niedziela, 16 września 2012

o toczeniu

Wstałam zmachana, bośmy z Piotrkiem zasiedzieli się wstrzykując sobie porządną dawkę kultury wieczorem. Trochę może przeholowaliśmy i dlatego rano ten kac spełnienia nie pozwolił mi odpowiednio szybko wstrzelić się w rzeczywistość. Najpierw zapomniałam wypić kawy, co już było wielkim przewinieniem względem organizmu i co pociągnęło za sobą brzemienne w skutkach konsekwencje. Zasiedziałam się w myślach swoich na kanapie, wyszłam zbyt późno z domu, następnie w nieświadomości swej wsiadłam nie do tego pociągu co trzeba i zamiast o jedenastej być w pracy, byłam na drugim końcu miasta. Na szczęście ludzie, których spotykam ostatnio cechują się dużą dozą tolerancji względem mej osoby i znów mi wszystko uszło płazem. A jeszcze wczoraj wieczorem rozmawiając z P. na klatce powiedziałam, że żyję jak żuk gnojarek, który mozolnie toczył swoją kulkę na szczyt górki, a później mu ta kulka z tej górki uciekła i potoczyła się w dół, okleiła się jakimiś śmieciami, nabrała objętości i szybkości, a ja z całej siły próbując cenną kulkę gnoju dogonić, sama się poślizgnęłam i zapierdalam w dół sama zamieniając się w kulkę oblepioną i kulka utracona już nie jest taka ważna, skoro sama jestem kulką, a przeznaczeniem każdego gnojarka jest strzeżenie kulki, więc skoro sama jestem kulką gnoju, przeznaczenie się wypełniło. Próbuję przez to chyba powiedzieć, że jestem zlepkiem miejsc i aktywności, niekoniecznie i nie do końca przeze mnie wybieranych, toczę się, uczę i sama nie wiem, kiedy się zatrzymam, ani gdzie mnie to doprowadzi. Toczenie przez Azję in progress. I najdziwniejsze, że dziś w tym całym zamieszaniu, poczuciu niespełnienia moich ziemskich, psich obowiązków oraz wczorajszym zdeklarowaniu swojej egzystencji jako gnojarkowej, w drodze powrotnej odczułam poczucie spełnienia miejsca i czasu, którego dawno nie doświadczałam. Los ze mnie zadrwił. Przez jedną chwilę drgającą, przez moment krótszy niż mrugnięcie powieką nieprzebudzoną, poczułam, że jestem tu gdzie powinnam, żyję w odpowiednim tempie i czasie. Wszechświat puścił mi oko, a ja uśmiechnęłam się w odpowiedzi.
Jest dobrze. Jest chłodniej. Założyliśmy ogród na suszarce do prania, kupiliśmy zioła, mimo tego, że wszystko się ma ku powrotom. Codzienność została oswojona, przynajmniej na chwilę obecną.