Budzę się na środku skrzyżowania, neony kolą w oczy, żaden z nich nie wystarczająco znajomo, by dodać otuchy. Znowu nie wiem gdzie jestem. Z podziwu wyjść nie mogę, że można wychlnąć z domu i za pierwszym zakrętem pogubić się we własnych myślach.W znajomym terenie. Pierwszy atak paniki jeszcze jakoś jestem w stanie przyjąć na klatę, ale później to już równia pochyła. Mózg tłucze się o czaszkę, puchnie i uwiera. Chciałoby się go
zostawić jak niechciane dziecko gdzieś przy drodze i pędem wracać do domu,
zanim ktoś się zorientuje, że pod płotem leży umysł porzucony. Tyle, że nie wiadomo, w którą stronę dom.
Później jak w kiepskim filmie, w którym od początku zna się zakończenie, zamknąć drzwi na kłodkę, siedzieć cicho i wyczekiwać
złowieszczego pukania, przepraszam, wydaje mi się, że to Pani własność. No i
masz Ci los, dziękujesz uprzejmie i montujesz umysł porzucony na właściwe
miejsce. Ale on już wie, żeś go nie chciała, że porzuciłaś na pastwę losu, na
deszcz i niepogodę, na słońce i skwar, by zapocił się na śmierć i teraz będzie
się słodko mścił drecząc Cię myślami najgorszymi. Nie ma wyjścia, trzeba będzie
go przebłagać jak Boga wzburzonego, prosić o litość, obiecywać wierność do
grobowej deski i przy okazji najbliższej próbować pozbyć się znowu. Tym razem
nie pod płotem, płot nie zdał egzaminu, tym razem zrzucę ze skarpy z oceanu.
Niech się utopi dziad, pływać na pewno nie potrafi. I tak on planuje kolejną zemstę, znając moje myśli, a
ja morderstwo doskonałe. Symbioza wymuszona narodzinami. Opiekować się sobą jeszcze nie nauczyliśmy, o miłości wzajemnej już nie wspominając. A mówią, że mózg to mięsień, który można wyćwiczyć, jak bicepsy na siłowni. Jak wytrenowanego psa prowadzić na smyczy, siad, leżeć i inne takie.
Ciekawe.