piątek, 25 maja 2012

Rzecz o Piotrku

Niektórym z Was należą się wyjaśnienia dotyczące osoby niejakiego Piotrka, który jest częściowo odpowiedzialny za moją wielką ucieczkę z Alcatraz. Wszystkim po kolei i każdemu z osobna muszę tłumaczyć, że Piotrek nie jest moim chłopakiem. Nie przeszkadza mu to jednak codziennie budzić mnie kawą i świeżo wyciśniętym sokiem z pomarańczy, być ze mną w hongkongskim zdrowiu, szczęściu, w smutku i chorobie. Z Piotrkiem łączy mnie wiele, choćby to, że potykamy się w tym samym momencie, tą samą nogą. Oboje mamy blizny na czole. Piotras przycedził w filar w wieku 20 lat, Kukurysia w płytkę chodnikową w wieku 12. Mamy podobne doświadczenia, przewineliśmy się przez kilka krajów, lubimy włóczęgę i równocześnie zaczęły nam robić się zmarszczki na czole. Zastanawiamy się nad tymi samymi kwestiami, męczą nas te same pytania. Kiedy pomyślę, że muszę mu wysłać smsa, w tym samym momencie zaczyna dzwonić mój telefon. Jesteśmy tacy sami, dlatego drzemy się na siebie jak opętani, wymieniając poglądy i ścierając punkty widzenia, niezależnie od tego czy to środek ulicy, czy stacja metra. I choć drę się na niego jakby mnie ktoś ze skóry obdzierał i największą krzywdę robił, to jednak słucham tego, co wykrzykuje, bo wiem, że robi to w najlepszej wierze, i odkrzykuję, bo przecież muszę postawić na swoim. Najśmiejszniejsze jest to, że mógłby nic nie mówić, bo wiem co powie, zanim to zrobi. Jak jest zły, to odczuwam jgo złość przez własną skórę. Jak coś go wkurza, to wiem dlaczego, bo sama irytowałabym się z tego samego poziomu.  Razem robimy obczajki w barach, razem biegniemy przez deszcz. Razem jemy obiady, choć Piotras mówi, że jedzeniem nigdy się nie dzieli.
I tylko Piotras lubi mieć wszystko poukładane,zaczynając od życia, a na majtkach skończywszy, a mi wszystko jedno...

Taka to przyjaźń zawlekła mnie na koniec świata.