wtorek, 2 kwietnia 2013

O Wielkiej Nocy w Nepalu

Przed świętami trochę się zakręciłam, pogubiłam i jeszcze nie odnalazłam. Zgubił mnie dzień codzienny, nieznajomość prostej prawdy, że godzina ma tylko 60 minut i z każdą mijającą sekundą moje atomy coraz mniej mają ochotę trzymać się w kupie, co zmierza nie mniej ni więcej, a ku wielkiemu dryfowaniu dusz.
W związku z tym każdego dnia robię się lżejsza i lżejsza, kości robią się puste, odrzucam niepotrzebną materię i za czas jakiś skończy się to dryfowaniem do centrum Wszechświata. Zanim jednak co do czego, lewitowanie miałam okazję poćwiczyć w Nepalu. Trafiła mi się gratka nie z tej ziemi i jak ustaliłyśmy z Agą, wyczerpałam swój limit szczęścia przeznaczony na ten ziemski żywot i teraz w każdej chwili może porwać mnie licho, więc gdybyście mnie pewnego dnia nie zastali mnie w miejscu, w którym powinnam być, oznacza to, że już przemierzam przeklęte ścieżki z Wolandem jadąc okrakiem na stłuściałym wieprzu i pokutuję za gratisowy pobyt w Himalajach i radowanie się dostępem do elektryczności w Kathmandu, w którym przez 14 godzin panuje ciemność, dzieci nie grają na komputerach, ludzie nie ładują komórek, a wielotysięczne miasto znika z powierzchni Ziemi o zachodzie słońca, dryfuje do Centrum Wszechświata i wraca na swoje miejsce wraz z pierwszymi promieniami słońca.
Taka oto, ja, niepozbierana, dotknęłam tajemnicy życia i nieżycia, przywitałam się z Himalajami i z nadmiaru wrażeń jeszcze nie wierzę w to, co było moim udziałem nieplanowanym.

A teraz czekam, aż dopadnie mnie karma, bo w żaden sposób nie zasłużyłam sobie na bratanie się z górami, lewitację i dotykanie Nieba. Choć może mamy po prostu Wielkanoc, a w Wielkanoc takie historie się zdarzają, zwłaszcza tym, którzy sobie nie zasłużyli.