowe buty. Jest to znak, że zaczynam myśleć jak Chińczycy. Wszystko musi być proste, funkcjonalne, wygodne i na długo. Z moich obserwacji wynika, że adaptacja przebiega od stóp do głowy. Nie odwrotnie. Najpierw kupujesz kroksy, później uczysz się nosić wełniane skarpetki w 30 stopniowym upale. Następnie przychodzi czas na trapery z futerkiem w lecie, długie spodnie niezależnie od pogody, później przestajesz tęsknić za żurkiem z kiełbasą, zaczynasz wcinać całego kurczaka razem z chrząstkami (dobre na cerę) i ani się obejrzysz oczka masz skośne, biegasz wszędzie z parasolem, jesteś jednym z nich i nie pamiętasz już skąd przyjechałeś. Trzeba powiedzieć, że sprytnie sobie to wszystko obmyślili i nie dziwota, że świat is made in china. Żadne Che Gevary i wielkie rewolucje, tylko niezmordowana praca u podstaw (chińska specjalność) i świat jest Twój.
A jeszcze można zmamić na koniec pieniądzem, wyprzedażą i długowiecznością i wszyscy jedzą Ci (nudle, bo co innego) z ręki. Tak więc walczymy o polskość w opresyjnym środowisku, od czasu do czasu ćwiczymy narzekanie, żeby nie zapomnieć jak to się robi, bo nas nie przyjmą na łono Matki Ojczyzny po powrocie, lamentujemy nad wiadomościami onetowskimi z kraju i słuchamy rzewnych piosenek w ojczystym języku, śpiewamy Koko Koko Euro spoko, raz na dwa tygodnie oglądamy Dzień Świra i ćwiczymy siadanie na kanapie w dzinsach, żeby nie zapomnieć jak wkurzająca może być codzienność, bośmy się zrelaksowali na plażach, nachapali soli i wiatru i nie wiadomo, czy nam się całkiem nie poprzestawiało w głowach od tego całego słońca w nadmiarze. Tyle na dziś, bo jest niedziela, tajfun się czai, bo dawno nas nie odwiedzał i praca czeka.
Nie będzie więc mrożących krew w żyłach opowieści o tym jak walczyłam z falami, rekinami i deską surfingową, a o adaptowaniu do azjatyckiej rzeczywistości. Kupiłam gumowe buty. Jest to znak, że zaczynam myśleć jak Chińczycy. Wszystko musi być proste, funkcjonalne, wygodne i na długo. Z moich obserwacji wynika, że adaptacja przebiega od stóp do głowy. Nie odwrotnie. Najpierw kupujesz kroksy, później uczysz się nosić wełniane skarpetki w 30 stopniowym upale. Następnie przychodzi czas na trapery z futerkiem w lecie, długie spodnie niezależnie od pogody, później przestajesz tęsknić za żurkiem z kiełbasą, zaczynasz wcinać całego kurczaka razem z chrząstkami (dobre na cerę) i ani się obejrzysz oczka masz skośne, biegasz wszędzie z parasolem, jesteś jednym z nich i nie pamiętasz już skąd przyjechałeś. Trzeba powiedzieć, że sprytnie sobie to wszystko obmyślili i nie dziwota, że świat is made in china. Żadne Che Gevary i wielkie rewolucje, tylko niezmordowana praca u podstaw (chińska specjalność) i świat jest Twój.
A jeszcze można zmamić na koniec pieniądzem, wyprzedażą i długowiecznością i wszyscy jedzą Ci (nudle, bo co innego) z ręki. Tak więc walczymy o polskość w opresyjnym środowisku, od czasu do czasu ćwiczymy narzekanie, żeby nie zapomnieć jak to się robi, bo nas nie przyjmą na łono Matki Ojczyzny po powrocie, lamentujemy nad wiadomościami onetowskimi z kraju i słuchamy rzewnych piosenek w ojczystym języku, śpiewamy Koko Koko Euro spoko, raz na dwa tygodnie oglądamy Dzień Świra i ćwiczymy siadanie na kanapie w dzinsach, żeby nie zapomnieć jak wkurzająca może być codzienność, bośmy się zrelaksowali na plażach, nachapali soli i wiatru i nie wiadomo, czy nam się całkiem nie poprzestawiało w głowach od tego całego słońca w nadmiarze. Tyle na dziś, bo jest niedziela, tajfun się czai, bo dawno nas nie odwiedzał i praca czeka.
