Wstałam zmachana, bośmy z Piotrkiem zasiedzieli się wstrzykując sobie porządną dawkę kultury wieczorem. Trochę może przeholowaliśmy i dlatego rano ten kac spełnienia nie pozwolił mi odpowiednio szybko wstrzelić się w rzeczywistość. Najpierw zapomniałam wypić kawy, co już było wielkim przewinieniem względem organizmu i co pociągnęło za sobą brzemienne w skutkach konsekwencje. Zasiedziałam się w myślach swoich na kanapie, wyszłam zbyt późno z domu, następnie w nieświadomości swej wsiadłam nie do tego pociągu co trzeba i zamiast o jedenastej być w pracy, byłam na drugim końcu miasta. Na szczęście ludzie, których spotykam ostatnio cechują się dużą dozą tolerancji względem mej osoby i znów mi wszystko uszło płazem. A jeszcze wczoraj wieczorem rozmawiając z P. na klatce powiedziałam, że żyję jak żuk gnojarek, który mozolnie toczył swoją kulkę na szczyt górki, a później mu ta kulka z tej górki uciekła i potoczyła się w dół, okleiła się jakimiś śmieciami, nabrała objętości i szybkości, a ja z całej siły próbując cenną kulkę gnoju dogonić, sama się poślizgnęłam i zapierdalam w dół sama zamieniając się w kulkę oblepioną i kulka utracona już nie jest taka ważna, skoro sama jestem kulką, a przeznaczeniem każdego gnojarka jest strzeżenie kulki, więc skoro sama jestem kulką gnoju, przeznaczenie się wypełniło. Próbuję przez to chyba powiedzieć, że jestem zlepkiem miejsc i aktywności, niekoniecznie i nie do końca przeze mnie wybieranych, toczę się, uczę i sama nie wiem, kiedy się zatrzymam, ani gdzie mnie to doprowadzi. Toczenie przez Azję in progress. I najdziwniejsze, że dziś w tym całym zamieszaniu, poczuciu niespełnienia moich ziemskich, psich obowiązków oraz wczorajszym zdeklarowaniu swojej egzystencji jako gnojarkowej, w drodze powrotnej odczułam poczucie spełnienia miejsca i czasu, którego dawno nie doświadczałam. Los ze mnie zadrwił. Przez jedną chwilę drgającą, przez moment krótszy niż mrugnięcie powieką nieprzebudzoną, poczułam, że jestem tu gdzie powinnam, żyję w odpowiednim tempie i czasie. Wszechświat puścił mi oko, a ja uśmiechnęłam się w odpowiedzi.
Jest dobrze. Jest chłodniej. Założyliśmy ogród na suszarce do prania, kupiliśmy zioła, mimo tego, że wszystko się ma ku powrotom. Codzienność została oswojona, przynajmniej na chwilę obecną.
Jest dobrze. Jest chłodniej. Założyliśmy ogród na suszarce do prania, kupiliśmy zioła, mimo tego, że wszystko się ma ku powrotom. Codzienność została oswojona, przynajmniej na chwilę obecną.