sobota, 23 czerwca 2012

o dowodach miłości

Świat ruszył z kopyta. Boję się, że już się tak rozpędził, że nic go nie powstrzyma i na pierwszej prostej rozpieprzy się o jakaś ścianę, nie wyrobi się na zakręcie i po nas wszystkich zostanie tylko chmura pyłu unosząca się powoli w stronę innej Galaktyki i wspomnienie, że kiedyś byliśmy. A może nawet nie będzie miał kto wspominać, bo kto niby? Gwiazdy nie dały by za nas złamanego grosza, świecą czasem mocniej, czasem słabiej, na pewno nie robią tego dla nas. Zresztą i vice versa. My też nie płaczemy nad tymi, które umierają. Zbyt zajęci jesteśmy naszym mrówkowaniem na tej Ziemi, zbieraniem tego, czego nigdy ze sobą nie zabierzemy na drugą stronę.
Razem z szalonym tempem zmieniła się Emigracja. Kiedyś wysyłaliśmy sobie listy, później płyty ze zdjęciami i muzyką. W Brukseli prowadziliśmy rozmowy przy niedzielnym obiedzie, przyjmowaliśmy gości. Teraz dowodem miłości jest zeskanowane Zwierciadło i książka przepisywana we fragmentach i przysyłana mailem. Cóż, takie czasy, chciałoby się powiedzieć. I mimo tego, że wszystkie te aktywności trzymają mnie przy komputerze i czasem się czuję jak pies na łańcuchu, to dzięki za wysiłek i dowody przywiązania. Od razu jakoś tak cieplej na duszy, nie 33 stopnie ciepła, a od razu 35. Jeszcze jakbyście mogli tak zrobić, żeby oprócz podnoszenia temperatury, od czasu do czasu powiał wiatr to już by było całkiem super!
Choć pewnie nie można mieć wszystkiego, taka to dola emigracyjna.
Cierpienie za tysięcy czterdzieści i cztery.
Może Dziady wzorem Mickiewicza napiszę.
I wyślę Wam mailem.