czwartek, 30 sierpnia 2012

o niedźwiedziej skórze

Mam ochotę zamówić sobie wielką, grubą niedźwiedzią skórę i przechadzać się w niej w tropikach mimo niekończącego się upału. Niech pot spływa mi po karku, bylebym tylko mogła schować się za ścianą grubego włosia, by nic nie targało mojego małego serca. Jeżeli już coś mam chronić, to nie skórę przed szkodliwym wpływem promieni słonecznych, ale właśnie je. Bo niesie wartość samą w sobie. Potrzebuje odciąć się od wszelkich emocji, oczekiwań i próśb, niech świat i jego pokręcone potrzeby rozbija się się o mój futrzany pancerz. Jestem żołnierzem o niedźwiedzich łapach i właśnie włączył mi się tryb pod tytułem walka. Nie zgadzam się na wynoszenie pracy ponad życie. Nie zgadzam się na stawianie ilości ponad jakość. Wszystko, co dobre w moim życiu nigdy nie wynikało z pośpiechu. Moja głowa nie pracuje na akord. Potrzebuję czasoprzestrzeni do "wędrowania, figlowania i swawoli, do marzeń, do wzbijania się i osiągania wyżyn, do popełniania błędów i do inwestowania namiętności." Mam ochotę rozciągnąć swoją duszę, przesunąć niewidzialne granice, by stworzyć zonę, w której będę czuć się bezpiecznie i komfortowo. Miejsce, w którym nie będę cierpieć na apatię i umierać z nudów. Raj, który zawsze będę nosić w sobie i wchodzić do niego, kiedy tylko wokół mnie zbiorą się gradowe chmury. I nie od jutra, bo jutro zostało najbardziej znienawidzonym słowem ostatnich i wszech czasów, ale od dzisiaj. Hodowanie raju - czas start!


poniedziałek, 27 sierpnia 2012

o dziewiątej rocie

To były dwa intensywne tygodnie, naznaczone wieloma precedensami, dziś dziewczyny zawinęły się do domu, norka nam opustoszała, zrobiło się cicho i po krótkiej przerwie znów zostaliśmy pozostawieni na pastwę Chińczyków. Pastwę co najmniej sześciomiesięczną. Tym bardziej rozrywka od wszedobylskiej chińszczyzny choć krótka, była wielce pożądana. W związku z wcześniejszym pobytem dziewcząt i odczuwalnym teraźniejszo ich niebytem w HK rozliczam przyjaźnie, lata spędzone wspólnie na zajęciach, czas, który przeciekł nam przez palce na głupotach i ten bardziej konstruktywnie spędzony.

Jesteśmy dla siebie jak dziewiąta rota, niezniszczalna kompania, legendarni herosi. Przeżyliśmy razem wiele i mam nadzieję, że jeszcze niejedno razem doświadczymy. I mam świadomość tego, że to tylko ja dla nich i oni dla mnie, a cały świat ma w głębokim poważaniu nasze miłości, przywiązanie i nikt nigdy nie będzie z rozrzewnieniem wspominał jak Miśka pojechała sama w szklanej windzie na dach sklepu. I tego od innych nie oczekuję. A od zaangażowanych we wszelkie pomyłki, zdarzenia i inne machlojki (włączając w do przemyt papierosów) jak najbardziej tak.
Przyjaźnie te jakże dla mnie ważne. To taki wielki projekt szkoleniowy, w którym raz jesteś szkolonym, a raz szkoleniowcem. Przyjaźnie nasze naznaczone wielką sinosidą humorów i emocji, dają mi wiele radości i powodów do zmiany własnego stanowiska. Sztuką jest się nie pozabijać w tym ciasnym, ale własnym gronie. Zachwycam się tym, jak nasza przyjaźń z Piotrkiem ewoluowała. Już nie klepiemy się grzecznie po plecach, bo nie o to chodzi. Teraz okładamy się po pyskach, konfrontujemy poglądy i mam nadzieję, że na zdrowie nam to wyjdzie. Ze swojej strony wiem, że tego potrzebuję. Konfrontować siebie.
Przyjaciele powinni być z krwi i kości i tego od nich oczekuję. Wszystko nabiera innego znaczenia w świetle ich poglądów. Dowiaduję się nowych rzeczy o sobie i świecie, bo sama do pewnych informacji bym nie dotarła, nie pomyślała, nie przewidziała. A Wy tak. Dzięki, że mogę Wam skraść trochę tej oryginalności, której jesteście pełni i ponapawać się myślą, że mam przyjaciół na medal.
I już nie mogę się doczekać kolejnego zjednoczenia. A, i macie zajebiste cycki. Serio! Wszystkie trzy! <3







środa, 22 sierpnia 2012

o tym za czym tęsknię

Z żalem muszę przyznać, że Hong Kong kolorowy dostarcza mi coraz mniej wrażeń. Budynki stoją i stać będą, ludzie płyną, słońce świeci, ruchome schody miarowo niosą tłum w górę i są tak zaprojektowane, by nie było odwrotu, wąskie i długie, na wszelki wypadek, gdyby ktoś zmienił zdanie i nie chciał iść do pracy, tłum zdecyduje za niego i pchnie w górę, jedyne wyjście skakać z drugiego piętra na łeb, na szyję i oczywista oczywistość nikt tego nie robi, więc życie toczy się ustalonym rytmem. Chińczycy przemili i prześmieszni i mimo wszystko nie czuję się tu do końca u siebie. Pragmatyczność pragmatycznością, logika logiką, pieniądze pieniędzmi, a Paulina Pauliną. Stało się, a nie sądziłam, że to nastąpi, przynajmniej nie tak szybko, tęsknię za naszą polską nostalgią i melancholijnymi dniami. Za rozmowami do rana, za rozmowami ważnymi przy śniadaniu, za zasypianiem ze słowami na ustach, za zachwytem nad tekstem piosenki, za łzami, które ciekną po twarzy, bo wypowiedziane zdanie dotyka niewidzialnych strun duszy, tęsknię za lasem i bażantami przed domem, za werandą i dobrze znanymi twarzami, za domowym winem i tego, że jestem w miejscu do którego od zawsze pasuje. Tęsknię nie za miejscami, nie do końca za konkretnymi ludźmi, tylko za tym niewyjaśnionym uczuciem, które pozwala mi mieć łzy w oczach i wiedzieć, że mogę sobie na to pozwolić i nikt nie będzie zdziwiony. Za babim latem, które teraz hula nad głowami. I za mroźnym powietrzem, które zapowiada zimę. Aśka mówi, że zawsze się wzrusza, gdy czyta na portalu społecznościowym, że jestem z Rabki, a mieszkam w Hong Kongu.Od wczoraj mnie to też przyprawia o mocniejsze bicie serca.
 Z życia codziennego to chyba tyle, że plecak nie wytrzymał żółwiego trybu życia, kieszenie się pourywały, zamków już dawno nie ma, pod szelkami mam dziury przez które wysypują się drobne.
I wszystko jakoś tak trzyma się na słowo honoru. i nie mam tu na myśli jedynie plecaka. Ta sama Aśka, która się wzrusza, mówi, że ostatni raz kiedy nie byłam żulem, to chyba było na naszej obronie. Pani prawnik, chodzi po ulicach i zachwyca się ludźmi pracującymi w niedalekiej pralni, życiem taksówkarzy - zawodami i pracą, które są naprawdę ludziom potrzebne. Piotrek dodaje, że chyba ostatnim porywem, który miał mnie wznieść na wyżyny była praca w korporacji. Nie mam nic przeciwko, tak naprawdę dobrze się czuję na nizinach i nigdzie się stąd nie wybieram. Wydaje się, że w moim przypadku, to po prostu się sprawdza.Chińskim dzieciakom odpowiada barwna osobowość, (przyznaję, że czasem przekupuję je naklejkami, ale generalnie się lubimy), a ja potrzebuję czystego umysłu, by wymyślać coraz to nowe rozrywki dla moich podopiecznych. W Hong Kongu mogę sobie być żulem ile chcę, jeszcze mi za to dziękują i proszą o więcej. Sztuką jest śliznąć się przez życie, a mi chyba nieźle idzie. Intuicyjnie wybieram co dla mnie dobre i jakoś do tej pory składało się to w całość. Jeszcze jakieś 40 lat takiego łatania pasji, możliwości i pomysłów i wreszcie będę sobie mogła odpocząć. I uznam to za największy mój wyczyn. Że jakoś udało mi się dociągnąć do końca. A jeżeli uda mi się ukończyć ten szalony długodystansowy bieg z przeszkodami w koszuli w kratkę to tym lepiej, będę mogła być z siebie dumna.








No i kto mi powie, że nie jest pięknie? 

niedziela, 12 sierpnia 2012

o metrze i tym co się tam może przydarzyć


Wczoraj wieczorem wracałam metrem z wyspy na naszą część Kawloonu. Uwielbiam Hong Kong nocą, kiedy już pieniądze idą spać, a miasto stygnie po całodniowej gonitwie. Kiedy ulice pustoszeją, a domy zapełniają się ludźmi i wszystko zaczyna być tak jak powinno. Jazdę metrem też lubię, choć czasem spędzam w nim pieć godzin dziennie i wydaje się, że można by było zwariować od tego ciągłego jeżdzenia, ale się nie wariuje. Szczyzorękie siostry pomagają mi przetrwać, nowe słuchawki idealnie odizolowywują od zgiełku, książka na kolanach sprawia, że czas się nie dłuży, a czasami nawet żal wysiadać.
Wczoraj wieczorem wracałam metrem z wyspy na naszą część Kawloonu. Idealnie odizolowana, siedziałam sobie w swoim misternie utkanym kokonie bezpieczeństwa, kiedy mignęły mi żółte spodnie koszykarskie przed oczami i te oto spodnie koszykarskie spodnie zajęły miejsca kolejno, obok mnie i dwa naprzeciwko. Nie podnosząc głowy znad książki pomyślałam, że może warto byłoby się wyprostować, a nie siedzieć taką zgarbioną skoro koszykarz zasiadł obok  i od razu kolejna myśl pogoniła wcześniejszą, pytając skąd u człowieka biorą się takie myśli. Dlaczego dla koszykarza, a nawet trzech, można się wyprostować, a przy facecie w garniaku można się garbić ile wlezie. Analizując to, czy powinnam podnieść głowę, przyjrzałam się dokładnie koszykarskim butom i niebieskim sznurówkom i nogom w butach naprzeciwko. Kiedy wreszcie podniosłam głowę jakieś 7 i pół minuty później, okazało się, że nogi, buty i spodnie faktycznie należą do koszykarskiej kompanii, tyle, że kompania ma lat średnio siedemdziesiąt. Odkrycie to, jakże niespodziewane, sprawiło, że się szeroko uśmiechnęłam i było to dobre posunięcie niczym dwutakt, długi wyskok i wsad do kosza przynoszący punkt mojej zgarbionej jednoosobowej drużynie.
Zwłaszcza, że cała kompania też się uśmiechała, śmiała, dyskutowała głośno o meczu,ocierała pot z czoła, poprawiała skarpetki i w ogóle nie czuć było wieku spoczywającego na jej karku. Chłopaki zachowywali się jakby mieli po dwadzieścia lat i to ja zgarbiona nad książką poczułam się jak wiekowa babcia, podczas gdy staruszkowie wygryźli mnie z mojego miejsca w kręgu życia, siedzą wyprostowani, zadowoleni i młodzi.
Masz tyle lat na ile się czujesz. Nauki odbierane w czasie przejazdu Hong Kong - Kawloon powinny być włączone do systemu edukacyjnego.

środa, 8 sierpnia 2012

o ogólnym zżółwieniu

Od kiedy mieszkam w Hk całkowicie i nieodwracalnie się zżółwiłam. Cały proces zajął niecałe trzy miesiące i postępował stopniowo, rozprzestrzeniał się bez mojej woli i wiedzy i zanim się zorientowałam podstępnie zajął całe moje ciało i oto jestem - w żółwiej odsłonie.
Zaczęło się niewinnie, jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, najpierw zaczęła boleć mnie lewa ręka. Zignorowałam symptomy nadchodzących zmian i przełożyłam torbę na prawe ramię. Nie trwało długo, aż druga ręka stała się równie bezużyteczna jak pierwsza. Z powodu braku kolejnej, chcąc nie chcąc, kupiłam plecak. Zielony. Później już było z górki. Urosły mi paznokcie, błony między palcami, usta zmieniły kształt, wyglądają trochę jak dziób, a ja źle się czuję bez cotygodniowej dawki piasku i oceanicznej wody. Plecak przyrósł mi do pleców i zawsze, ale to zawsze, jest wypchany do granic możliwości. Ostatnio przestałam chodzić, a raczej się ślizgam, pomiędzy ludźmi w metrze, czasami rozpycham ich błoniastymi płetwami, czasami ktoś dostanie skorupą w pysk, gdy się nieopatrznie odwrócę. Najgorsze chyba jest to, że mój umysł zwolnił i jedyny impuls, który może mnie zmusić do działania to listek zielonej sałaty.
I tak dzień po dniu mija żółwie życie powszednie.


piątek, 3 sierpnia 2012

o tym co nie idzie

Nie idzie mi pisanie, bo inne rzeczy zajęły ostatnio mój umysł. Adaptuję się do nowego środowiska i ciało moje, a zwłaszcza głowa, wybrała karaluchy jako idealny przykład adaptacji i wzór do naśladowania. Myśli więc chaotycznie odbijają się od ścian czaszki, mieszają się i nakładają. Okazało się, że muszę się dokształcić. W kilku dziedzinach jednocześnie. Dlatego czytam teraz sześć książek na raz, co częściowo tłumaczy moją nieobecność tutaj. Może to i dobrze, bo wszystkie przeczytane informacje przewalają się w mojej głowie, chaos ogólny trwa i nie wiem, czy umiałabym sklecić coś konstruktywnego. ale może coś fajnego z tego powstanie, w końcu świat, a my razem z nim wzieliśmy się tak naprawdę znikąd. Kosmiczna Energia się rozciągnęła, pyk i już! tak więc kumuluję mysli i energię i też może kiedyś się rozciągnę. Oby!

Z bardziej przyziemnych spraw, czekam jak skazaniec na wyrok o mojej wizie pracowniczej. Co się będzie działo, gdybym jej nie dostała, to sam Święty Juda Tadeusz raczy wiedzieć. Dobra wiadomość jest taka, że zaoobserowałam ostatnio, że na ulicy można sobie zapewnić niezłe obiadki, stołując się na ołtarzykach duchów Phi, więc jakby było naprawdę źle, wiem gdzie jest stołówka i pokarm niebiański na wyciągnięcie ręki.