poniedziałek, 24 września 2012

***

Mamie 

piątek, 21 września 2012

o systemie represji codziennych

Jeżeli można byłoby całe przeludnione Chiny opisać w dwóch słowach to byłoby to "strictly prohibited".
Każdy skrawek kraju jest oblepiony tabliczkami zakazów i nakazów, na wszelki wypadek, gdyby komuś przyszło do głowy kwestionować porządek ustalony wieki temu przez żołnierzy z terakoty. I tak: nie pluje się na ulicy, praktycznie nigdzie nie można palić, o siedzeniu (generalnie i w parku) i paleniu można zapomnieć. Nie wolno jeść, karmić (ptaków i dzieci), pić, jeździć na wrotkach, jeździć na deskorolce w metrze, sikać na ulicy, wystawiać się rekinom na pożarcie, biegać, chodzić zbyt szybko, chodzić zbyt wolno. O, taki przykład, jazda w metrze bez biletu: 6 miesięcy karceru + kara pieniężna. Aparat represji codziennych został dogłębnie przemyślany i wprowadzony w życie. Prawdziwy majstersztyk. Do tej pory jakoś mi się udawało uniknąć zmierzenia z chińską, nakazaną odgórnie rzeczywistością. Czasem nawet zjadłam śniadanie w metrze i łyknęłam kawki, ku ogólnej dezabrobacie współpodróżujących. No i masz. Policzek w twarz.
Nie dalej jak we wtorek J. ogłosił, że nie mogę chorować, bo za nieprzyjście do pracy z powodu choroby zostanie nałożona na mnie kara pieniężna w wysokości kwoty za wynajęcie nauczyciela, który mnie będzie zastępował. Wniosek z tego taki, że Chińczycy są niezniszczalni, nikt nie choruje. A ptasia grypa to już w ogóle bajka dla dzieci. Odwołałam więc wszystkie zaplanowane do lutego choroby i wszystkie przełożyłam na najbliższy wolny termin tj, marzec. I wszystko byłoby pięknie, ale chińskie licho nie śpi, a nawet mnie czasem odwiedza. Tym razem zmaterializowało się pod postacią złowieszczo charczącego klimatyzatora. Klimatyzator oszalał, a raczej oszalał J, a klimatyzator poszedł w jego ślady. W biurze temperatura jest pewnie równa tej na Syberii, i mimo tego, że mam swoją szafkę pełną skarpetek, bluzę i sweter, skutek różnic temperatur na zewnątrz i w środku był łatwy do przewidzenia. Tydzień się jeszcze nie skończył, a ja jestem chora. Teraz tylko imbir, cytryna i czosnek może mnie uratować. Pozwólcie, że Was teraz zostawię i pójdę przygotowywać jednostki bojowe na jutro. Niech Bóg mi będzie przewodnikiem, bym nie poległa jutro w nierównej walce z małymi Chińczykami i pluszowymi zabawkami. Dziady mają przewagę liczebną, ale może jak co sobotę wezmę ich sposobem..





wtorek, 18 września 2012

o miłościach

Zakochuję się średnio raz w tygodniu. Jednym miłościom jestem wierna, innym nie. Tym razem padło na Charles'a Bukowskiego.

"Wszędzie panuje chaos. Ludzie po prostu rzucają się na wszystko w zasięgu ręki: komunizm, zdrową żywność, zen, surfing, balet, hipnozę, terapie grupową, orgie, rowery, zioła, katolicyzm, podnoszenie ciężarów, podróże, ucieczkę od rzeczywistości, wegetarianizm, Indie, malarstwo, rzeźbę, pisanie, komponowanie, dyrygenturę, wyprawy z plecakiem, jogę, kopulację, hazard, alkohol, wędrówki bez celu, mrożony jogurt, Beethovena, Bacha, Buddę, Chrystusa, samobójstwo, szyte na miarę garnitury, podróże odrzutowcem do Nowego Jorku, dokądkolwiek... Te fascynacje zmieniają się nieustannie, mijają, ulatują bez śladu. Ludzie po prostu muszą znaleźć sobie jakieś zajęcia w oczekiwaniu na śmierć. To chyba dobrze, że istnieje jakiś wybór."

Podkreśliłam sobie, czego się do tej pory imałam, przekreśliłam, co nie zdało egzaminu. 
Zostało mi jeszcze trochę opcji do sprawdzenia na resztę czasu. To bardzo dobrze, że istnieje jakiś wybór.

P.

niedziela, 16 września 2012

o toczeniu

Wstałam zmachana, bośmy z Piotrkiem zasiedzieli się wstrzykując sobie porządną dawkę kultury wieczorem. Trochę może przeholowaliśmy i dlatego rano ten kac spełnienia nie pozwolił mi odpowiednio szybko wstrzelić się w rzeczywistość. Najpierw zapomniałam wypić kawy, co już było wielkim przewinieniem względem organizmu i co pociągnęło za sobą brzemienne w skutkach konsekwencje. Zasiedziałam się w myślach swoich na kanapie, wyszłam zbyt późno z domu, następnie w nieświadomości swej wsiadłam nie do tego pociągu co trzeba i zamiast o jedenastej być w pracy, byłam na drugim końcu miasta. Na szczęście ludzie, których spotykam ostatnio cechują się dużą dozą tolerancji względem mej osoby i znów mi wszystko uszło płazem. A jeszcze wczoraj wieczorem rozmawiając z P. na klatce powiedziałam, że żyję jak żuk gnojarek, który mozolnie toczył swoją kulkę na szczyt górki, a później mu ta kulka z tej górki uciekła i potoczyła się w dół, okleiła się jakimiś śmieciami, nabrała objętości i szybkości, a ja z całej siły próbując cenną kulkę gnoju dogonić, sama się poślizgnęłam i zapierdalam w dół sama zamieniając się w kulkę oblepioną i kulka utracona już nie jest taka ważna, skoro sama jestem kulką, a przeznaczeniem każdego gnojarka jest strzeżenie kulki, więc skoro sama jestem kulką gnoju, przeznaczenie się wypełniło. Próbuję przez to chyba powiedzieć, że jestem zlepkiem miejsc i aktywności, niekoniecznie i nie do końca przeze mnie wybieranych, toczę się, uczę i sama nie wiem, kiedy się zatrzymam, ani gdzie mnie to doprowadzi. Toczenie przez Azję in progress. I najdziwniejsze, że dziś w tym całym zamieszaniu, poczuciu niespełnienia moich ziemskich, psich obowiązków oraz wczorajszym zdeklarowaniu swojej egzystencji jako gnojarkowej, w drodze powrotnej odczułam poczucie spełnienia miejsca i czasu, którego dawno nie doświadczałam. Los ze mnie zadrwił. Przez jedną chwilę drgającą, przez moment krótszy niż mrugnięcie powieką nieprzebudzoną, poczułam, że jestem tu gdzie powinnam, żyję w odpowiednim tempie i czasie. Wszechświat puścił mi oko, a ja uśmiechnęłam się w odpowiedzi.
Jest dobrze. Jest chłodniej. Założyliśmy ogród na suszarce do prania, kupiliśmy zioła, mimo tego, że wszystko się ma ku powrotom. Codzienność została oswojona, przynajmniej na chwilę obecną. 

czwartek, 13 września 2012

o neonach i przestępkach względem umysłu


Budzę się na środku skrzyżowania, neony kolą w oczy, żaden z nich nie wystarczająco znajomo, by dodać otuchy. Znowu nie wiem gdzie jestem. Z podziwu wyjść nie mogę, że można wychlnąć z domu i za pierwszym zakrętem pogubić się we własnych myślach.W znajomym terenie. Pierwszy atak paniki jeszcze jakoś jestem w stanie przyjąć na klatę, ale później to już równia pochyła. Mózg tłucze się o czaszkę, puchnie i uwiera. Chciałoby się go zostawić jak niechciane dziecko gdzieś przy drodze i pędem wracać do domu, zanim ktoś się zorientuje, że pod płotem leży umysł porzucony. Tyle, że nie wiadomo, w którą stronę dom. 
Później jak w kiepskim filmie, w którym od początku zna się zakończenie, zamknąć drzwi na kłodkę, siedzieć cicho i wyczekiwać złowieszczego pukania, przepraszam, wydaje mi się, że to Pani własność. No i masz Ci los, dziękujesz uprzejmie i montujesz umysł porzucony na właściwe miejsce. Ale on już wie, żeś go nie chciała, że porzuciłaś na pastwę losu, na deszcz i niepogodę, na słońce i skwar, by zapocił się na śmierć i teraz będzie się słodko mścił drecząc Cię myślami najgorszymi. Nie ma wyjścia, trzeba będzie go przebłagać jak Boga wzburzonego, prosić o litość, obiecywać wierność do grobowej deski i przy okazji najbliższej próbować pozbyć się znowu. Tym razem nie pod płotem, płot nie zdał egzaminu, tym razem zrzucę ze skarpy z oceanu. Niech się utopi dziad, pływać na pewno nie potrafi. I tak on planuje kolejną zemstę, znając moje myśli, a ja morderstwo doskonałe. Symbioza wymuszona narodzinami. Opiekować się sobą jeszcze nie nauczyliśmy, o miłości wzajemnej już nie wspominając. A mówią, że mózg to mięsień, który można wyćwiczyć, jak bicepsy na siłowni. Jak wytrenowanego psa prowadzić na smyczy, siad, leżeć i inne takie. 
Ciekawe. 

wtorek, 11 września 2012

manifa

Na rowerze nauczyłam się jeździć późno, już dawno wszyscy zdobywali świat, a ja wciąż przydrożne rowy,
widocznie tak już mam, że uczę się wolniej, a i powód muszę mieć odpowiednio dobry. Do nauki jazdy na rowerze powód był znakomity. Miał blond włosy, był wysoki, jakieś 120cm, co wtedy było niebagatelną zaletą i mieszkał w sąsiedztwie. Siedząc dziś na klatce i obserwując kałużę wody pod drzwiami zrobiłam szybkie i bardzo pobieżne podsumowanie panów w moim życiu.
Tata pozostawił mi sporo swobody i niezależności. Taki prezent na pożegnanie. Mama zawsze mówiła mi i Andrzejowi jak broiliśmy, żebyśmy tylko poczekali, aż wróci ojciec, a "będziecie chodzić jak w zegarku". Chodzenie jak w zegarku skończyło się w wieku ośmiu lat.
Później nauczyłam się, że tak samo ranię ja jak raniona jestem, więc staram się uzbroić w odpowiednią dawkę wyrozumiałości w stosunku do ludzi. Dawka wciąż wydaje się za mała, a większa mogłaby mnie zabić, brak złotego środka odbija się niemal codziennie na moim dobrobyciu.
Ostatni związek kosztował mnie dużo energii, potencjalnej też, dlatego straciłam trochę masy po to, by ruszyć w ostatnim akcie desperacji kinetycznej do przodu. I się udało. Już nigdy nikt nie powie mi, że jestem słaba. Już nigdy moje życie nie będzie zależało od nikogo tak bardzo jak wtedy, no chyba, że mi urwie obie ręce i nogi i będę korpusem, który trzeba będzie wszędzie nosić.
 Najlepszymi kumplami przez dobry kawał czasu byli Lem z Mrożkiem, a wszystko w łazience z najbardziej romantycznym widokiem na błękitne kafelki. Prawie jakbyśmy siedzieli, obrazoburczy trójkąt, nad morzem. Teraz, kiedy mam ochotę pielęgnować swoją nostalgię, chodzę sobie do Kubricka popatrzeć na Dzienniki Gombrowicza. Za każdym razem się wzruszam, kiedy stoję pod półką z polską literaturą. I Ci wszyscy dżentelmeni w najpiękniejszych oprawkach wyciągają do mnie swoje umysły, uśmiechają się zawadiacko, puszczają oko. Wszyscy szarmanccy, choć przecież nie jestem damą, choć był taki plan, by damę ze mnie zrobić. Traktują mnie z wielką delikatnością, mimo, że ja zaginam im rogi, tłuszczę nienaganne koszule, wszędzie tacham ze sobą. Wiecznie ściśnięci w zatęchłym plecaku, pomiędzy bluzą z kapturem, aparatem, obklejeni plasteliną, zapoceni tropikami.

Reszta w normie, nudle mi się przejadły, Illustrator daje w kość, pełno mam jakiś obowiązków, które sama nie wiem gdzie mnie zaprowadzą, codziennie zastanawiam się, po co ja to wszystko robię, każdy dzień wydaje się super długi, za to tygodnie coraz krótsze. I od rana kiedy się obudzę, do samego wieczora, tłucze mi się w głowie pytanie, które mnie nurtuje od jakiegoś czasu - gdzie zdążamy.

wtorek, 4 września 2012

o tym jak się żyje w egzotycznych krajach

Uwaga: bez cenzury, wszyscy, którzy chcą zachować dobre zdanie o Kukurynie, podróżach, życiu w egzotycznych krajach proszeni są o zaprzestanie czytania TERAZ.

Jedną z dobrych stron życia w Chinach jest to, że człowiek zaczyna się wsłuchiwać w siebie, swój umysł i ciało. Aż dziw bierze, że wcześniej tego nie robił, że nie jest to czynność naturalna jak oddychanie. Ostatnio złościłam się na siebie, że nie umiem zjeść obiadu do końca, że kości mi wystają tu i uwdzie i nieregularny tryb żywieniowy przyspiesza tylko nieuchronny koniec, a przecież tyle jeszcze mam do zrobienia. Jako, że praca u podstaw trwa, a kropla drąży kamień, zmusiłam się dziś, by kupić obiad i zjeść jego część piątą. I teraz, jak to zwykle bywa w bajkach z morałem, mądrość narodowa polska, "że dobrymi chęciami, to piekło jest wybrukowane" odzywa się po raz kolejny. Zaczynam wierzyć, że Ci którzy nam dobrze nie życzą potrafią rzucać uroki. Druga teoria spiskowa zakłada, że więźniowie z knajpy naszej przydomowej próbowali mnie otruć. Jakie by nie były przyczyny, skutki były straszne i pozostawiły mój żołądek w stanie bardziej niż opłakanym. Zadowolona z efektów swojej pracy nad sobą pałeczkami, zabrałam się do biblioteki. Już po drodze intuicja podpowiedziała mi, że coś tu nie gra, brzuszek wydął się jak balon i już wiedziałam, co mnie czeka w najbliższym czasie. Problem w tym, że człowiek zawsze myśli, że mu się jakoś ślizgnie w życiu, że wszystkim, ale jemu się to nie przytrafi ("skoro nie rzygam teraz, to co będę odwoływać zajęcia"), że intuicja się nie ma racji ("nie znasz się") i lampki czerwone ostrzegawcze oraz syreny wyjące na alarm można zignorować i wrócić po swoją torbę mimo tego, że statek tonie. Nigdy nie wracajcie. Jazdę metrem jeszcze przetrwałam, ale później było już tylko gorzej. Stan krytyczny został ogłoszony tysiące kilometrów od norki i ukochanego łóżeczka, a był na tyle poważny, że człowiek położyłby się na środku stacji i czekał aż go Chińczycy na śmierć zadeptają, bo lżejsza śmierć z zadeptania niż od zarzygania. Następnie było wielkie wietrzenie siebie, umysłu i doprowadzanie się do stanu używalności, ważenie wszystkich możliwości ("jechać metrem do domu i trochę przyoszczędzić oraz narazić się na groźbę rzygania na oczach półmilionowego tłumu Chińczyków czy lepiej taksówką i mieć świadomość, że płaci się horrendalne kwoty za możliwość bardzo intymnej przyjemności rzygania tylko przy taksówkarzu?") Była jeszcze trzecia opcja, z której jednak nie skorzystałam, (ze względu na marnotrawstwo czasu, którego nienawidzę), żeby położyć się w żywopłocie i przeczekać całą awarię organizmu. Aż dziw mnie bierze, że człowiek zachowuje zdolność trzeźwego myślenia w takiej sytuacji, ale tak, zachowuje. Od razu napiszę o taksówkarzach w HK, bo nie wiadomo, kiedy znowu nadarzy się okazja. Taksówkarze, to jedyna część społeczeństwa, która nie dała się zmamić naszą białą skórą i niebieskimi oczętami. Kierowcy charakteryzują się dwiema cechami, a) nie mówią po angielsku, b) nigdy ale to nigdy nie znają adresu pod, który chcesz jechać, co więcej nie ukrywają swojego niezadowolenia z faktu, że Cię wiozą pod nieznany im adres, dają Ci do zrozumienia przez całą podróż, że jesteś białym intruzem, który nie mówi po kantońsku, a na koniec podwożą pod same drzwi i kasują sowicie za przyjemność jazdy z nimi. Nie inaczej było tym razem. Facet wyglądał tak jakby chciał mnie wysadzić na pierwszym zakręcie, bo moja lekka skądinąd osoba, sprawiała, że samochód jego ukochany poruszał się w żółwim tempie po ulicach HK i chyba z 10 razy musiałam negocjować gdzie jedziemy. (kierowca: "Yau  Ma Tei" ,Ja: "no, no Kawloon, Elements, Man Yin str" wszystko przy akompaniamencie niezadowolnych chrząknięć kierowcy i moich beknięć.) Gdyby on nieszczęsny tylko wiedział, że jak mnie nie zawiezie pod dom to w akcie desperacji zarzygam  taksówkę i już nie pojeździ ani dziś, ani jutro, ani za tydzień, to myślę, że cała rozmowa potoczyłaby się nieco inaczej, ale że pan nie znał angielskiego, potoczyła się jak się potoczyła i starałam się jej nadać jak najbardziej kulturalny bieg, popijając wizje tego co się może wydarzyć wygazowaną kolą. Dzień uznaję za zmarnowany, obawiam się, że to jeszcze nie koniec przygód z łazienką w roli głównej. Chwała Bogu, że mieszkania w HK maluśkie, więc dwa kroki i jestem w łazience. Tik tak, tik tak... Cholera, trzeba się było jednak dać zadeptać...

niedziela, 2 września 2012

O teleportach z zaświatem

Hong Kong płonie. Zaczęło się wielkie odczarowywanie miasta. Na każdym rogu, winklu, ulicy palą się ogniska. Jak zaczęli odczarowywać nasz budynek to pomyślałam, że coś się musiało stać, ktoś umarł, albo inne klątwy zostały rzucone na Man Fai i teraz trzeba błagać o przebaczenie. Nic z tych rzeczy. Polskie zielone świątki to nic w porównaniu z tym, co się tu wyprawia. Zapłonęły kartki, pieniądze, laptopy, telefony, dobre i złe życzenia. Od kilku dni poruszamy się w oparach pyłu porównywalnego do tych z wulkanu, który wybuchł na Islandii kilka lat temu. W całej tej sytuacji najlepiej czują się karaluchy, bo oprócz ognisk i kadzideł cały Hong Kong zawalono darami dla wszelkich duchów. Duchy wydają się nie być aż tak głodne,  więc nasi mali przyjaciele mogą wybierać pomiędzy szamaniem owoców zostawionych na Sajgon street, a kaczką na Man Yin. Żyć nie umierać. Muszę poważnie pomyśleć, czy w kolejnym wcieleniu nie zostać karaluchem, miałabym całkiem kolorowe życie, a już na pewno nie chodziłabym głodna. Przynajmniej w sierpniu.
Wracając do duchów, zrobiłam sobie mały research na temat ognisk i okazało się, że swojego rodzaju teleporty łączące zaświaty z nami. Chińczycy w ten sposób przesyłają wiadomości i najpotrzebniejsze przedmioty bliskim zmarłym. Istnieje cała machina, która tworzy przedmioty na tę okazję. Papierowe torebki Chanel, buty, zabawki, pieniądze, biżuterię, krawaty, iPhony. Jednym słowem, wszystko, za czym duchy mogły by w zaświatach tęsknić. Zastanawiam się w związku z tym, czy w zaświatach nie panuje jakaś permamentna nuda i czy w ogóle warto brać się na tamtą stronę, skoro później będę tęsknić za kredkami.  Piotrek mówi, że chyba musimy skorzystać z okazji i też coś spalić zanim teleporty zostaną zamknięte na kolejny nieokreślony kawał czasu. Spróbować nie zaszkodzi myślę i jestem bliska wysłania tacie paczki zółtych Cameli, które namiętnie palił po tej stronie, może za nimi tęskni i ucieszy się jak dotrą, skitrają się ze Świętym Piotrem w Rajskim Ogrodzie i zakurzą pod bokiem Pana Boga. Już na samą myśl o tym, mam uśmiech na twarzy. Gdybym się zawinęła z tego świata wcześniej niż zaplanowałam, nie zapomnijcie o teleportach. Nie pozwólcie, żebym się nudziła czekając na moment, kiedy do mnie dołączycie. To tak na wszelki wypadek, gdyby przyszło mi długo czekać..:)