sobota, 5 stycznia 2013

o Sandrze chandrze

Jestem nie do życia, ale wypadałoby ten stan pominąć minutą ciszy. Moja wszechpolska dusza domaga się poważnej dawki narzekania, niestety nie mogę jej w żaden sposób pomóc, więc będzie musiała się do tego stanu przyzwyczaić, zacisnąć zęby i przeczekać. Mogłabym ponarzekać na zimę i mało słońca, ale stan pogody jest daleki od wymaganego, zimno zbyt mało odczuwalne, więc temat rzeka w tym przypadku nie zda egzaminu. Mogłabym przyczepić się jak pijawka do pracy i rutyny, jednak biorąc pod uwagę, że pracuję w niepełnym wymiarze godzin otrzymując za samą obecność swej osoby pełnowartościową wypłatę, będę musiała sobie odpuścić. Im dalej w las tym gorzej. Prawie nie wpuszczono mnie na film dozwolony od lat osiemnastu, więc odchodząca młodość i starzenie odpada. Że bywam sama już dawno przestało mi być smutno. Figura jak marzenie - nie da rady. Nuda, w żadnym wypadku, cały czas się coś dzieje. Jednym słowem, z braku laku, zasuszam swoją polską duszę. Pewnego dnia wstanę, a ona jak wylinka zostanie na łóżku i już nigdzie za mną się nie powlecze.
Wysłałabym Wam zdjęcia zrobione moją chińską podróbką, w ramach potwierdzania, jak mi dobrze z moją zajebistością, ale nie chce się zainstalować na moim komputerze. Nie wszystko zatem takie piękne, jakby się zdawało, swoją urojoną frustrację wyładuję więc wciskając dziko jej plastykowe klawisze. Znalazłam wroga publicznego na dzisiejszy wieczór, jestem uratowana. Dobranoc.