wtorek, 30 kwietnia 2013

o tym co przeminęło z wiatrem

Puff! Szampan! Bąbelki i gromki aplauz! Jutro mija rok od kiedy umościłam się na azjatyckiej ziemi i uwiłam gniazdo szerszenie w Piotrkowej odpucowanej norce. Nora odetchnie kiedy się z niej zabiorę ze swoimi gratami. Bajka chińska dobiega końca i jak to zwykle w bajkach bywa, przewrotnymi drogami dotarłam do happy endu. Turbulencje były, a jakże. Były też wielkie odkrycia. I tak sobie pomyślałam, że nie było tak źle, jakby się czasem wydawać mogło w momentach opresji i niedoli. Nawet karaluchy można polubić i do naprzemiennego deszczu i duchoty przyzwyczaić. Wczoraj zachwyt nad życiem własnym osiągnął zenit i nawet sraczka była by została wyniesiona na ołtarz, ale w porę się opamiętałam, dałam sobie po mordzie i biegunkę zostawiam tam gdzie była. Oczywiście nawiedzają mnie myśli, że jednak było to dobre, stworzone przez Boga jedynego, stwarzane przez 365 dni bez wytchnienia i teraz żal porzucać więzi już nawiązane, podwórka oswojone i ulice znajome. Ale tym razem obiecałam sobie nie oglądać się wstecz za tym, co zostawiam, podnieść brodę znad  ziemi, co trudne czasem, ze względu na ograniczenia spowodowane niewielkim wzrostem, wziąć co moje, wyćwiczone, odkryte, odszukane i brać nogi za pas razem z tobołami zanim melancholia mnie dopadnie, nostalgia zatrzyma, brak wizji klarownych zakleszczy i nigdzie się nie ruszę. Tropie swojej wilczej po raz kolejny mówię "siema, to gdzie teraz?" i wydupcam za drzwi, zanim mnie macki dopadną bezpieczeństwa.

Na dowód nostalgii przyczajonej w pełnej gotowości za drzwiami, by mnie schwycić kiedy się tylko z Nory wychylę zdjęcia przyjaciół. Więzi na piasku hongkongskim zbudowanych, które mam nadzieję, mimo wszystko, będą trwać.