wtorek, 9 października 2012

o ryżu

Atmosfera azjatyckiej ziemi udziela się. Buddyzm przenika się z animalizmem. A najbardziej niespodziewane refleksje nadchodzą ludzi nad miską strawy. Zauważyłam, że dużo trudniej mi zjeść porcję ryżu niż kotleta pałeczkami. Zmacham się nad tą miską, zmacham, a najeść nigdy nie najem. Mięso jeszcze jako, ale te ziarenka. Kuuurwa. Wychodzi na to, że małe rzeczy są trudniejsze od dużych projektów. Codzienne życie przerasta, dlatego błogosławieni Ci, którzy codziennie rano wychodzą i idą przerzucać kartony, pilnować parkingów, zamiatać ulice. Oto prawdziwy heroizm dnia codziennego. Do diabła z wizjonerami, małość jest ciężka.Uwielbiam ludzi, którzy nie pozwalają na to, by ich niedostatki zdefiniowały to kim są. Tych, którzy walczą o lepsze życie i siebie. Którzy osiągają wiele mimo skomplikowanych sytuacji, tragicznego pochodzenia i wszelkich przeciwności losu. Uwielbiam tych, którzy nigdy nie osiadają na laurach, lawirują pomiędzy życiem a śmiercią, obowiązkami i pasjami.Czasami wiszą nad przepaścią, mają nie równo pod sufitem, zapominają zjeść, nie liczą czasu, czasami nie wiedzą, po co przyszli i o czym przed chwilą mówili. I równocześnie mam świadomość bardzo piekącą, że to gdzie jestem, to zbieg pewnych wypadków, trochę pracy podsypanej odwagą i innych cech, których nawet nie jestem w stanie nazwać.
Z Azjatyckich przypadków codziennych to ostatnio nie mogę narzekać na przestój. Nie dalej jak wczoraj
pomogłam mnichowi przyjezdnemu wyplątać się z bramki metra, bo się chłopek zakręcił w okowach metalu i własnej szatki. Bieda, że podobno im nie wolno dotykać kobiet, może z tego cała ta panika niezrozumiała, ale jakby nie było to ja dotykałam jego, a nie on mnie, więc może Budda wybaczy. Dziś za to, Hei Hei popłakał mi się na zajęciach. Pięciolatek, który na lekcji angielskiego może zrobić 21 pompek i codziennie próbuje mi wmówić, że jest superbohaterem popłakał się na myśl, że kiedyś umrze. Generalnie, że wszyscy umrzemy. Widać i superbohaterowie miewają chwile słabości. Próbowałam mu wytłumaczyć, że Bóg przygotował nam nowe miejsce, w co sama do końca nie wierzę, ale nie będę małemu tłumaczyć, że teacher Pola będzie niedługo kupką pyłu niesionego przez wiatr. Nie umiałam odpowiedzieć na kluczowe pytanie czy w Niebie jest Cartoon Network i telewizor, co tylko wzmogło nasz mały duchowy kryzys. Szczwana bestia nie dała się też omamić zapewnieniem, że jak tylko się tam dostanę to mu dam znać, czy tam mają telewizorki i czy będę się dobrze bawić, bo skoro umarłam, to już tych ważnych informacji nie będę mogła mu przekazać. Nie pozwolił mi też na odwiedziny pod postacią ducha w celu przekazania informacji , więc żeby spełnić misję będę musiała uciec się do jakiegoś fortelu. Wieczność zostawiam sobie na szukanie sposobu przebicia się do świata żywych. Na koniec przypadków dziwnych zostałam dziś w pasmanterii obdarowana lalką bez głowy. Rzucam wszystko i wychodzę za mąż za właściciela, do końca życia będę się pławić codziennie w innych tasiemkach i guziczkach. I niech mi ktoś powie, że Asia niegościnna. Mi tu nadzwyczaj dobrze.
Usłyszałam ostatnio, że ktoś miał złe dzieciństwo, bo nieupilnowany oparzył się parą wodną. Blizna została na całe życie. Większa na psychice niż na dłoni. Zrobiłam szybki powrót pamięcią do początków i pamiętam jak chwyciłam gorące żelazko, i jeszcze później miesiąc chodziłam z blizną w kształcie trójkąta na dłoni. Psu wlazłam pod nogi i mało mnie nie zeżarł. Wszystko z tego nieupilnowania. Wszystko mogło się skończyć w wieku 7 lat. Ale się nie skończyło. Jeszcze nie raz wyrypałam pyskiem w piach, w Belfaście wpadłam pod samochód. Gdyby mnie krótko uwiązano pewnie grzecznie skończyłabym studia i teraz szukałabym pracy. Klepała polską biedę ze wszystkimi, nie kwestionowała codziennie celu własnej egzystencji i nudziła bym się na śmierć przekładając jakieś chorobliwie ważne papiery, aż do dnia Sądu Ostatecznego. Nosiłabym majtki bezszwowe, codziennie prasowała koszulę i grzywkę. Niedopilnowanie jest moim błogosławieństwem. Patrząc z perspektywy czasu i odległości, szalenie się cieszę, że rodzice są tylko ludźmi i nie muszę uczyć się jak wygląda pomidor z książek, bo zawsze mogłam wziąć nóż w łapę i sama się przekonać co jest w środku, przy okazji sprawdzając z czego składają się palce. Nieupilnowane polskie dzieci włóczą się po świecie i kończą w Hong Kongu. I nie wiem jak inni, ale ja mogę tylko za to dziękować.