wtorek, 4 września 2012

o tym jak się żyje w egzotycznych krajach

Uwaga: bez cenzury, wszyscy, którzy chcą zachować dobre zdanie o Kukurynie, podróżach, życiu w egzotycznych krajach proszeni są o zaprzestanie czytania TERAZ.

Jedną z dobrych stron życia w Chinach jest to, że człowiek zaczyna się wsłuchiwać w siebie, swój umysł i ciało. Aż dziw bierze, że wcześniej tego nie robił, że nie jest to czynność naturalna jak oddychanie. Ostatnio złościłam się na siebie, że nie umiem zjeść obiadu do końca, że kości mi wystają tu i uwdzie i nieregularny tryb żywieniowy przyspiesza tylko nieuchronny koniec, a przecież tyle jeszcze mam do zrobienia. Jako, że praca u podstaw trwa, a kropla drąży kamień, zmusiłam się dziś, by kupić obiad i zjeść jego część piątą. I teraz, jak to zwykle bywa w bajkach z morałem, mądrość narodowa polska, "że dobrymi chęciami, to piekło jest wybrukowane" odzywa się po raz kolejny. Zaczynam wierzyć, że Ci którzy nam dobrze nie życzą potrafią rzucać uroki. Druga teoria spiskowa zakłada, że więźniowie z knajpy naszej przydomowej próbowali mnie otruć. Jakie by nie były przyczyny, skutki były straszne i pozostawiły mój żołądek w stanie bardziej niż opłakanym. Zadowolona z efektów swojej pracy nad sobą pałeczkami, zabrałam się do biblioteki. Już po drodze intuicja podpowiedziała mi, że coś tu nie gra, brzuszek wydął się jak balon i już wiedziałam, co mnie czeka w najbliższym czasie. Problem w tym, że człowiek zawsze myśli, że mu się jakoś ślizgnie w życiu, że wszystkim, ale jemu się to nie przytrafi ("skoro nie rzygam teraz, to co będę odwoływać zajęcia"), że intuicja się nie ma racji ("nie znasz się") i lampki czerwone ostrzegawcze oraz syreny wyjące na alarm można zignorować i wrócić po swoją torbę mimo tego, że statek tonie. Nigdy nie wracajcie. Jazdę metrem jeszcze przetrwałam, ale później było już tylko gorzej. Stan krytyczny został ogłoszony tysiące kilometrów od norki i ukochanego łóżeczka, a był na tyle poważny, że człowiek położyłby się na środku stacji i czekał aż go Chińczycy na śmierć zadeptają, bo lżejsza śmierć z zadeptania niż od zarzygania. Następnie było wielkie wietrzenie siebie, umysłu i doprowadzanie się do stanu używalności, ważenie wszystkich możliwości ("jechać metrem do domu i trochę przyoszczędzić oraz narazić się na groźbę rzygania na oczach półmilionowego tłumu Chińczyków czy lepiej taksówką i mieć świadomość, że płaci się horrendalne kwoty za możliwość bardzo intymnej przyjemności rzygania tylko przy taksówkarzu?") Była jeszcze trzecia opcja, z której jednak nie skorzystałam, (ze względu na marnotrawstwo czasu, którego nienawidzę), żeby położyć się w żywopłocie i przeczekać całą awarię organizmu. Aż dziw mnie bierze, że człowiek zachowuje zdolność trzeźwego myślenia w takiej sytuacji, ale tak, zachowuje. Od razu napiszę o taksówkarzach w HK, bo nie wiadomo, kiedy znowu nadarzy się okazja. Taksówkarze, to jedyna część społeczeństwa, która nie dała się zmamić naszą białą skórą i niebieskimi oczętami. Kierowcy charakteryzują się dwiema cechami, a) nie mówią po angielsku, b) nigdy ale to nigdy nie znają adresu pod, który chcesz jechać, co więcej nie ukrywają swojego niezadowolenia z faktu, że Cię wiozą pod nieznany im adres, dają Ci do zrozumienia przez całą podróż, że jesteś białym intruzem, który nie mówi po kantońsku, a na koniec podwożą pod same drzwi i kasują sowicie za przyjemność jazdy z nimi. Nie inaczej było tym razem. Facet wyglądał tak jakby chciał mnie wysadzić na pierwszym zakręcie, bo moja lekka skądinąd osoba, sprawiała, że samochód jego ukochany poruszał się w żółwim tempie po ulicach HK i chyba z 10 razy musiałam negocjować gdzie jedziemy. (kierowca: "Yau  Ma Tei" ,Ja: "no, no Kawloon, Elements, Man Yin str" wszystko przy akompaniamencie niezadowolnych chrząknięć kierowcy i moich beknięć.) Gdyby on nieszczęsny tylko wiedział, że jak mnie nie zawiezie pod dom to w akcie desperacji zarzygam  taksówkę i już nie pojeździ ani dziś, ani jutro, ani za tydzień, to myślę, że cała rozmowa potoczyłaby się nieco inaczej, ale że pan nie znał angielskiego, potoczyła się jak się potoczyła i starałam się jej nadać jak najbardziej kulturalny bieg, popijając wizje tego co się może wydarzyć wygazowaną kolą. Dzień uznaję za zmarnowany, obawiam się, że to jeszcze nie koniec przygód z łazienką w roli głównej. Chwała Bogu, że mieszkania w HK maluśkie, więc dwa kroki i jestem w łazience. Tik tak, tik tak... Cholera, trzeba się było jednak dać zadeptać...