Zaspałam dziś na zajęcia o 17.30. System drzemek popołudniowych okazał się mieć jedną poważną wadę.
I tą luką jest za cichy budzik. Świat się nie zawalił. Czas płynie dalej.
Umówiłam się z Piotrkiem na obiad w restauracji nad którą mieszkamy. I tu wracam do posta, który został dawno temu napisany, a zostął wżarty przez nienasycony internet.
Restauracja nazywa się "Grube Słońce", ale w naszym lokalnym gronie nazywamy ją "U więźniów". Restauracja może i nieco obskurna, ale panowie serwują tam najlepszy makaron po singapursku w mieście. Po singapursku znaczy się z resztek. Generalnie nudle, curry, trochę szynki, trzy krewetki, trochę warzyw i jajko na koniec. Żeśmy mieli nosa, wiedzieliśmy gdzie zamieszkać.
Panowie - Więźniowie, a jest ich sporo, nosili do tej pory szare koszule i kaloszki po kostki i stąd nasza prześmiewczy zwyczaj nazywania ich więźniami. Śmialiśmy się, że pracują tam za karę, odpracowywują dożywocie, bo w Chinach nie ma miejsca dla darmozjadów. Wpadaliśmy często i zwykle zamawialiśmy singapur style, w związku z tym, na sam nasz widok, kluski zaczynają skwierczeć na pataleni.
Ciężki czas przeżywaliśmy w lipcu, kiedy restauracja się zamknęła na jakiś czas. Wyniesiono dosłownie wszystko razem z podłogą i sufitami. A następnie wniesiono na nowo. Więźniów wysłano na przymusowe wakacje na Majorkę. Teraz restauracja to naprawdę grube słońce. Aż kipi od złota i neonów. A więźniowie zmienili swoje szare uniformy na kamizelki ze złotymi guzikami i tylko ręce niedomyte, papieros w ustach i ogólne zagubienie zdradzają, z kim naprawdę mamy do czynienia.
I tą luką jest za cichy budzik. Świat się nie zawalił. Czas płynie dalej.
Umówiłam się z Piotrkiem na obiad w restauracji nad którą mieszkamy. I tu wracam do posta, który został dawno temu napisany, a zostął wżarty przez nienasycony internet.
Restauracja nazywa się "Grube Słońce", ale w naszym lokalnym gronie nazywamy ją "U więźniów". Restauracja może i nieco obskurna, ale panowie serwują tam najlepszy makaron po singapursku w mieście. Po singapursku znaczy się z resztek. Generalnie nudle, curry, trochę szynki, trzy krewetki, trochę warzyw i jajko na koniec. Żeśmy mieli nosa, wiedzieliśmy gdzie zamieszkać.
Panowie - Więźniowie, a jest ich sporo, nosili do tej pory szare koszule i kaloszki po kostki i stąd nasza prześmiewczy zwyczaj nazywania ich więźniami. Śmialiśmy się, że pracują tam za karę, odpracowywują dożywocie, bo w Chinach nie ma miejsca dla darmozjadów. Wpadaliśmy często i zwykle zamawialiśmy singapur style, w związku z tym, na sam nasz widok, kluski zaczynają skwierczeć na pataleni.
Ciężki czas przeżywaliśmy w lipcu, kiedy restauracja się zamknęła na jakiś czas. Wyniesiono dosłownie wszystko razem z podłogą i sufitami. A następnie wniesiono na nowo. Więźniów wysłano na przymusowe wakacje na Majorkę. Teraz restauracja to naprawdę grube słońce. Aż kipi od złota i neonów. A więźniowie zmienili swoje szare uniformy na kamizelki ze złotymi guzikami i tylko ręce niedomyte, papieros w ustach i ogólne zagubienie zdradzają, z kim naprawdę mamy do czynienia.