Nie do końca rozumiem, czy to kwestia
jakiś decyzji, które podejmowało się w odpowiednim czasie i ja
ten moment przegapiłam, czy jeszcze wszystko przede mną i jakoś to
się ułoży niezależnie od tego, czy to widzę bardziej czarno, czy
biało. Jeszcze wszystko będzie dobrze, tak sobie powtarzam, głupia, nie
zdając sobie sprawy z pewnego absurdu tych słów. Z obecności złudzenia, które
jakoś przysłoniło moją przyzwoitą, skądinąd, rzeczywistość.
Jest przecież tak pięknie. Jak u Wong Kar Waia praktycznie. To jest
film z pięknym zakończeniem. Z cudownymi zwrotami akcji i
zapierającymi dech zdjęciami. Z dobrze dobraną muzyką. Możemy
już otwierać szampana, bo jest co świętować. Możemy ściskać się we łzach, skakać z niewymownej radości i mdleć z oszołomienia. Za dobrze przeżyte
chwile uhonorują nas nas palmą. Zresztą, co ja mówię, jak nie
dadzą, to sami ją sobie przyznamy, może nawet w ten weekend, na plaży. Od jakiegoś czasu
bujamy się po czerwonym dywanie, nie czując jego miękkości pod
stopami. Dywan zawsze może się skończyć, bo tak to z dywanami, zwłaszcza tymi lepszymi bywa. Ale pewnie w innym
miejscu i innej porze rozwiną kolejny. I znowu będą błyskać
flesze i będziemy na pierwszych stronach gazet. Także, nie ma co
płakać nad rozlanym mlekiem, show must on, niezależnie od
spaczonej perspektywy. Wystarczy zmienić obiektyw. Jakby komuś po drodze zgubiła się głowa to przykleimy w photoshopie i będzie prawie jak ta poprzednia. To tylko kwestia czasu, kiedy opadną maski, nabierzemy powietrza w płuca i znów będziemy mieli siłę
powiedzieć, że było nieźle, a teraz jesteśmy już starzy, ale
warto było. I gdybyśmy żyli, to raz jeszcze, od początku do końca, do ostatniej kropki, to tak właśnie i nie inaczej.