wtorek, 7 maja 2013

o losie

O losie przeklęty! Żeby Cię tak rdza od środka toczyła i do szczętu zżarła!
Rzucasz nami jak łupiną na wodzie i człowiek już sam nie wie co ze sobą robić. Czy w depresji się środkowowschodniej pogrążyć, czy menczęnnictwie polskim, czy może w melancholii przeplatającej się z nostalgią, czy może duszę słowiańską  powinien z serca całego i myśli wszystkich pielęgnować, czy może skakać jak małpa z radości, bo młody jest i piękny i niczego mu nie brakuje, niezależnie od tego skąd pochodzi.
 A żebyś tak szczezł, Ty i owoc żywota Twego - możliwości przeklęte!
Kiedyś matka była matką, ojciec ojcem, a policjant policjantem i wszystko było prostsze.
Matkę trzeba było szanować, ojciec popijał, a policjantów się nie lubiło. Koniec i kropka.
 Teraz każdy może być wszystkim i w związku z tym jesteśmy niczym. Tu możliwość, tam możliwość. Czasu brakuje i wszystko zrobione na pół gwizdka. A powiadam Wam, lepszy jeden gwizdek w garści niż tuzin na dachu.
 To tyle na dziś, naczytałam się Bargielskiej i teraz mam heretyczny nastrój ducha.
 Do tygodnia powinno mi przejść, ale jeżeli nie wyrażę skruchy, może mi ktoś przywalić.
Pewnie zgłosi się ktoś z PiSu na ochotnika.

sobota, 4 maja 2013

o filmie



Nie do końca rozumiem, czy to kwestia jakiś decyzji, które podejmowało się w odpowiednim czasie i ja ten moment przegapiłam, czy jeszcze wszystko przede mną i jakoś to się ułoży niezależnie od tego, czy to widzę bardziej czarno, czy biało. Jeszcze wszystko będzie dobrze, tak sobie powtarzam, głupia, nie zdając sobie sprawy z pewnego absurdu tych słów. Z obecności złudzenia, które jakoś przysłoniło moją przyzwoitą, skądinąd, rzeczywistość. Jest przecież tak pięknie. Jak u Wong Kar Waia praktycznie. To jest film z pięknym zakończeniem. Z cudownymi zwrotami akcji i zapierającymi dech zdjęciami. Z dobrze dobraną muzyką. Możemy już otwierać szampana, bo jest co świętować. Możemy ściskać się we łzach, skakać z niewymownej radości i mdleć z oszołomienia. Za dobrze przeżyte chwile uhonorują nas nas palmą. Zresztą, co ja mówię, jak nie dadzą, to sami ją sobie przyznamy, może nawet w ten weekend, na plaży. Od jakiegoś czasu bujamy się po czerwonym dywanie, nie czując jego miękkości pod stopami. Dywan zawsze może się skończyć, bo tak to z dywanami, zwłaszcza tymi lepszymi bywa. Ale pewnie w innym miejscu i innej porze rozwiną kolejny. I znowu będą błyskać flesze i będziemy na pierwszych stronach gazet. Także, nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, show must on, niezależnie od spaczonej perspektywy. Wystarczy zmienić obiektyw. Jakby komuś po drodze zgubiła się głowa to przykleimy w photoshopie i będzie prawie jak ta poprzednia. To tylko kwestia czasu, kiedy opadną maski, nabierzemy powietrza w płuca i znów będziemy mieli siłę powiedzieć, że było nieźle, a teraz jesteśmy już starzy, ale warto było. I gdybyśmy żyli, to raz jeszcze, od początku do końca, do ostatniej kropki, to tak właśnie i nie inaczej. 

środa, 1 maja 2013