Miało być o aurze lepszej i gorszej, więźniach serwujących obiady i smakach HK, ale wżarła mi wygłodniała maszyna posta, a ja jako człowiek wielce niecierpliwy nie ma namniejszej ochoty pisać kolejny raz o tym samym, więc aura i smaki będą musiały zaczekać, aż wróci mi siła charakteru i siądę kolejny raz do komputera.
W zamian podaruję Wam kilka słów o przedtem, potem i disneylandzie, co może być nawet lepsze od smaków. Zresztą, zaraz się okaże.
Wczoraj przyjmowaliśmy gościa, a że rzadko nam się to zdarza w naszej norce, jest to godne opisania.
Niko, gość nasz, jest Filipińczykiem. Ma pewnie koło 30 lat, ale wygląda na 20 i jest tak słodki, że człowiek chciałby kruszynę przygarnąć i się nią opiekować, jak jakiegoś chomika, karmić i tulić, a Niko nie musiałby nic robić, tylko być i się uśmiechać. Filipińczycy to fajny naród, i jeżeli piszę fajny, to naprawdę mam na myśli fajny. Małe to to, a radosne, że hej! Życia lekkiego nie mają, na Filipinach bieda aż piszczy i tajfun za tajfunem niszczy im co biedoki sobie tam wygospodarują. Całe więc rzesze przyjeżdzają do HK, zarabiają gorsze i ciułają na chatkę na filipińskiej plaży. Najpiękniejsze jest to, że Filipińczycy niczym się nie zrażają. Karaluchy ich się nie imają, brud nie przeszkadza, ciepło nie męczy. Nie mają żadnego poczucia krzywdy, uśmiecha się to to cały czas, a życia lekkiego nie ma. W niedzielę HK należy do Filipińczyków. Zajmują wszystkie parki, skwerki, ulice. Tańczą, robią pikniki, śmieją się, gotują, siedzą na kartonach i ciupią arbuzy. Niedziela jednak szybko mija i zaczyna się kolejny 6dniowy tydzień pracy. Co to za nacja, której czas się nie ima, zmarszczki się nie pojawiają, życie ich nie łamie?!
To tak w kwestii wprowadzenia. Wracając do naszego gościa. Niko jest tancerzem i pracuje w Disneylandzie.
Razem z całą grupą Filipińczyków raz, dwa, a czasem nawet trzy razy dziennie tańczy na paradzie. Raz jest Myszką Miki, raz Kopciuszkiem. Jutro będzie grał Stitcha z historyjki o Lilo i małym potworku. Jakby się mu dobrze przyjrzeć to nawet trochę jak ten Stitch wygląda, uśmiech szeroki, oczka jak węgliki.. Zresztą, co ja mówię, wszyscy Filipińczycy wyglądają jakby ich ktoś żywcem z kreskówki wyjął!
I tu dochodzimy do sedna sprawy, czyli do przedtem i potem. Niko mówi, żebyśmy się zaciągnęli do trupy, bo niedługo są kastingi. I może właśnie o to chodzi? Żeby rzucić wszystko co podpowiadane rozumem, żyć sobie przez kilka miesięcy kolorowym życiem w Disneylandzie, poznać kupę dziwnych ludzi, wyleżeć się na plaży z Filipińczykami i cieszyć się życiem. Ale my nie możemy, bo przecież nie po to tyle studiowaliśmy (przedtem), by przed ludźmi skakać jak te bałwany i gdzie nas to doprowadzi (potem)? Przecież tu trzeba planować, myśleć, już teraz co będzie w przyszłości. I jeżeli by założyć, że Budda miał rację i przeszłości (przedtem) nie ma, to zmarnowałam rok na układanie się z moją przeszłością, która mnie bolała (a skoro jej nigdy nie było to jak mogło boleć i dlaczego musiałam się z nią uporać), i gdyby posłuchać Niko i faktycznie zacząć żyć teraz, bo potem będzie potem, więc i potem będziemy się martwić, to faktycznie ma to sens i Filipińczycy jako jedyna nacja to odkryła i Nobla im za to, że tak ważnych informacji nie trzymają dla siebie, a dzielą się z nami! I jeżeli kiedyś faktycznie nastąpi to potem, do którego się tak szykujemy, że zapomniamy o dzisiaj, a potem, jeżeli tak dobrze pomyśleć, jest bardzo niepewne w swojej potemności, to w chwili potem będę mogła mówić, że Ciotka, Babka(?) Paulina żyła kiedyś na krańcu świata i była Myszką Miki w Disneylandzie i były to piękne czasy.
Ale to wszystko potem...
Niko
W zamian podaruję Wam kilka słów o przedtem, potem i disneylandzie, co może być nawet lepsze od smaków. Zresztą, zaraz się okaże.
Wczoraj przyjmowaliśmy gościa, a że rzadko nam się to zdarza w naszej norce, jest to godne opisania.
Niko, gość nasz, jest Filipińczykiem. Ma pewnie koło 30 lat, ale wygląda na 20 i jest tak słodki, że człowiek chciałby kruszynę przygarnąć i się nią opiekować, jak jakiegoś chomika, karmić i tulić, a Niko nie musiałby nic robić, tylko być i się uśmiechać. Filipińczycy to fajny naród, i jeżeli piszę fajny, to naprawdę mam na myśli fajny. Małe to to, a radosne, że hej! Życia lekkiego nie mają, na Filipinach bieda aż piszczy i tajfun za tajfunem niszczy im co biedoki sobie tam wygospodarują. Całe więc rzesze przyjeżdzają do HK, zarabiają gorsze i ciułają na chatkę na filipińskiej plaży. Najpiękniejsze jest to, że Filipińczycy niczym się nie zrażają. Karaluchy ich się nie imają, brud nie przeszkadza, ciepło nie męczy. Nie mają żadnego poczucia krzywdy, uśmiecha się to to cały czas, a życia lekkiego nie ma. W niedzielę HK należy do Filipińczyków. Zajmują wszystkie parki, skwerki, ulice. Tańczą, robią pikniki, śmieją się, gotują, siedzą na kartonach i ciupią arbuzy. Niedziela jednak szybko mija i zaczyna się kolejny 6dniowy tydzień pracy. Co to za nacja, której czas się nie ima, zmarszczki się nie pojawiają, życie ich nie łamie?!
To tak w kwestii wprowadzenia. Wracając do naszego gościa. Niko jest tancerzem i pracuje w Disneylandzie.
Razem z całą grupą Filipińczyków raz, dwa, a czasem nawet trzy razy dziennie tańczy na paradzie. Raz jest Myszką Miki, raz Kopciuszkiem. Jutro będzie grał Stitcha z historyjki o Lilo i małym potworku. Jakby się mu dobrze przyjrzeć to nawet trochę jak ten Stitch wygląda, uśmiech szeroki, oczka jak węgliki.. Zresztą, co ja mówię, wszyscy Filipińczycy wyglądają jakby ich ktoś żywcem z kreskówki wyjął!
I tu dochodzimy do sedna sprawy, czyli do przedtem i potem. Niko mówi, żebyśmy się zaciągnęli do trupy, bo niedługo są kastingi. I może właśnie o to chodzi? Żeby rzucić wszystko co podpowiadane rozumem, żyć sobie przez kilka miesięcy kolorowym życiem w Disneylandzie, poznać kupę dziwnych ludzi, wyleżeć się na plaży z Filipińczykami i cieszyć się życiem. Ale my nie możemy, bo przecież nie po to tyle studiowaliśmy (przedtem), by przed ludźmi skakać jak te bałwany i gdzie nas to doprowadzi (potem)? Przecież tu trzeba planować, myśleć, już teraz co będzie w przyszłości. I jeżeli by założyć, że Budda miał rację i przeszłości (przedtem) nie ma, to zmarnowałam rok na układanie się z moją przeszłością, która mnie bolała (a skoro jej nigdy nie było to jak mogło boleć i dlaczego musiałam się z nią uporać), i gdyby posłuchać Niko i faktycznie zacząć żyć teraz, bo potem będzie potem, więc i potem będziemy się martwić, to faktycznie ma to sens i Filipińczycy jako jedyna nacja to odkryła i Nobla im za to, że tak ważnych informacji nie trzymają dla siebie, a dzielą się z nami! I jeżeli kiedyś faktycznie nastąpi to potem, do którego się tak szykujemy, że zapomniamy o dzisiaj, a potem, jeżeli tak dobrze pomyśleć, jest bardzo niepewne w swojej potemności, to w chwili potem będę mogła mówić, że Ciotka, Babka(?) Paulina żyła kiedyś na krańcu świata i była Myszką Miki w Disneylandzie i były to piękne czasy.
Ale to wszystko potem...
Niko
