wtorek, 2 października 2012

o planktonie

Ostatnie dni września przeciekły mi przez palce. Nastały czasy przesytu. Wszystkiego było w bród. Pławiłam się jak tłusta ryba w planktonie, nie mogąc uwierzyć w ogólny nadmiar wszechrzeczy. Wymiary w których funkcjonowałam nałożyły się na siebie, czas się skurczył zamiast rozciągnąć i ledwie zdążyłam z tłustą rybią dupą na wszystkie wesela. Chiński pomieszał się z hiszpańskim, grafika ze zdjęciami, pomyliły mi się dzieci i końcowe przystanki metra. Na koniec wszystkiego zdecydowałam się na chwilę odpoczynku, wlazłam na ośmiometrową skałę nad wodospadem i nie skoczyłam. Kontemplowałam swoje nogi i strachy przez dobre kilkadziesiąt minut i zrezygnowawszy spuściłam się jak rasowa kozica po mokrych skałach w dół, by na koniec poślizgnąć się na glonie i rypnąć głową w otchłań wody. Stłuściałam wewnętrznie i teraz moim przeznaczeniem jest być daniem głównym, a nie przystawką. Wolne dobrze mi zrobiło, chwała Republice Chińskiej za trzydniową celebrację. Odwiedziłam Wszechświat, powiedział, że nie zanosi się na koniec świata, na dowód tego na spotkanie przyszedł z kolegami. Powrót do rzeczywistości bolesny umiliłam sobie prysznicem pod bieżącą wodą i teraz spokojnie mogę oddać się w ramiona sennego Morfeusza.

A dla Was w kolejności:
Czas Apokalipsy, Wszechświat, Wszechświat z kumplami, Wszechświaty u wodopoju, Święty Spokój, Asia, Franek & Ocean, Wodospady i Ściany, Król Życia.

Dobranoc.