Od kiedy mieszkam w Hk całkowicie i nieodwracalnie się zżółwiłam. Cały proces zajął niecałe trzy miesiące i postępował stopniowo, rozprzestrzeniał się bez mojej woli i wiedzy i zanim się zorientowałam podstępnie zajął całe moje ciało i oto jestem - w żółwiej odsłonie.
Zaczęło się niewinnie, jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, najpierw zaczęła boleć mnie lewa ręka. Zignorowałam symptomy nadchodzących zmian i przełożyłam torbę na prawe ramię. Nie trwało długo, aż druga ręka stała się równie bezużyteczna jak pierwsza. Z powodu braku kolejnej, chcąc nie chcąc, kupiłam plecak. Zielony. Później już było z górki. Urosły mi paznokcie, błony między palcami, usta zmieniły kształt, wyglądają trochę jak dziób, a ja źle się czuję bez cotygodniowej dawki piasku i oceanicznej wody. Plecak przyrósł mi do pleców i zawsze, ale to zawsze, jest wypchany do granic możliwości. Ostatnio przestałam chodzić, a raczej się ślizgam, pomiędzy ludźmi w metrze, czasami rozpycham ich błoniastymi płetwami, czasami ktoś dostanie skorupą w pysk, gdy się nieopatrznie odwrócę. Najgorsze chyba jest to, że mój umysł zwolnił i jedyny impuls, który może mnie zmusić do działania to listek zielonej sałaty.
I tak dzień po dniu mija żółwie życie powszednie.
Zaczęło się niewinnie, jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, najpierw zaczęła boleć mnie lewa ręka. Zignorowałam symptomy nadchodzących zmian i przełożyłam torbę na prawe ramię. Nie trwało długo, aż druga ręka stała się równie bezużyteczna jak pierwsza. Z powodu braku kolejnej, chcąc nie chcąc, kupiłam plecak. Zielony. Później już było z górki. Urosły mi paznokcie, błony między palcami, usta zmieniły kształt, wyglądają trochę jak dziób, a ja źle się czuję bez cotygodniowej dawki piasku i oceanicznej wody. Plecak przyrósł mi do pleców i zawsze, ale to zawsze, jest wypchany do granic możliwości. Ostatnio przestałam chodzić, a raczej się ślizgam, pomiędzy ludźmi w metrze, czasami rozpycham ich błoniastymi płetwami, czasami ktoś dostanie skorupą w pysk, gdy się nieopatrznie odwrócę. Najgorsze chyba jest to, że mój umysł zwolnił i jedyny impuls, który może mnie zmusić do działania to listek zielonej sałaty.
I tak dzień po dniu mija żółwie życie powszednie.