niedziela, 12 sierpnia 2012

o metrze i tym co się tam może przydarzyć


Wczoraj wieczorem wracałam metrem z wyspy na naszą część Kawloonu. Uwielbiam Hong Kong nocą, kiedy już pieniądze idą spać, a miasto stygnie po całodniowej gonitwie. Kiedy ulice pustoszeją, a domy zapełniają się ludźmi i wszystko zaczyna być tak jak powinno. Jazdę metrem też lubię, choć czasem spędzam w nim pieć godzin dziennie i wydaje się, że można by było zwariować od tego ciągłego jeżdzenia, ale się nie wariuje. Szczyzorękie siostry pomagają mi przetrwać, nowe słuchawki idealnie odizolowywują od zgiełku, książka na kolanach sprawia, że czas się nie dłuży, a czasami nawet żal wysiadać.
Wczoraj wieczorem wracałam metrem z wyspy na naszą część Kawloonu. Idealnie odizolowana, siedziałam sobie w swoim misternie utkanym kokonie bezpieczeństwa, kiedy mignęły mi żółte spodnie koszykarskie przed oczami i te oto spodnie koszykarskie spodnie zajęły miejsca kolejno, obok mnie i dwa naprzeciwko. Nie podnosząc głowy znad książki pomyślałam, że może warto byłoby się wyprostować, a nie siedzieć taką zgarbioną skoro koszykarz zasiadł obok  i od razu kolejna myśl pogoniła wcześniejszą, pytając skąd u człowieka biorą się takie myśli. Dlaczego dla koszykarza, a nawet trzech, można się wyprostować, a przy facecie w garniaku można się garbić ile wlezie. Analizując to, czy powinnam podnieść głowę, przyjrzałam się dokładnie koszykarskim butom i niebieskim sznurówkom i nogom w butach naprzeciwko. Kiedy wreszcie podniosłam głowę jakieś 7 i pół minuty później, okazało się, że nogi, buty i spodnie faktycznie należą do koszykarskiej kompanii, tyle, że kompania ma lat średnio siedemdziesiąt. Odkrycie to, jakże niespodziewane, sprawiło, że się szeroko uśmiechnęłam i było to dobre posunięcie niczym dwutakt, długi wyskok i wsad do kosza przynoszący punkt mojej zgarbionej jednoosobowej drużynie.
Zwłaszcza, że cała kompania też się uśmiechała, śmiała, dyskutowała głośno o meczu,ocierała pot z czoła, poprawiała skarpetki i w ogóle nie czuć było wieku spoczywającego na jej karku. Chłopaki zachowywali się jakby mieli po dwadzieścia lat i to ja zgarbiona nad książką poczułam się jak wiekowa babcia, podczas gdy staruszkowie wygryźli mnie z mojego miejsca w kręgu życia, siedzą wyprostowani, zadowoleni i młodzi.
Masz tyle lat na ile się czujesz. Nauki odbierane w czasie przejazdu Hong Kong - Kawloon powinny być włączone do systemu edukacyjnego.