Z żalem muszę przyznać, że Hong Kong kolorowy dostarcza mi coraz mniej wrażeń. Budynki stoją i stać będą, ludzie płyną, słońce świeci, ruchome schody miarowo niosą tłum w górę i są tak zaprojektowane, by nie było odwrotu, wąskie i długie, na wszelki wypadek, gdyby ktoś zmienił zdanie i nie chciał iść do pracy, tłum zdecyduje za niego i pchnie w górę, jedyne wyjście skakać z drugiego piętra na łeb, na szyję i oczywista oczywistość nikt tego nie robi, więc życie toczy się ustalonym rytmem. Chińczycy przemili i prześmieszni i mimo wszystko nie czuję się tu do końca u siebie. Pragmatyczność pragmatycznością, logika logiką, pieniądze pieniędzmi, a Paulina Pauliną. Stało się, a nie sądziłam, że to nastąpi, przynajmniej nie tak szybko, tęsknię za naszą polską nostalgią i melancholijnymi dniami. Za rozmowami do rana, za rozmowami ważnymi przy śniadaniu, za zasypianiem ze słowami na ustach, za zachwytem nad tekstem piosenki, za łzami, które ciekną po twarzy, bo wypowiedziane zdanie dotyka niewidzialnych strun duszy, tęsknię za lasem i bażantami przed domem, za werandą i dobrze znanymi twarzami, za domowym winem i tego, że jestem w miejscu do którego od zawsze pasuje. Tęsknię nie za miejscami, nie do końca za konkretnymi ludźmi, tylko za tym niewyjaśnionym uczuciem, które pozwala mi mieć łzy w oczach i wiedzieć, że mogę sobie na to pozwolić i nikt nie będzie zdziwiony. Za babim latem, które teraz hula nad głowami. I za mroźnym powietrzem, które zapowiada zimę. Aśka mówi, że zawsze się wzrusza, gdy czyta na portalu społecznościowym, że jestem z Rabki, a mieszkam w Hong Kongu.Od wczoraj mnie to też przyprawia o mocniejsze bicie serca.
Z życia codziennego to chyba tyle, że plecak nie wytrzymał żółwiego trybu życia, kieszenie się pourywały, zamków już dawno nie ma, pod szelkami mam dziury przez które wysypują się drobne.
I wszystko jakoś tak trzyma się na słowo honoru. i nie mam tu na myśli jedynie plecaka. Ta sama Aśka, która się wzrusza, mówi, że ostatni raz kiedy nie byłam żulem, to chyba było na naszej obronie. Pani prawnik, chodzi po ulicach i zachwyca się ludźmi pracującymi w niedalekiej pralni, życiem taksówkarzy - zawodami i pracą, które są naprawdę ludziom potrzebne. Piotrek dodaje, że chyba ostatnim porywem, który miał mnie wznieść na wyżyny była praca w korporacji. Nie mam nic przeciwko, tak naprawdę dobrze się czuję na nizinach i nigdzie się stąd nie wybieram. Wydaje się, że w moim przypadku, to po prostu się sprawdza.Chińskim dzieciakom odpowiada barwna osobowość, (przyznaję, że czasem przekupuję je naklejkami, ale generalnie się lubimy), a ja potrzebuję czystego umysłu, by wymyślać coraz to nowe rozrywki dla moich podopiecznych. W Hong Kongu mogę sobie być żulem ile chcę, jeszcze mi za to dziękują i proszą o więcej. Sztuką jest śliznąć się przez życie, a mi chyba nieźle idzie. Intuicyjnie wybieram co dla mnie dobre i jakoś do tej pory składało się to w całość. Jeszcze jakieś 40 lat takiego łatania pasji, możliwości i pomysłów i wreszcie będę sobie mogła odpocząć. I uznam to za największy mój wyczyn. Że jakoś udało mi się dociągnąć do końca. A jeżeli uda mi się ukończyć ten szalony długodystansowy bieg z przeszkodami w koszuli w kratkę to tym lepiej, będę mogła być z siebie dumna.
No i kto mi powie, że nie jest pięknie?
Z życia codziennego to chyba tyle, że plecak nie wytrzymał żółwiego trybu życia, kieszenie się pourywały, zamków już dawno nie ma, pod szelkami mam dziury przez które wysypują się drobne.
I wszystko jakoś tak trzyma się na słowo honoru. i nie mam tu na myśli jedynie plecaka. Ta sama Aśka, która się wzrusza, mówi, że ostatni raz kiedy nie byłam żulem, to chyba było na naszej obronie. Pani prawnik, chodzi po ulicach i zachwyca się ludźmi pracującymi w niedalekiej pralni, życiem taksówkarzy - zawodami i pracą, które są naprawdę ludziom potrzebne. Piotrek dodaje, że chyba ostatnim porywem, który miał mnie wznieść na wyżyny była praca w korporacji. Nie mam nic przeciwko, tak naprawdę dobrze się czuję na nizinach i nigdzie się stąd nie wybieram. Wydaje się, że w moim przypadku, to po prostu się sprawdza.Chińskim dzieciakom odpowiada barwna osobowość, (przyznaję, że czasem przekupuję je naklejkami, ale generalnie się lubimy), a ja potrzebuję czystego umysłu, by wymyślać coraz to nowe rozrywki dla moich podopiecznych. W Hong Kongu mogę sobie być żulem ile chcę, jeszcze mi za to dziękują i proszą o więcej. Sztuką jest śliznąć się przez życie, a mi chyba nieźle idzie. Intuicyjnie wybieram co dla mnie dobre i jakoś do tej pory składało się to w całość. Jeszcze jakieś 40 lat takiego łatania pasji, możliwości i pomysłów i wreszcie będę sobie mogła odpocząć. I uznam to za największy mój wyczyn. Że jakoś udało mi się dociągnąć do końca. A jeżeli uda mi się ukończyć ten szalony długodystansowy bieg z przeszkodami w koszuli w kratkę to tym lepiej, będę mogła być z siebie dumna.
No i kto mi powie, że nie jest pięknie?






