czwartek, 25 października 2012

O swetrze


Kupiła kolejny sweter. Sama siebie nie poznaje. Jakby to miało pomóc na zło mojego świata. Jakby jeden sweter w norweskie wzory mógł rozwiązać niemoc twórczą, roztargnienie i ogólny niedomiar czasu. W planach ma kolejny i kurtkę. O, złudna nadziejo! Jesień się jeszcze nie zaczęła i na upartego można będzie chodzić w japonkach do grudnia. Sweter, który miał pozwolić na ciche zapomnienie w jego czeluściach, być ucieczką w chwili niemocy, ciepłą przystanią w tym wrogim świecie stał się wyrzutem sumienia, omenem najgorszego, złowieszczym maszkaronem szepczącym wciąż Memento Mori. Czas przeznaczony na szeroko rozumiane życie cieknie mi przez palce. Sweter śmieje się szyderczo i nie wprost mówi to, co sama czuję przez skórę . Że mi tak będzie ciekło jeszcze jakiś czas. Krótszy niż dłuższy domyślam się z tonu wełnianego. Aż się ciurek skończy. Później jeszcze kilka kropel, które raczej skały nie wydrążą.  Nie poddam się łatwo, ale myślę, że jestem, jak każdy Polak od zarania dziejów, na straconej pozycji. Historia podpowiada kilka rozwiązań, można próbować się oswobodzić, mianować się Kościuszką, przywdziać kosę i robić swoje dopóki nie zaleją nas przerastające siły wroga, nie zamachać białą flagą w chwili śmierci i umierać z myślą (i honorem), że się chociaż próbowało. Można też po prostu emigrować/salwować się ucieczką/wydupcać - tyle, że tą opcję już wykorzystałam, trzeba będzie emigrować w inny wymiar i tam próbować ocalić duszę. I pewności żadnej, że sweter nie przyczłapie za mną. Można też wg wielce staropolskiego zwyczaju być psem ogrodnika i samemu nie mieć, a drugiemu nie dać. Ponieważ do wojny nie jestem gotowa, a emigracyjna dola w trakcie, opcja trzecia wydaje się najdostępniejsza. Takie dwa w jednym. Plan jest więc taki.  Pochowajcie mnie w tym swetrze. Jak już mi tak ma wisieć nad uchem i być alfą i omegą, choć sam zalatuje chińską podróbą, a ode mnie wymaga autentyczności na każdym kroku, to niech przynajmniej ze mną zgnije, drań. 
I zobaczymy kto będzie bardziej Mori, jak mu robaki włóczkę zaczną podgryzać.
 Memento Mori.