sobota, 4 maja 2013

o filmie



Nie do końca rozumiem, czy to kwestia jakiś decyzji, które podejmowało się w odpowiednim czasie i ja ten moment przegapiłam, czy jeszcze wszystko przede mną i jakoś to się ułoży niezależnie od tego, czy to widzę bardziej czarno, czy biało. Jeszcze wszystko będzie dobrze, tak sobie powtarzam, głupia, nie zdając sobie sprawy z pewnego absurdu tych słów. Z obecności złudzenia, które jakoś przysłoniło moją przyzwoitą, skądinąd, rzeczywistość. Jest przecież tak pięknie. Jak u Wong Kar Waia praktycznie. To jest film z pięknym zakończeniem. Z cudownymi zwrotami akcji i zapierającymi dech zdjęciami. Z dobrze dobraną muzyką. Możemy już otwierać szampana, bo jest co świętować. Możemy ściskać się we łzach, skakać z niewymownej radości i mdleć z oszołomienia. Za dobrze przeżyte chwile uhonorują nas nas palmą. Zresztą, co ja mówię, jak nie dadzą, to sami ją sobie przyznamy, może nawet w ten weekend, na plaży. Od jakiegoś czasu bujamy się po czerwonym dywanie, nie czując jego miękkości pod stopami. Dywan zawsze może się skończyć, bo tak to z dywanami, zwłaszcza tymi lepszymi bywa. Ale pewnie w innym miejscu i innej porze rozwiną kolejny. I znowu będą błyskać flesze i będziemy na pierwszych stronach gazet. Także, nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, show must on, niezależnie od spaczonej perspektywy. Wystarczy zmienić obiektyw. Jakby komuś po drodze zgubiła się głowa to przykleimy w photoshopie i będzie prawie jak ta poprzednia. To tylko kwestia czasu, kiedy opadną maski, nabierzemy powietrza w płuca i znów będziemy mieli siłę powiedzieć, że było nieźle, a teraz jesteśmy już starzy, ale warto było. I gdybyśmy żyli, to raz jeszcze, od początku do końca, do ostatniej kropki, to tak właśnie i nie inaczej.