niedziela, 20 stycznia 2013

o rezygnowaniu

Mam na imię Pola, od pół roku mieszkam w Chinach i dziś wykrzesałam z siebie nieznane mi dotąd pokłady energii i nieustępliwości o które bym siebie nie podejrzewała. Miło się zaskoczyłam, i kolejny raz doświadczam, że warto było wyjechać tak daleko, choćby po to by je odkryć.
Jednak trochę tak jest, że w Polsce się nie rezygnuje, nie mówi się wprost, klepiemy się po główkach, mówimy ogólnikami, wijemy się jak piskorze i jakoś to wszystko się układa. W Chinach okazało się, że tak nie można, nie da rady, w końcu, że to wielce niewskazane i szkodzi zdrowiu, a biorąc pod uwagę, że zdrowie mam tylko jedno, doszliśmy do punktu, w którym albo, kurwa, oni albo ja.

Zrezygnować z zajęć/pracy to wysiłek niewspółmierny do rezultatów, jednym słowem gra niewarta świeczki.
Argumenty używane w kolejności: nie mogę więcej uczyć - nie mam czasu - mam inne zajęcia - obowiązki - marzenia - chcę sobie jeszcze pożyć.
Co zrobiliśmy, że tak się zachowujesz - dlaczego myślisz tylko o sobie - tu następuje długie łkanie - następnie zmiana taktyki z zastraszającej na proszącą - proszę poucz go jeszcze to mały chłopiec.

Tak się składa, że cały Hong Kong i pół Chin jest pełen małych chłopców, a ja jestem jedna i jakbym się nie ugoniła, koniec końców, wszystkich małych chłopców angielskiego nie nauczę. Nawet nie jestem prawdziwym nauczycielem.

Masz jakieś sugestie - chciałabym pracować mniej. Mam dla Ciebie propozycję - pracuj więcej.

Czeka mnie jeszcze jedna, poważna rozmowa w środę, ale zachwycona nowo odkrytymi pokładami sił, będę przygotowana. I od wczoraj, gdy rozpętałam tu wojnę chińską o dzieci, tłuką mi się po głowie słowa Stasiuka, który mówił, że "Ale też satysfakcja, że nie wszyscy dali się opętać ideą hodowli zdrowego człowieka:  żeby człowiek był coraz tańszy w obsłudze, dłużej żył, by więcej pracować i coraz więcej konsumować." 
Chińczycy są nieznośni. Ale nie z nami takie numery.