Od tygodnia ćwiczę umieranie. Nie taka prosta prawa jakby się zdawało. Tyle opcji i pozycji do wyboru. Na leżąco, na brzuchu, na wznak, z ręką zwisającą z łóżka w dramatycznym geście. Z głową w tej samej pozycji i otwartymi oczami, by wzmóc dramatyzm jeszcze więcej. Straszę Piotrka zwłokami, które od czasu do czasu przemieszczają się w stronę kuchni po kolejną szklankę wody a następnie wracają na swoje miejsce, by gnić dalej. Czasem w zrywie trupiej energii zamiotę pół podłogi, po czym rzucę miotłę i paprochy i wracam do łóżka myśleć dalej o zaświatach. Piotrek już zaczął wznosić modły do tylko siebie znanego Boga: dobry jeżu, a nasz panie daj jej wieczne żulowanie. Rozmarzyłam się w kwestii przeniesienia się na wieczne pastwiska, ale widzę, że nie taka prosta sprawa z tym umieraniem.
Z ćwiczeń dostałam piątkę i skierowanie z powrotem do życia ze skutkiem natychmiastowym.
Z ćwiczeń dostałam piątkę i skierowanie z powrotem do życia ze skutkiem natychmiastowym.
No to nadchodzę.


