Na rowerze nauczyłam się jeździć późno, już dawno wszyscy zdobywali świat, a ja wciąż przydrożne rowy,
widocznie tak już mam, że uczę się wolniej, a i powód muszę mieć odpowiednio dobry. Do nauki jazdy na rowerze powód był znakomity. Miał blond włosy, był wysoki, jakieś 120cm, co wtedy było niebagatelną zaletą i mieszkał w sąsiedztwie. Siedząc dziś na klatce i obserwując kałużę wody pod drzwiami zrobiłam szybkie i bardzo pobieżne podsumowanie panów w moim życiu.
Tata pozostawił mi sporo swobody i niezależności. Taki prezent na pożegnanie. Mama zawsze mówiła mi i Andrzejowi jak broiliśmy, żebyśmy tylko poczekali, aż wróci ojciec, a "będziecie chodzić jak w zegarku". Chodzenie jak w zegarku skończyło się w wieku ośmiu lat.
Później nauczyłam się, że tak samo ranię ja jak raniona jestem, więc staram się uzbroić w odpowiednią dawkę wyrozumiałości w stosunku do ludzi. Dawka wciąż wydaje się za mała, a większa mogłaby mnie zabić, brak złotego środka odbija się niemal codziennie na moim dobrobyciu.
Ostatni związek kosztował mnie dużo energii, potencjalnej też, dlatego straciłam trochę masy po to, by ruszyć w ostatnim akcie desperacji kinetycznej do przodu. I się udało. Już nigdy nikt nie powie mi, że jestem słaba. Już nigdy moje życie nie będzie zależało od nikogo tak bardzo jak wtedy, no chyba, że mi urwie obie ręce i nogi i będę korpusem, który trzeba będzie wszędzie nosić.
Najlepszymi kumplami przez dobry kawał czasu byli Lem z Mrożkiem, a wszystko w łazience z najbardziej romantycznym widokiem na błękitne kafelki. Prawie jakbyśmy siedzieli, obrazoburczy trójkąt, nad morzem. Teraz, kiedy mam ochotę pielęgnować swoją nostalgię, chodzę sobie do Kubricka popatrzeć na Dzienniki Gombrowicza. Za każdym razem się wzruszam, kiedy stoję pod półką z polską literaturą. I Ci wszyscy dżentelmeni w najpiękniejszych oprawkach wyciągają do mnie swoje umysły, uśmiechają się zawadiacko, puszczają oko. Wszyscy szarmanccy, choć przecież nie jestem damą, choć był taki plan, by damę ze mnie zrobić. Traktują mnie z wielką delikatnością, mimo, że ja zaginam im rogi, tłuszczę nienaganne koszule, wszędzie tacham ze sobą. Wiecznie ściśnięci w zatęchłym plecaku, pomiędzy bluzą z kapturem, aparatem, obklejeni plasteliną, zapoceni tropikami.
Reszta w normie, nudle mi się przejadły, Illustrator daje w kość, pełno mam jakiś obowiązków, które sama nie wiem gdzie mnie zaprowadzą, codziennie zastanawiam się, po co ja to wszystko robię, każdy dzień wydaje się super długi, za to tygodnie coraz krótsze. I od rana kiedy się obudzę, do samego wieczora, tłucze mi się w głowie pytanie, które mnie nurtuje od jakiegoś czasu - gdzie zdążamy.
widocznie tak już mam, że uczę się wolniej, a i powód muszę mieć odpowiednio dobry. Do nauki jazdy na rowerze powód był znakomity. Miał blond włosy, był wysoki, jakieś 120cm, co wtedy było niebagatelną zaletą i mieszkał w sąsiedztwie. Siedząc dziś na klatce i obserwując kałużę wody pod drzwiami zrobiłam szybkie i bardzo pobieżne podsumowanie panów w moim życiu.
Tata pozostawił mi sporo swobody i niezależności. Taki prezent na pożegnanie. Mama zawsze mówiła mi i Andrzejowi jak broiliśmy, żebyśmy tylko poczekali, aż wróci ojciec, a "będziecie chodzić jak w zegarku". Chodzenie jak w zegarku skończyło się w wieku ośmiu lat.
Później nauczyłam się, że tak samo ranię ja jak raniona jestem, więc staram się uzbroić w odpowiednią dawkę wyrozumiałości w stosunku do ludzi. Dawka wciąż wydaje się za mała, a większa mogłaby mnie zabić, brak złotego środka odbija się niemal codziennie na moim dobrobyciu.
Ostatni związek kosztował mnie dużo energii, potencjalnej też, dlatego straciłam trochę masy po to, by ruszyć w ostatnim akcie desperacji kinetycznej do przodu. I się udało. Już nigdy nikt nie powie mi, że jestem słaba. Już nigdy moje życie nie będzie zależało od nikogo tak bardzo jak wtedy, no chyba, że mi urwie obie ręce i nogi i będę korpusem, który trzeba będzie wszędzie nosić.
Najlepszymi kumplami przez dobry kawał czasu byli Lem z Mrożkiem, a wszystko w łazience z najbardziej romantycznym widokiem na błękitne kafelki. Prawie jakbyśmy siedzieli, obrazoburczy trójkąt, nad morzem. Teraz, kiedy mam ochotę pielęgnować swoją nostalgię, chodzę sobie do Kubricka popatrzeć na Dzienniki Gombrowicza. Za każdym razem się wzruszam, kiedy stoję pod półką z polską literaturą. I Ci wszyscy dżentelmeni w najpiękniejszych oprawkach wyciągają do mnie swoje umysły, uśmiechają się zawadiacko, puszczają oko. Wszyscy szarmanccy, choć przecież nie jestem damą, choć był taki plan, by damę ze mnie zrobić. Traktują mnie z wielką delikatnością, mimo, że ja zaginam im rogi, tłuszczę nienaganne koszule, wszędzie tacham ze sobą. Wiecznie ściśnięci w zatęchłym plecaku, pomiędzy bluzą z kapturem, aparatem, obklejeni plasteliną, zapoceni tropikami.
Reszta w normie, nudle mi się przejadły, Illustrator daje w kość, pełno mam jakiś obowiązków, które sama nie wiem gdzie mnie zaprowadzą, codziennie zastanawiam się, po co ja to wszystko robię, każdy dzień wydaje się super długi, za to tygodnie coraz krótsze. I od rana kiedy się obudzę, do samego wieczora, tłucze mi się w głowie pytanie, które mnie nurtuje od jakiegoś czasu - gdzie zdążamy.