Nadszedł taki czas, że ograniczyłam rację moich codziennych
radości. Tak naprawdę, radość mam jedną i jest nią otrzymywanie wiadomości z
polskiego świata. I nie dlatego, że świat, ten tutaj jest gorszy, albo mniej
interesujący, bo przecież są i palmy i pałeczki do jedzenia i drzewa inne i
zimno nie bywa. I generalnie przeszły mi frustracje wynikające z uczenia małych
chińskich skunksów angielskiego, wszystko mi jedno ostatnimi czasy. I nie mogę
narzekać, że nic się nie dzieje. Znalazłam sobie trzy kursy graficzne na trzy
ostatnie miesiące pobytu, więc jest co robić. I mimo wszystko niecierpliwie
czekam każdego dnia, aż w Polsce wybije siódma rano, chwytam za telefon i to
daje mi poczucie szczęścia. Budowanie relacji, wysłuchiwanie wieści, gadanie o
wszystkim i o niczym co po drugiej stronie globu, to jest moje hobby i radość
codzienna.