poniedziałek, 24 czerwca 2013

o porzucaniu tego co dobre

A więc stało się jak przypuszczałam. Azja złamała mi serce, mimo tego, że jeszcze rok temu sierpniową porą gotowa byłam wyjechać z dnia na dzień i porzucić to zwariowane miasto w diabły. Wszystko się ułożyło, nabrało mniej lub więcej sensu w moich polskich oczach, a dziś rozpoczynam proces zawijania korzeni.
Obym do przyszłej niedzieli się nie wykrwawiła na śmierć.

Zresztą sami popatrzcie. Jak mogę Azję porzucić?