Jeżeli można byłoby całe przeludnione Chiny opisać w dwóch słowach to byłoby to "strictly prohibited".
Każdy skrawek kraju jest oblepiony tabliczkami zakazów i nakazów, na wszelki wypadek, gdyby komuś przyszło do głowy kwestionować porządek ustalony wieki temu przez żołnierzy z terakoty. I tak: nie pluje się na ulicy, praktycznie nigdzie nie można palić, o siedzeniu (generalnie i w parku) i paleniu można zapomnieć. Nie wolno jeść, karmić (ptaków i dzieci), pić, jeździć na wrotkach, jeździć na deskorolce w metrze, sikać na ulicy, wystawiać się rekinom na pożarcie, biegać, chodzić zbyt szybko, chodzić zbyt wolno. O, taki przykład, jazda w metrze bez biletu: 6 miesięcy karceru + kara pieniężna. Aparat represji codziennych został dogłębnie przemyślany i wprowadzony w życie. Prawdziwy majstersztyk. Do tej pory jakoś mi się udawało uniknąć zmierzenia z chińską, nakazaną odgórnie rzeczywistością. Czasem nawet zjadłam śniadanie w metrze i łyknęłam kawki, ku ogólnej dezabrobacie współpodróżujących. No i masz. Policzek w twarz.
Nie dalej jak we wtorek J. ogłosił, że nie mogę chorować, bo za nieprzyjście do pracy z powodu choroby zostanie nałożona na mnie kara pieniężna w wysokości kwoty za wynajęcie nauczyciela, który mnie będzie zastępował. Wniosek z tego taki, że Chińczycy są niezniszczalni, nikt nie choruje. A ptasia grypa to już w ogóle bajka dla dzieci. Odwołałam więc wszystkie zaplanowane do lutego choroby i wszystkie przełożyłam na najbliższy wolny termin tj, marzec. I wszystko byłoby pięknie, ale chińskie licho nie śpi, a nawet mnie czasem odwiedza. Tym razem zmaterializowało się pod postacią złowieszczo charczącego klimatyzatora. Klimatyzator oszalał, a raczej oszalał J, a klimatyzator poszedł w jego ślady. W biurze temperatura jest pewnie równa tej na Syberii, i mimo tego, że mam swoją szafkę pełną skarpetek, bluzę i sweter, skutek różnic temperatur na zewnątrz i w środku był łatwy do przewidzenia. Tydzień się jeszcze nie skończył, a ja jestem chora. Teraz tylko imbir, cytryna i czosnek może mnie uratować. Pozwólcie, że Was teraz zostawię i pójdę przygotowywać jednostki bojowe na jutro. Niech Bóg mi będzie przewodnikiem, bym nie poległa jutro w nierównej walce z małymi Chińczykami i pluszowymi zabawkami. Dziady mają przewagę liczebną, ale może jak co sobotę wezmę ich sposobem..
Każdy skrawek kraju jest oblepiony tabliczkami zakazów i nakazów, na wszelki wypadek, gdyby komuś przyszło do głowy kwestionować porządek ustalony wieki temu przez żołnierzy z terakoty. I tak: nie pluje się na ulicy, praktycznie nigdzie nie można palić, o siedzeniu (generalnie i w parku) i paleniu można zapomnieć. Nie wolno jeść, karmić (ptaków i dzieci), pić, jeździć na wrotkach, jeździć na deskorolce w metrze, sikać na ulicy, wystawiać się rekinom na pożarcie, biegać, chodzić zbyt szybko, chodzić zbyt wolno. O, taki przykład, jazda w metrze bez biletu: 6 miesięcy karceru + kara pieniężna. Aparat represji codziennych został dogłębnie przemyślany i wprowadzony w życie. Prawdziwy majstersztyk. Do tej pory jakoś mi się udawało uniknąć zmierzenia z chińską, nakazaną odgórnie rzeczywistością. Czasem nawet zjadłam śniadanie w metrze i łyknęłam kawki, ku ogólnej dezabrobacie współpodróżujących. No i masz. Policzek w twarz.
Nie dalej jak we wtorek J. ogłosił, że nie mogę chorować, bo za nieprzyjście do pracy z powodu choroby zostanie nałożona na mnie kara pieniężna w wysokości kwoty za wynajęcie nauczyciela, który mnie będzie zastępował. Wniosek z tego taki, że Chińczycy są niezniszczalni, nikt nie choruje. A ptasia grypa to już w ogóle bajka dla dzieci. Odwołałam więc wszystkie zaplanowane do lutego choroby i wszystkie przełożyłam na najbliższy wolny termin tj, marzec. I wszystko byłoby pięknie, ale chińskie licho nie śpi, a nawet mnie czasem odwiedza. Tym razem zmaterializowało się pod postacią złowieszczo charczącego klimatyzatora. Klimatyzator oszalał, a raczej oszalał J, a klimatyzator poszedł w jego ślady. W biurze temperatura jest pewnie równa tej na Syberii, i mimo tego, że mam swoją szafkę pełną skarpetek, bluzę i sweter, skutek różnic temperatur na zewnątrz i w środku był łatwy do przewidzenia. Tydzień się jeszcze nie skończył, a ja jestem chora. Teraz tylko imbir, cytryna i czosnek może mnie uratować. Pozwólcie, że Was teraz zostawię i pójdę przygotowywać jednostki bojowe na jutro. Niech Bóg mi będzie przewodnikiem, bym nie poległa jutro w nierównej walce z małymi Chińczykami i pluszowymi zabawkami. Dziady mają przewagę liczebną, ale może jak co sobotę wezmę ich sposobem..