środa, 6 czerwca 2012

o najlepszej z wypraw

Podczas gdy ja grzeję się w tropikalnym słońcu pośród drapaczy chmur i próbuję się ustawić tak, by żaden zbytnio nie zasłaniał mi bezcennych promieni, (co jest moim jedynym i największym zmartwieniem ostatnio), tysiące kilometrów dalej całe zgromadzenie wiedźm Nowej Huty analizuje moje życie, rzuca kości i wróży z fusów, a następnie poi mnie wnioskami do których doszło podczas swoich nocnych obrad.
Tak więc wczoraj, kruczym faksem, dostałam streszczenie analizy i rozrysowaną tabelkę na której widać, że wyjazd do Hong Kongu jest najlepszym z moich wyjazdów i tu, na krańcu świata jestem najszczęśliwsza.
W związku z tym mój umysł zaczął pracować ze zdwojoną siłą i analizować, dlaczego HK miał by być lepszy i dlaczego w HK miałabym czuć się lepiej niż w innych miejscach. Wnioski do których doszłam, jadąc metrem, są następujące:

Na korzyść Hong Kongu przemawia to, że przyjechałam tu później niż w inne miejsca, co jest logiczne, bo zanim tu dotarłam zdążyłam się postarzeć i udało mi się zakończyć kilka fajnych projektów, w tym okraszone krwawicą studia, a wiedza jest proporcjonalna do doświadczenia, więc inaczej żyję i inaczej myslę, niż kilka lat temu, co znacząco wpływa na mój poziom szczęścia (swoją drogą, po drodze przestałam wierzyć, że coś takiego istnieje, więc stosunkowo mniej czasu marnuje na jego szukanie, co daje mi więcej czasu na opalanie). Gdyby przyjrzeć się wyprawom od początku to: Alton, angielska wioska, odbiła mi się wielką czkawką, zmachałam się tam niemiłosiernie, ale z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że był to początek, może nie wszystkiego, bo ten miał miejsce trochę wcześniej, ale początek poczucia, że mogę wiele.W skrócie, jakby Alton nie wspominać, było szkołą życia, angielskiego i odwagi. Później było Torquay, spanie na plaży pomiędzy shiftami i czytanie książek.Gdybym nie pojechała, nie doświadczyła bym angielskiego lata, nie prowadziła samochodu po lewej stronie i nie przejechała wyspy z południa na północ autostopem. Z Belfastu niewiele pamiętam, bo pracowałam od 7 rano do 10 wieczorem, ale udało mi się pyknąć kilka dobrych książek w przerwach na lunch i dzięki temu wiem, że jeżeli przyjdzie mi kiedyś tyle pracować to da się i dam sobie radę. W Irlandii udało mi się zrobić najlepsze zdjęcia w życiu, nigdy potem nie udało mi się takich ujęć powtórzyć. W Rosji też było nieźle, nauczyłam się rosyjskiego, odwiedziłam Lenina, pływałam w Wołdze zimą, zapiłam porządnie Ruski Nowy Rok i spałam pod choinką, co jest dobrą wróżbą na kolejne lata. Później był Bajkał, Mongolia, pustynia Gobi i masa przygód z tym związanych. Od pewnego lata uwielbiam Oxford letnią porą, zapach starych budynków i wszystkich ekscentryków tego świata. Belgia odbiła mi się jeszcze większą czkawką niż Alton, (kto by pomyślał), ale popracowałam w biurze tłumaczeń i przekonałam się, że od smutku się nie umiera, co najwyżej chudnie. Wreszcie, gdyby nie te wszystkie wyprawy, nigdy bym nie spotkała Piotrka, bo byśmy się gdzieś minęli zajęci swoimi sprawami i nigdy nie byłoby Hong Kongu, tropików i uczenia dzieci angielskiego, którego sama (o ironio) nauczyłam się od dzieci w Alton.

Próbuję więc chyba powiedzieć w telegraficznym skrócie, że wszystko miało swój czas i miejsce i choć wygląda to jakby zupełnie nie miało sensu i że źle mi było mieszkać tu i tam, to jednak było to zaplanowane według jakiejś kosmicznej geometrii, której nie zrozumiem, a której wszystkie elementy składają się na obraz tego, gdzie jestem.
                                     I tu gdzie jestem jest dobrze. Do czasu. Jak wszędzie.

Gdyby to wszytko przestawić na mapie to wyglądało by to mniej więcej tak: