niedziela, 24 czerwca 2012
sobota, 23 czerwca 2012
o dowodach miłości
Świat ruszył z kopyta. Boję się, że już się tak rozpędził, że nic go nie powstrzyma i na pierwszej prostej rozpieprzy się o jakaś ścianę, nie wyrobi się na zakręcie i po nas wszystkich zostanie tylko chmura pyłu unosząca się powoli w stronę innej Galaktyki i wspomnienie, że kiedyś byliśmy. A może nawet nie będzie miał kto wspominać, bo kto niby? Gwiazdy nie dały by za nas złamanego grosza, świecą czasem mocniej, czasem słabiej, na pewno nie robią tego dla nas. Zresztą i vice versa. My też nie płaczemy nad tymi, które umierają. Zbyt zajęci jesteśmy naszym mrówkowaniem na tej Ziemi, zbieraniem tego, czego nigdy ze sobą nie zabierzemy na drugą stronę.
Razem z szalonym tempem zmieniła się Emigracja. Kiedyś wysyłaliśmy sobie listy, później płyty ze zdjęciami i muzyką. W Brukseli prowadziliśmy rozmowy przy niedzielnym obiedzie, przyjmowaliśmy gości. Teraz dowodem miłości jest zeskanowane Zwierciadło i książka przepisywana we fragmentach i przysyłana mailem. Cóż, takie czasy, chciałoby się powiedzieć. I mimo tego, że wszystkie te aktywności trzymają mnie przy komputerze i czasem się czuję jak pies na łańcuchu, to dzięki za wysiłek i dowody przywiązania. Od razu jakoś tak cieplej na duszy, nie 33 stopnie ciepła, a od razu 35. Jeszcze jakbyście mogli tak zrobić, żeby oprócz podnoszenia temperatury, od czasu do czasu powiał wiatr to już by było całkiem super!
Choć pewnie nie można mieć wszystkiego, taka to dola emigracyjna.
Cierpienie za tysięcy czterdzieści i cztery.
Może Dziady wzorem Mickiewicza napiszę.
I wyślę Wam mailem.
Razem z szalonym tempem zmieniła się Emigracja. Kiedyś wysyłaliśmy sobie listy, później płyty ze zdjęciami i muzyką. W Brukseli prowadziliśmy rozmowy przy niedzielnym obiedzie, przyjmowaliśmy gości. Teraz dowodem miłości jest zeskanowane Zwierciadło i książka przepisywana we fragmentach i przysyłana mailem. Cóż, takie czasy, chciałoby się powiedzieć. I mimo tego, że wszystkie te aktywności trzymają mnie przy komputerze i czasem się czuję jak pies na łańcuchu, to dzięki za wysiłek i dowody przywiązania. Od razu jakoś tak cieplej na duszy, nie 33 stopnie ciepła, a od razu 35. Jeszcze jakbyście mogli tak zrobić, żeby oprócz podnoszenia temperatury, od czasu do czasu powiał wiatr to już by było całkiem super!
Choć pewnie nie można mieć wszystkiego, taka to dola emigracyjna.
Cierpienie za tysięcy czterdzieści i cztery.
Może Dziady wzorem Mickiewicza napiszę.
I wyślę Wam mailem.
poniedziałek, 18 czerwca 2012
O wodzie z nieba
Dopadła nas pora deszczowa i zaczęła cała seria rozrywek z tym związanych, tj: bieganie do sklepu, bieganie do knajpy, bieganie do metra, bieganie na drugą stronę ulicy lub zawody pt: kto wyprzedzi Chińczyka do windy. Mamy tu już nawet odpowiednie dyscypliny: Bieganie z parasolem, bieganie z zakupami, bieganie po piwo i arbuza. Nogi nam sprawne zrobiły w związku z tym, łydeczki jak marzenie, same mięśnie. Zastanawiamy się nad wystąpieniem na kolejnej Olimpiadzie w sztafecie, w składzie: ja - Piotrek - ja -Piotrek.
Oprócz biegania mamy kilka nowych rozrywek, w tym planking, który powstał chyba z najgorszej nudy świata. Cała filozofia polega na leżeniu i udawaniu deski, w najbardziej niekonwencjonalnych miejscach. Na razie pachnie to wszystko amatorszczyzną, ale kto wie, co będzie jak trochę poćwiczymy. Może nas zaproszą do cirque du soleil. :)
Oprócz biegania mamy kilka nowych rozrywek, w tym planking, który powstał chyba z najgorszej nudy świata. Cała filozofia polega na leżeniu i udawaniu deski, w najbardziej niekonwencjonalnych miejscach. Na razie pachnie to wszystko amatorszczyzną, ale kto wie, co będzie jak trochę poćwiczymy. Może nas zaproszą do cirque du soleil. :)
niedziela, 10 czerwca 2012
sobota, 9 czerwca 2012
O zwykłości chińskiego życia, wstawaniu lewą nogą i fioletowych włosach
Cały czas słyszę, że ktoś mi zazdrości tego całego wyjazdu, że to tak fajnie żyć sobie w tropikach.
Pewnie, że fajnie. Bo czemu miało by być niefajnie. Jest ciepło, świeci słońce, wakacje cały rok.
Tyle, że ten cały żywot Kukuryny w King Kongu to tak naprawdę bardzo prosta historia. Nie ma tu nic nadzwyczajnego. Ani ja, ani Piotrek nie jesteśmy nadzwyczajni, nie grzeszymy inteligencją, nie śmierdzimy groszem. Na przyjazd wydałam ostatnie zaoszczędzone przez 3 miesiące pieniądze i miałam dużo szczęścia, że szybko znalazłam pracę i jakoś udało mi się związać koniec z końcem. Nie robimy też nic innego, niż robią Ci, którzy zostali w domu. Pracujemy, wstajemy rano, pijemy kawę, jemy obiady, siedzimy na ławce, rozmawiamy i chodzimy do kina. Prace też mamy przeciętne, Piotrek pracuje w galerii, ja uczę angielskiego. Najzwyklejsze życie. Nie piszemy doktoratów, nie odkrywamy nieznanych lądów, nie budujemy statków kosmicznych, nie jesteśmy Da Vincim, ani Rafaelem. Pewnie nigdy nie będziemy sławni. A na dodatek borykamy się z wielką tęsknotą za Szarą Polską. Ot i cała tajemnica wielkiej wyprawy! :)
A co do zwykłości chińskiego życia to dziś wstałam lewą nogą, zafarbowałam włosy na chiński kasztan, na początku wyszły fioletowe i stopniowo zmieniły kolor na ciemny brąz, wyszłam z domu w koszulce ubranej na lewo i zapłaciłam majątek za kawałek ryby z frytkami.
To wszystko równie dobrze mogło by przydarzyć mi się w Polsce.
Na potwierdzenie przesyłam kilka zdjęć z chińskiego Krakowa.
1.Żulik 2.Bunkier Sztuki 3.Planty 4. Kleparz 5.W mięsnym rzucili wieprzowinę!
6. Polska w budowie 7.Grodzka 8.Chłopaki przed blokiem
Pewnie, że fajnie. Bo czemu miało by być niefajnie. Jest ciepło, świeci słońce, wakacje cały rok.
Tyle, że ten cały żywot Kukuryny w King Kongu to tak naprawdę bardzo prosta historia. Nie ma tu nic nadzwyczajnego. Ani ja, ani Piotrek nie jesteśmy nadzwyczajni, nie grzeszymy inteligencją, nie śmierdzimy groszem. Na przyjazd wydałam ostatnie zaoszczędzone przez 3 miesiące pieniądze i miałam dużo szczęścia, że szybko znalazłam pracę i jakoś udało mi się związać koniec z końcem. Nie robimy też nic innego, niż robią Ci, którzy zostali w domu. Pracujemy, wstajemy rano, pijemy kawę, jemy obiady, siedzimy na ławce, rozmawiamy i chodzimy do kina. Prace też mamy przeciętne, Piotrek pracuje w galerii, ja uczę angielskiego. Najzwyklejsze życie. Nie piszemy doktoratów, nie odkrywamy nieznanych lądów, nie budujemy statków kosmicznych, nie jesteśmy Da Vincim, ani Rafaelem. Pewnie nigdy nie będziemy sławni. A na dodatek borykamy się z wielką tęsknotą za Szarą Polską. Ot i cała tajemnica wielkiej wyprawy! :)
A co do zwykłości chińskiego życia to dziś wstałam lewą nogą, zafarbowałam włosy na chiński kasztan, na początku wyszły fioletowe i stopniowo zmieniły kolor na ciemny brąz, wyszłam z domu w koszulce ubranej na lewo i zapłaciłam majątek za kawałek ryby z frytkami.
To wszystko równie dobrze mogło by przydarzyć mi się w Polsce.
Na potwierdzenie przesyłam kilka zdjęć z chińskiego Krakowa.
1.Żulik 2.Bunkier Sztuki 3.Planty 4. Kleparz 5.W mięsnym rzucili wieprzowinę!
6. Polska w budowie 7.Grodzka 8.Chłopaki przed blokiem
środa, 6 czerwca 2012
o najlepszej z wypraw
Podczas gdy ja grzeję się w tropikalnym słońcu pośród drapaczy chmur i próbuję się ustawić tak, by żaden zbytnio nie zasłaniał mi bezcennych promieni, (co jest moim jedynym i największym zmartwieniem ostatnio), tysiące kilometrów dalej całe zgromadzenie wiedźm Nowej Huty analizuje moje życie, rzuca kości i wróży z fusów, a następnie poi mnie wnioskami do których doszło podczas swoich nocnych obrad.
Tak więc wczoraj, kruczym faksem, dostałam streszczenie analizy i rozrysowaną tabelkę na której widać, że wyjazd do Hong Kongu jest najlepszym z moich wyjazdów i tu, na krańcu świata jestem najszczęśliwsza.
W związku z tym mój umysł zaczął pracować ze zdwojoną siłą i analizować, dlaczego HK miał by być lepszy i dlaczego w HK miałabym czuć się lepiej niż w innych miejscach. Wnioski do których doszłam, jadąc metrem, są następujące:
Na korzyść Hong Kongu przemawia to, że przyjechałam tu później niż w inne miejsca, co jest logiczne, bo zanim tu dotarłam zdążyłam się postarzeć i udało mi się zakończyć kilka fajnych projektów, w tym okraszone krwawicą studia, a wiedza jest proporcjonalna do doświadczenia, więc inaczej żyję i inaczej myslę, niż kilka lat temu, co znacząco wpływa na mój poziom szczęścia (swoją drogą, po drodze przestałam wierzyć, że coś takiego istnieje, więc stosunkowo mniej czasu marnuje na jego szukanie, co daje mi więcej czasu na opalanie). Gdyby przyjrzeć się wyprawom od początku to: Alton, angielska wioska, odbiła mi się wielką czkawką, zmachałam się tam niemiłosiernie, ale z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że był to początek, może nie wszystkiego, bo ten miał miejsce trochę wcześniej, ale początek poczucia, że mogę wiele.W skrócie, jakby Alton nie wspominać, było szkołą życia, angielskiego i odwagi. Później było Torquay, spanie na plaży pomiędzy shiftami i czytanie książek.Gdybym nie pojechała, nie doświadczyła bym angielskiego lata, nie prowadziła samochodu po lewej stronie i nie przejechała wyspy z południa na północ autostopem. Z Belfastu niewiele pamiętam, bo pracowałam od 7 rano do 10 wieczorem, ale udało mi się pyknąć kilka dobrych książek w przerwach na lunch i dzięki temu wiem, że jeżeli przyjdzie mi kiedyś tyle pracować to da się i dam sobie radę. W Irlandii udało mi się zrobić najlepsze zdjęcia w życiu, nigdy potem nie udało mi się takich ujęć powtórzyć. W Rosji też było nieźle, nauczyłam się rosyjskiego, odwiedziłam Lenina, pływałam w Wołdze zimą, zapiłam porządnie Ruski Nowy Rok i spałam pod choinką, co jest dobrą wróżbą na kolejne lata. Później był Bajkał, Mongolia, pustynia Gobi i masa przygód z tym związanych. Od pewnego lata uwielbiam Oxford letnią porą, zapach starych budynków i wszystkich ekscentryków tego świata. Belgia odbiła mi się jeszcze większą czkawką niż Alton, (kto by pomyślał), ale popracowałam w biurze tłumaczeń i przekonałam się, że od smutku się nie umiera, co najwyżej chudnie. Wreszcie, gdyby nie te wszystkie wyprawy, nigdy bym nie spotkała Piotrka, bo byśmy się gdzieś minęli zajęci swoimi sprawami i nigdy nie byłoby Hong Kongu, tropików i uczenia dzieci angielskiego, którego sama (o ironio) nauczyłam się od dzieci w Alton.
Próbuję więc chyba powiedzieć w telegraficznym skrócie, że wszystko miało swój czas i miejsce i choć wygląda to jakby zupełnie nie miało sensu i że źle mi było mieszkać tu i tam, to jednak było to zaplanowane według jakiejś kosmicznej geometrii, której nie zrozumiem, a której wszystkie elementy składają się na obraz tego, gdzie jestem.
I tu gdzie jestem jest dobrze. Do czasu. Jak wszędzie.
Gdyby to wszytko przestawić na mapie to wyglądało by to mniej więcej tak:
Tak więc wczoraj, kruczym faksem, dostałam streszczenie analizy i rozrysowaną tabelkę na której widać, że wyjazd do Hong Kongu jest najlepszym z moich wyjazdów i tu, na krańcu świata jestem najszczęśliwsza.
W związku z tym mój umysł zaczął pracować ze zdwojoną siłą i analizować, dlaczego HK miał by być lepszy i dlaczego w HK miałabym czuć się lepiej niż w innych miejscach. Wnioski do których doszłam, jadąc metrem, są następujące:
Na korzyść Hong Kongu przemawia to, że przyjechałam tu później niż w inne miejsca, co jest logiczne, bo zanim tu dotarłam zdążyłam się postarzeć i udało mi się zakończyć kilka fajnych projektów, w tym okraszone krwawicą studia, a wiedza jest proporcjonalna do doświadczenia, więc inaczej żyję i inaczej myslę, niż kilka lat temu, co znacząco wpływa na mój poziom szczęścia (swoją drogą, po drodze przestałam wierzyć, że coś takiego istnieje, więc stosunkowo mniej czasu marnuje na jego szukanie, co daje mi więcej czasu na opalanie). Gdyby przyjrzeć się wyprawom od początku to: Alton, angielska wioska, odbiła mi się wielką czkawką, zmachałam się tam niemiłosiernie, ale z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że był to początek, może nie wszystkiego, bo ten miał miejsce trochę wcześniej, ale początek poczucia, że mogę wiele.W skrócie, jakby Alton nie wspominać, było szkołą życia, angielskiego i odwagi. Później było Torquay, spanie na plaży pomiędzy shiftami i czytanie książek.Gdybym nie pojechała, nie doświadczyła bym angielskiego lata, nie prowadziła samochodu po lewej stronie i nie przejechała wyspy z południa na północ autostopem. Z Belfastu niewiele pamiętam, bo pracowałam od 7 rano do 10 wieczorem, ale udało mi się pyknąć kilka dobrych książek w przerwach na lunch i dzięki temu wiem, że jeżeli przyjdzie mi kiedyś tyle pracować to da się i dam sobie radę. W Irlandii udało mi się zrobić najlepsze zdjęcia w życiu, nigdy potem nie udało mi się takich ujęć powtórzyć. W Rosji też było nieźle, nauczyłam się rosyjskiego, odwiedziłam Lenina, pływałam w Wołdze zimą, zapiłam porządnie Ruski Nowy Rok i spałam pod choinką, co jest dobrą wróżbą na kolejne lata. Później był Bajkał, Mongolia, pustynia Gobi i masa przygód z tym związanych. Od pewnego lata uwielbiam Oxford letnią porą, zapach starych budynków i wszystkich ekscentryków tego świata. Belgia odbiła mi się jeszcze większą czkawką niż Alton, (kto by pomyślał), ale popracowałam w biurze tłumaczeń i przekonałam się, że od smutku się nie umiera, co najwyżej chudnie. Wreszcie, gdyby nie te wszystkie wyprawy, nigdy bym nie spotkała Piotrka, bo byśmy się gdzieś minęli zajęci swoimi sprawami i nigdy nie byłoby Hong Kongu, tropików i uczenia dzieci angielskiego, którego sama (o ironio) nauczyłam się od dzieci w Alton.
Próbuję więc chyba powiedzieć w telegraficznym skrócie, że wszystko miało swój czas i miejsce i choć wygląda to jakby zupełnie nie miało sensu i że źle mi było mieszkać tu i tam, to jednak było to zaplanowane według jakiejś kosmicznej geometrii, której nie zrozumiem, a której wszystkie elementy składają się na obraz tego, gdzie jestem.
I tu gdzie jestem jest dobrze. Do czasu. Jak wszędzie.
Gdyby to wszytko przestawić na mapie to wyglądało by to mniej więcej tak:
poniedziałek, 4 czerwca 2012
o przedtem, potem i disneylandzie
Miało być o aurze lepszej i gorszej, więźniach serwujących obiady i smakach HK, ale wżarła mi wygłodniała maszyna posta, a ja jako człowiek wielce niecierpliwy nie ma namniejszej ochoty pisać kolejny raz o tym samym, więc aura i smaki będą musiały zaczekać, aż wróci mi siła charakteru i siądę kolejny raz do komputera.
W zamian podaruję Wam kilka słów o przedtem, potem i disneylandzie, co może być nawet lepsze od smaków. Zresztą, zaraz się okaże.
Wczoraj przyjmowaliśmy gościa, a że rzadko nam się to zdarza w naszej norce, jest to godne opisania.
Niko, gość nasz, jest Filipińczykiem. Ma pewnie koło 30 lat, ale wygląda na 20 i jest tak słodki, że człowiek chciałby kruszynę przygarnąć i się nią opiekować, jak jakiegoś chomika, karmić i tulić, a Niko nie musiałby nic robić, tylko być i się uśmiechać. Filipińczycy to fajny naród, i jeżeli piszę fajny, to naprawdę mam na myśli fajny. Małe to to, a radosne, że hej! Życia lekkiego nie mają, na Filipinach bieda aż piszczy i tajfun za tajfunem niszczy im co biedoki sobie tam wygospodarują. Całe więc rzesze przyjeżdzają do HK, zarabiają gorsze i ciułają na chatkę na filipińskiej plaży. Najpiękniejsze jest to, że Filipińczycy niczym się nie zrażają. Karaluchy ich się nie imają, brud nie przeszkadza, ciepło nie męczy. Nie mają żadnego poczucia krzywdy, uśmiecha się to to cały czas, a życia lekkiego nie ma. W niedzielę HK należy do Filipińczyków. Zajmują wszystkie parki, skwerki, ulice. Tańczą, robią pikniki, śmieją się, gotują, siedzą na kartonach i ciupią arbuzy. Niedziela jednak szybko mija i zaczyna się kolejny 6dniowy tydzień pracy. Co to za nacja, której czas się nie ima, zmarszczki się nie pojawiają, życie ich nie łamie?!
To tak w kwestii wprowadzenia. Wracając do naszego gościa. Niko jest tancerzem i pracuje w Disneylandzie.
Razem z całą grupą Filipińczyków raz, dwa, a czasem nawet trzy razy dziennie tańczy na paradzie. Raz jest Myszką Miki, raz Kopciuszkiem. Jutro będzie grał Stitcha z historyjki o Lilo i małym potworku. Jakby się mu dobrze przyjrzeć to nawet trochę jak ten Stitch wygląda, uśmiech szeroki, oczka jak węgliki.. Zresztą, co ja mówię, wszyscy Filipińczycy wyglądają jakby ich ktoś żywcem z kreskówki wyjął!
I tu dochodzimy do sedna sprawy, czyli do przedtem i potem. Niko mówi, żebyśmy się zaciągnęli do trupy, bo niedługo są kastingi. I może właśnie o to chodzi? Żeby rzucić wszystko co podpowiadane rozumem, żyć sobie przez kilka miesięcy kolorowym życiem w Disneylandzie, poznać kupę dziwnych ludzi, wyleżeć się na plaży z Filipińczykami i cieszyć się życiem. Ale my nie możemy, bo przecież nie po to tyle studiowaliśmy (przedtem), by przed ludźmi skakać jak te bałwany i gdzie nas to doprowadzi (potem)? Przecież tu trzeba planować, myśleć, już teraz co będzie w przyszłości. I jeżeli by założyć, że Budda miał rację i przeszłości (przedtem) nie ma, to zmarnowałam rok na układanie się z moją przeszłością, która mnie bolała (a skoro jej nigdy nie było to jak mogło boleć i dlaczego musiałam się z nią uporać), i gdyby posłuchać Niko i faktycznie zacząć żyć teraz, bo potem będzie potem, więc i potem będziemy się martwić, to faktycznie ma to sens i Filipińczycy jako jedyna nacja to odkryła i Nobla im za to, że tak ważnych informacji nie trzymają dla siebie, a dzielą się z nami! I jeżeli kiedyś faktycznie nastąpi to potem, do którego się tak szykujemy, że zapomniamy o dzisiaj, a potem, jeżeli tak dobrze pomyśleć, jest bardzo niepewne w swojej potemności, to w chwili potem będę mogła mówić, że Ciotka, Babka(?) Paulina żyła kiedyś na krańcu świata i była Myszką Miki w Disneylandzie i były to piękne czasy.
Ale to wszystko potem...
Niko
W zamian podaruję Wam kilka słów o przedtem, potem i disneylandzie, co może być nawet lepsze od smaków. Zresztą, zaraz się okaże.
Wczoraj przyjmowaliśmy gościa, a że rzadko nam się to zdarza w naszej norce, jest to godne opisania.
Niko, gość nasz, jest Filipińczykiem. Ma pewnie koło 30 lat, ale wygląda na 20 i jest tak słodki, że człowiek chciałby kruszynę przygarnąć i się nią opiekować, jak jakiegoś chomika, karmić i tulić, a Niko nie musiałby nic robić, tylko być i się uśmiechać. Filipińczycy to fajny naród, i jeżeli piszę fajny, to naprawdę mam na myśli fajny. Małe to to, a radosne, że hej! Życia lekkiego nie mają, na Filipinach bieda aż piszczy i tajfun za tajfunem niszczy im co biedoki sobie tam wygospodarują. Całe więc rzesze przyjeżdzają do HK, zarabiają gorsze i ciułają na chatkę na filipińskiej plaży. Najpiękniejsze jest to, że Filipińczycy niczym się nie zrażają. Karaluchy ich się nie imają, brud nie przeszkadza, ciepło nie męczy. Nie mają żadnego poczucia krzywdy, uśmiecha się to to cały czas, a życia lekkiego nie ma. W niedzielę HK należy do Filipińczyków. Zajmują wszystkie parki, skwerki, ulice. Tańczą, robią pikniki, śmieją się, gotują, siedzą na kartonach i ciupią arbuzy. Niedziela jednak szybko mija i zaczyna się kolejny 6dniowy tydzień pracy. Co to za nacja, której czas się nie ima, zmarszczki się nie pojawiają, życie ich nie łamie?!
To tak w kwestii wprowadzenia. Wracając do naszego gościa. Niko jest tancerzem i pracuje w Disneylandzie.
Razem z całą grupą Filipińczyków raz, dwa, a czasem nawet trzy razy dziennie tańczy na paradzie. Raz jest Myszką Miki, raz Kopciuszkiem. Jutro będzie grał Stitcha z historyjki o Lilo i małym potworku. Jakby się mu dobrze przyjrzeć to nawet trochę jak ten Stitch wygląda, uśmiech szeroki, oczka jak węgliki.. Zresztą, co ja mówię, wszyscy Filipińczycy wyglądają jakby ich ktoś żywcem z kreskówki wyjął!
I tu dochodzimy do sedna sprawy, czyli do przedtem i potem. Niko mówi, żebyśmy się zaciągnęli do trupy, bo niedługo są kastingi. I może właśnie o to chodzi? Żeby rzucić wszystko co podpowiadane rozumem, żyć sobie przez kilka miesięcy kolorowym życiem w Disneylandzie, poznać kupę dziwnych ludzi, wyleżeć się na plaży z Filipińczykami i cieszyć się życiem. Ale my nie możemy, bo przecież nie po to tyle studiowaliśmy (przedtem), by przed ludźmi skakać jak te bałwany i gdzie nas to doprowadzi (potem)? Przecież tu trzeba planować, myśleć, już teraz co będzie w przyszłości. I jeżeli by założyć, że Budda miał rację i przeszłości (przedtem) nie ma, to zmarnowałam rok na układanie się z moją przeszłością, która mnie bolała (a skoro jej nigdy nie było to jak mogło boleć i dlaczego musiałam się z nią uporać), i gdyby posłuchać Niko i faktycznie zacząć żyć teraz, bo potem będzie potem, więc i potem będziemy się martwić, to faktycznie ma to sens i Filipińczycy jako jedyna nacja to odkryła i Nobla im za to, że tak ważnych informacji nie trzymają dla siebie, a dzielą się z nami! I jeżeli kiedyś faktycznie nastąpi to potem, do którego się tak szykujemy, że zapomniamy o dzisiaj, a potem, jeżeli tak dobrze pomyśleć, jest bardzo niepewne w swojej potemności, to w chwili potem będę mogła mówić, że Ciotka, Babka(?) Paulina żyła kiedyś na krańcu świata i była Myszką Miki w Disneylandzie i były to piękne czasy.
Ale to wszystko potem...
Niko
Subskrybuj:
Posty (Atom)





























